La spiono de Simrazo

Mondo de Forbasdo

Kaoseto

Retpaĝo de la aŭtoro:

https://kaosfantasy.tuxfamily.org/index-eo.html

Libro publikigata laŭ la libera permesilo Creative Commons By.

2015, Marina Fernández de Retana alias “Kaoseto”.

mail: kaoseto AT bardinflor P perso P aquilenet P fr

Verkita per frundis kaj Vim.

Noto pri la traduko

Ĉi tiu rakonto estas traduko el la franca de la libro L'espion de Simraz. Se vi trovas erarojn, ne hezitu skribi al anaseto HELIKO bardinflor P perso P aquilenet P fr, por ke ili estu korektitaj. Bonan legadon!

1 La perdita trono

Kun elasta irado, nigraj okuloj kaj rideto en angulo de la lipoj, Rineno alproksimiĝis, tenante la pomelon de sia glavo per la mano. Li alvenis ĉe mi kaj levis la okulojn al la turo, kiu staris antaŭ ni. Vidante ĝian ruinan aspekton, oni povus pensi, ke ĝi estis forlasita, sed laŭ niaj informoj tio ne estis la fakto. Fine, Rineno mallevis la okulojn kaj grakis.

— Malfacile estis trovi ĉion ĉi. Mi esperas, ke ŝi vere estas tie.

Mi ŝultrumis.

— Estus bedaŭrinde, ke ŝi ne estu tie, post tiom da tempo de malsukcesa serĉado. Nu, mi lasas vin paroli kun ŝi. Mi ne estas spertulo pri princinoj, vi ja scias.

— Pff —Rineno elspiris amuzita—. Pri kia princino vi parolas. La princinoj ne vivas en la arbaroj, mi ja kredas! Mi atendus pli probable, ke harpio aperu.

Mi skizis rideton.

— Tio ne malakordigeblas. Nu do, konsentite, ni eniras, alvokas ŝin, kaj vi parolas al ŝi. Mi kredas, ke vi senprobleme konvinkos ŝin: ne ŝajnas malfacile forlasi propravole tiun lokon. Alie, ni buŝoŝtopilos kaj kunportos ŝin perforte —mi ŝercis.

Rineno grimacis.

— Jes, nu, mi nenion promesas.

— Feliĉe, ĉar via promeso estus vana —voĉo aŭdiĝis dekstre de ni.

Rineno kaj mi turniĝis, pretaj por elingigi niajn glavojn… tiam ni rigardis unu la alian, konfuzitaj. Tio, kio ĵus parolis al ni, estis nenio alia ol fantomo! Nu, almenaŭ tiel ĝi ŝajnis. Inter la foliaraj arbetaĵoj, kiuj ĉirkaŭis la turon, staris aera figuro de virino. Tiel, ŝi ŝajnis timiga, sed ŝi fakte belis kiel princino de infana rakonto. Ŝi ne estis harpio.

Mi klopodis por rememori la parolojn de la maljuna Konsilisto, tiu malbeninda sinjoro Ralkuso. “Iru serĉi ŝin, kie ajn ŝi estas, kaj alportu ŝin al mi”, li diris. Kaj post monato de malsukcesa serĉado ni ja trovis ŝin fine kaŝanta sin en turo meze de la Blua Arbaro. Sed kiel ni povus alporti fantomon? Kaj, unue, ĉu estis vere ŝi? Rineno estis tiel konfuzita kiel mi. Mi skuis la kapon.

— Trankviligu min, vi ne estas hazarde… la princino Ulio, ĉu ne? —mi demandis.

Tiu estis la unua fojo en mia vivo, ke mi vidis fantomon, kaj vere mi ne pensis antaŭe, ke ili povus ekzisti. Mi denove skuis la kapon, nekredeme. Sinjoro Ralkuso sendis nin, mian fraton kaj min, en nekonitan landon por serĉi perditan princinon… Se li nur povus vidi tiumomente tion, kion vidis miaj okuloj!

La fantomo ridetis.

— Kompreneble mi ja estas la princino Ulio. Ekde ĉiam. Kion vi volas, junaj viroj? Mi konfesas, ke mi havis neniun viziton ekde… he, ekde multaj jaroj. Nu, mi mensogas, la lastan semajnon ĉasisto pasis tre proksime, sed, kiam li vidis min, li forkuris, mi ne scias kial —ŝi ŝercis. Pro manko de respondo, ŝi observis nin, sulkigante la brovojn—. Ĉu vi fartas bone?

Rineno kapjesis, silente. Mi vespiris.

— Mi ne komprenas. Antaŭ kelkaj jaroj, vi estis viva. Mi kredis… nu, esperis…

— Ke mi estus viva hodiaŭ ankaŭ? —ŝi ridetis—. Ha! Kaj mi ja estas viva. Pli-malpli. Tio nur ŝuldiĝas al tiu turo, kiu forprenis de mi mian korpon. Unue, kiam mi vidis vin alproksimiĝi, mi pensis, ke eble mi lasus vin eniri, por ke vi aliformiĝu en fantomojn kiel mi —ŝi ridetis, montrante ĉiujn dentojn—, sed mi konfesas, ke eĉ en tiu ĉi malgaja stato, mi havas ankoraŭ sentojn. Pro tio ĉi mia patro ofte diris, ke mi ne fariĝos bona reĝino.

Rineno palpebrumis.

— Ĉu vere la reĝo Kojbeno diris tion al vi?

— He. Jes —ŝi kapjesis malgaje—. Sed ĉio jam finiĝis, nun, kaj ekde multe da tempo. Mi supozas, ke vi ankaŭ estas eksregnanoj de mia patro. Vi estas akareanoj, ĉu ne? —ŝi insistis.

Mi kapjesis, mire. Ni paroladis kun princino de la malaperinta regno, turniĝinta en fantomon! Nekredebla.

— Jes. Fakte, Akareo ne plu ekzistas —mi precizigis.

La princino Ulio restis buŝmalfermite.

— Kiel eblas, ke Akareo ne plu ekzistas? Tiam… tiuj malbenindaj ribeluloj ne nur mortigis mian patron, sed ili ankaŭ detruis la regnon?

Malgraŭ ŝia fantoma aspekto, oni klare vidis, ke ŝi estis kortuŝita.

— Ili nur ŝanĝis la nomon —mi konsolis ŝin—. La regnanoj ankoraŭ vivas. —Mi vidis trankviliĝon en ŝiaj helbluaj okuloj. Mi precizigis—: Nun, la regno nomiĝas Ravlavo.

La fantomo grimacis, ĉagrenite.

— Ne tre bela, tiu nomo —ŝi fine rimarkis.

Rineno ŝajne eliris el sia konsterno, ĉar li tiam ekridis.

— Mi konsentas, princino. Tio venas el la diino Ravlavo, kiu regas nun ĉiujn la templojn —li klarigis—. Mi komprenas vian miron. Okazis multaj ŝanĝoj ekde la falo de Akareo. Sed, nu, ni venis ĉi tie, por ke vi revenu al la regno. Vi estas ŝajne la lasta postvivanto de via idaro…

Ekrido de la princino interrompis lin.

— Postvivanto? —ŝi ripetis—. Mi ja ŝatus. Sed, rigardu iom, ĉu vi bone rigardis min? —ŝi demandis antaŭenirante per etaj paŝoj sur la grundo varma kaj sunbrila.

Mi palpebrumis, kiam ŝi eliris el la ombro. Oni apenaŭ vidis ŝin en la sunlumo.

— Oni nenion vidas —grumblis Rineno.

— Efektive —mi diris—. Nu, mia frato klarigis al vi nian mision. Ni devas revenigi vin al la regno…

Piketado de Rineno per la kubuto interrompis mian paroladon.

— Lasu min —li murmuris al mi. Tiam li levis la kapon—. Jen la afero, princino. Akareo ne plu estas, sed Ravlavo bezonas vin. La reĝo… uzurpinta —li grakis— mortis antaŭ kvar monatoj. Li ne havas heredanton, kaj la nura, kiu povus eble okupi la tronon, estus parenco de la Perditaj Insuloj, sed ŝajne li malaperis por ĉiam, ĉar nia longa serĉado ne sukcesis.

Mi turnis la okulojn pro tiu mensogo. Antaŭ kelkaj monatoj, Rineno kaj mi iris serĉi tiun heredanton, iun nomitan Sariŝalo. Ni eksciis, ke li fariĝis marrabisto duon-magiista duon-sovaĝula; tial la Konsilistoj de la regno rapide ordonis al ni dediĉi nian tempon al la serĉado de la princino Ulio, kiu laŭdire malaperis en iun ajn arbaron, kie ŝi kreis sian propran regnon de feinoj. Nu ja!, mi pensis. Finfine, estis nek regno de feinoj… nek vera princino.

La fantomo restis revema pro la paroloj de mia frato.

— Tio vere bedaŭrindas —ŝi diris, fine—. Regno sen reĝo! —Ŝi ridis, kaj mi demandis al mi, ĉu la aliformiĝo en fantomon tuŝis nur ŝian korpon. Ŝi rigardis nin scivole—. Ĉu vi estas gardistoj?

Mia frato kaj mi interŝanĝis rapidan rigardon.

— Gardistoj? —Rineno ripetis—. Ne. Ne vere.

— Sed vi kunportas armilojn.

Mi elspiris.

— Neniu enirus en la Bluan Arbaron sen armilo, princino.

La princino pasigis sian langon sur siaj lipoj, amuzita.

— Mi mem ne havis armilon, kiam mi forkuris de tiuj teruraj rabistoj, kiuj mortigis mian familion. Nu, do vi ne estas gardistoj, sed vi servas la regnon.

Mi vidis ŝin antaŭeniri unu paŝon, kaj mi glutis salivon.

— Efektive. Ni estas… simplaj agentoj.

La princino klinis la kapon.

— Agentoj? Mi komprenas. Tio vere estas amuza, ke li ne havis heredanton.

Mi levis brovon.

— Amuza? Ĉu vi parolas pri la reĝo?

Ŝi sulkigis la brovojn.

— Pri la Uzurpinto, jes. Diru al mi… —La suno malaperis momente post la nuboj, kaj la fantomo aperis belega. Ŝiaj okuloj esploreme konsideris nin—. Ĉu vi laboris por la Uzurpinto?

— Hm… —mi diris, ne sciante, kion diri.

— Ne —Rineno certigis.

Ne, ĉu vere?, mi pensis amuzita. Mi ekrigardis lin, kaj skuis la kapon.

— Ni laboras por nia popolo —mi diris, tre fanfarone—. Kaj ni esperas, ke vi faru la samon.

La princino ŝultrumis kaj deturniĝis.

— Mi ne intencas sekvi vin —ŝi anoncis, dum ŝi alproksimiĝis al la eksteraj ŝtupoj de la turo—. Vi povas provi kunporti min perforte, se vi volas —ŝi ŝercis, reuzante miajn proprajn vortojn—, sed vi bone scias, funde de vi, ke ĉi tio estus malbona ŝerco. Mi ne plu havas popolon. Kion vi vidas, tie —ŝi diris, kun ampleksa gesto direkte al la turo—, estas ĉio, kion mi havas. Ulio de Akareo estas hejme ĉi tie. Nun, se vi volu, mi invitas vin trinki infuzaĵon. Sed mi avertas vin: vi ne eliros el tiu turo kun viaj beletaj muskoloj kaj via fortika korpo.

Ŝi adresis voluptan rideton al ni, kaj kiel gazelo ŝi supreniris la ŝtuparon kaj malaperis tra la malfermita pordo.

— Princino! —ni ekkriis samtempe.

Rineno ekkuris al la ŝtuparo, kaj mi sekvis lin. Kiam ni alvenis antaŭ la pordo, ni restis silentaj. Ene, la bela princino reakiris sian korpon. Ŝi estis viva! Ŝiaj malordaj brunaj haroj, ŝiaj palpebroj duonfermitaj, ŝia blanka korpo etendita sur longa seĝo…

Mi ruĝiĝis. Ne estis vere la unua fojo, ke mi vidis nudan virinon, sed nu, la princino…

— Je Ravlavo, mi miras —mi murmuris.

Rineno ekeniris, antaŭ ol mi povis reteni lin.

— Rineno! —mi ekkriis, atendante katastrofon. Preskaŭ fermante la okulojn, mi trapasis la sojlon. Mi apenaŭ rimarkis la ŝanĝon. Ĉiaokaze, eble la princino mokridis nin kun siaj rakontoj de fantomoj…

— Via moŝto! —ekkriis Rineno. Li diligente demetis sian mantelon por doni ĝin al la junulino, kiu, anstataŭ ol preni ĝin, eligis grandan ridon.

— Kaj kion vi volas, ke mi faru kun tio, junulo? Ĉiufoje mi faris la eraron eksteriri vestita, mi perdis fine miajn vestojn. Ili trapasas min, kaj mi ne ŝatas tiun senton. Bonvolu gardi tiun mantelon, ravlava agento. —Ŝi rapide levis sin kaj turnis la okulojn, ekvidante niajn vizaĝesprimojn—. Nu bone…

Ŝi prenis vestaĵon, kiu elstaris el kofro malbone fermita. Kiam ŝi estis vestita, ŝi saltetis ĝis la kameno, kaj kalkansidiĝis por aldoni du dikajn ŝtipojn. La fajro flamis.

— Iom da arejneo? —ŝi demandis.

Ĉar ni rigardis ŝin, nekomprenante, ŝi elspiris.

— La infuzaĵo —ŝi klarigis—. La arejneo, ĝi similas al la tilio. Kaj ĝi estas tre saniga por la renoj.

Mi faris etan rideton, kaj ŝi sulkigis la okulojn.

— Kio amuzas vin? —ŝi grumblis—. Mi iros serĉi akvon. Vi sidiĝu. Nun ke vi estas ĉi tie, plej bone estas profiti la okazon.

Ni vidis ŝin malaperi per la ŝtuparo supren, kaj mi sulkigis la brovojn.

— Kion signifas tio, ke ni profitu la okazon? —mi flustris.

Rineno faris geston de malkompreno. Ni rigardis la fajron, kiu kraketis en la kameno.

— Estas mire, kiel ŝi belas, vere —mi komentis post iom da tempo.

Rineno grumblis.

— He, Dejlo, atentu. Ŝi estas la princino, rememoru.

— Jes, jes —mi diris, grimacante—. Sed… tamen…

Ni interŝanĝis rigardon kaj ekridis.

— Ni vere ne estas singardaj —mi diris tiam—. Ĉu vi aŭdis, kion ŝi diris? Mi ne scias ĉu estis bona ideo eniri tiel pretervole, kiel vi faris.

— Vi sekvis min —mia frato rimarkis, amuzita.

Mi elspiris.

— Jes, tial mi diris: ni ne estas singardaj.

Rineno grimacis.

— Sincere, ĉu vi vere kredas tiun historion pri sorĉita turo?

— Nu… vi ja vidis la princinon —mi nur diris.

— Jes. Bone, ĉiaokaze, nia misio ne estas ankoraŭ malsukceso —Rineno certigis min—. La junulino ŝajne ne volas, ke ni foriru. Ni konvinkos ŝin, vi ja vidos. —Mi spiris, nekonvinkite—. Nu, jes, fidu al mi. Vi bone scias, ke mi estas spertulo por paroli al virinoj.

Mi turnis la okulojn, sed ne respondis: la princino Ulio revenis kun du akvoplenaj siteloj. Ŝi tenis inter la dentoj saketon plenan de herboj. Rineno diligente helpis ŝin, kaj mi pretigis la kaldronon.

— Ha! —la princino diris, sidiĝante denove sur la longa seĝo—. Via veno igas min pensi pri tiom da aĵoj, kiujn mi kredis, ke mi forgesis!

Ŝi faris reveman mienon. Rineno rigardis min, elokvente, kvazaŭ dirante «rigardu bone la spertulon». Lia vizaĝesprimo mildiĝis kaj li demandis:

— Princino, mi imagas, ke vi multe suferis, dum tiuj dek lastaj jaroj, tie ĉi, tiel sola.

— Ho. —Ŝi ŝajnis surprizita—. Jes. Nu, ne, ne vere. Dek jarojn, ĉu vi diras? Tio longas —ŝi konsentis—. Sed mi ne estis la tutan tempon en la turo. Tio estas nur ekde sep jaroj. Dum la tri jaroj post la mortigo de mia patro, mi estis en la Arbaro de la Hakiloj.

Mi paliĝis. La Arbaro de la Hakiloj estis unu el la arbaroj plej danĝeraj de la regiono.

— Mi impresas vin —ŝi rimarkis, ŝajne kontenta—. Okazis al mi pli ol unu malbona surprizo en tiu arbaro. Inter aliaj aĵoj, mi vivis dum du jaroj en tribo de elfoj, kiuj sklavigis min. Mi certigas vin. Kaj poste mi foriris, mi forlasis la Hakilojn, kaj mi alvenis tie ĉi, en la Bluan Arbaron. —Ŝi ridetis—. Mi iras el arbaro al arbaro, ŝajne. Nu, nun, mi ne forlasos ĉi tiun baldaŭ. Nur tiu turo redonas al mi mian korpon —ŝi elspiris.

Malgraŭ ŝia kutima senzorga tono, mi sentis en ŝia voĉo iom da ĉagreno. Ŝiaj okuloj, helbluaj, brilis pli intense.

— Tio estas… vere terura rakonto —Rineno fine sukcesis diri—. Sklavo de la elfoj, je Ravlavo! Tio ja estas la lasta aĵo, kiun mi povus imagi. Mi kompatas vin tutkore, via moŝto. Kaj mi promesas al vi, ke tiu ofendo estos venĝita.

La princino levis brovon kaj ridetis moke.

— Nu bone, se vi promesas tion, foriru tuj kaj alportu al mi la kapon de la estro de la tribo.

Mia frato restis senvoĉe. La princino ekridis, kaj mi ne povis eviti rideton.

— Ĉesu do promesi aĵojn, kiujn vi ne volas plenumi, juna akareano. Plie, la tribo de elfoj ne plu ekzistas. Sed, diable. Mi aŭdis vin ĵuri per Ravlavo. Ĉu tio ne estas la diino de tiu abomeninda reĝo, kiu mortis antaŭ nelonge laŭ viaj diroj?

— Ĝuste, via moŝto —mi konfirmis.

— Via moŝto —ŝi ripetis moke—. Ĉu mi ŝajnas moŝto?

Mi observis ŝin momente, kaj konfesis:

— Ne.

Rineno frapis sian frunton per la pugno.

— Jes ja! —li ekkriis—. Vi estas la princino Ulio de Akareo, de la reĝa idaro de Akareo, Plumo de Oro de la Regno, filino de la Aglo kaj de la Unukornulo. Vi estas la nura de la reĝa familio de Akareo en la mondo, kaj la trono rajte apartenas al vi. —Mia frato metis genuon grunden, kaj kun duba mieno mi imitis lin—. Ulio de Akareo —li deklaris solene—, bonvolu reveni kun ni ĝis la regno kaj via popolo, kiu bezonas vin.

Silento okazis. Mi relevis iom la kapon. Rineno ŝajne sukcesis surprizi la princinon Ulion: ĉi tiu rigardis nin mordetante sian malsupran lipon, konfuzite.

— Kion… vi diris? —ŝi diris, fine.

Mi klare aŭdis incititan elspiron de Rineno, kaj mi klopodis por ne rideti.

— Mi diris: ni kuniros kun vi ĉe vi. En Akareon.

La princino ŝajne jam rekonsciiĝis.

— Ne —ŝi diris—. Dum momento, mi imagis reveni en tiun belan lokon, kiu antaŭe estis mia hejmo. Sed tio ne eblas. Ne pro tio ke mi ne volus… Nu, jes, mi neniam volis fariĝi reĝino. Kvankam mi neniam kuraĝis diri tion al iu ajn, kaj eĉ malpli al mia patro… —Ŝi eksilentis, komprenante, eble, ke ŝi forvagis—. Ne —ŝi ripetis fine—. Mi estas malliberigita en tiu turo, vi vidu.

Mi sulkigis la brovojn kaj preskaŭ reprenis la parolon, sed mi teniĝis kaj atendis, ke mia frato parolu.

— Mi komprenas —Rineno diris, per dolĉa kaj teatra tono—. Tiu turo malliberigas vin, sed ni povas liberigi vin. Vi estas viva. Nur necesas disigi la sorĉon, kiun tiu turo ĵetis sur vin, kaj vi liberiĝos.

La princino rigardis lin, kun duonrideto.

— Kaj, kompreneble, mi supozas, ke vi mem ja scias kiel fari tion —ŝi ironiis.

Rineno ne perdis la sintenon.

— Ne ankoraŭ —li konsentis—. Sed mi estas certa, ke kiam ni iros al Akareo, ia pastro povos disigi la sorĉon. Mi promesas tion al vi.

La princino faris ĉagrenitan mienon.

— Vi promesas multajn aĵojn, juna militisto.

— Ni ne estas militistoj —mi intervenis, akirante fulmrigardon de Rineno—, sed ni estas fidindaj homoj. Nu, almenaŭ rilate al tiu afero. Mi ankaŭ promesas al vi fari ĉion, kion mi povos por liberigi vin, kaj por ke vi povu reveni sur la tronon.

Anstataŭ ĝojigi ŝin, miaj paroloj ŝajne senkuraĝigis ŝin.

— Mi tamen jam diris, ke mi ne volas reveni sur tiun aĉan tronon —ŝi diris—. Ĉu vi provus liberigi min malgraŭ tio?

Mi restis senmove, nesciante, kion respondi. Rineno grakis.

— Princino, ni estas nur agentoj de Ravlavo. Nu, de Akareo, se vi preferas —li diligente diris, kiam la princino sulkigis la brovojn—. Nia devo estas kunkonduki vin al la Palaco de Eŝilo. Kiam ni alvenos tie…

— Kiam ni alvenos tie, vi forgesos min, kaj vi lasos min en manoj de nekonitaj homoj, kiuj abomenas min, aŭ kiuj eĉ volas mortigi min. —La voĉo de la princino estis firma—. Mi ne estas paranojulino, sed mi vivis dum dek kvin jaroj en la Kortego, kaj mi povas diri, ke mi gardis memorojn ne tre agrablajn. Ha, jen bolas la akvo.

Fakte, la akvo bolis ekde ja iom da tempo. Ŝi leviĝis kaj iris ĵeti iom da arejneo. Mi kaŝe ekrigardis mian fraton, kiu ŝajnis konfuzita.

— Ho, kaj leviĝu —ŝi petis, embarasita—. Tio estas, sidiĝu normale. Tio rememorigas tro al mi tiujn jarojn, kiam mi genuiĝis en la temploj kun mia juna fratino Tigalio… Ho ve, Tigalio…

Ŝi ekploris kaj mi restis senmove. Rineno, la spertulo kun la virinoj, ne malpli konsterniĝis.

— Mi… via moŝto, mi… vi… mi scias, estas terura —li konkludis mallerte.

La princino skuis la kapon, kaj sekigis siajn larmojn per la dorso de la mano.

— Vi igas min pensi pri vere tro da aĵoj samtempe. Mi pensis, ke kun la tempo… Sed ne. Nu, ĉar mi estas la princino, servu al mi la infuzaĵon, ĉu vi volu? Mi tremas kap-ĝis-piede, kaj mi volas renversi nenion.

— Tuj —mi respondis, leviĝante diligente.

Mi elverŝis la infuzaĵon en la tri glasojn, kaj kiam mi residiĝis, la princino Ulio jam rekonsciiĝis. Vere, oni ne foriros baldaŭ de la turo, mi pensis.

— Dankon, tio estas ĝentila —ŝi diris al mi, kiam mi donis al ŝi ŝian glason.

Peza silento okazis. Rineno tamburis per la fingroj sur sia glaso.

— Nu jen —li reprenis—. Ni pensis, ke vi estus tre kontenta reveni hejmen.

La princino fikse rigardis lin per siaj bluaj okuloj.

— Kia ĝojo! —ŝi rebatis, moke—. La tuta Akareo probable ĝojis pro la morto de mia familio. Tio klare igas min deziri reveni. Nu! Ke tiu nova regno, Ravlavo, regu sola sin mem. Kaj mi vere ne povos surmeti kronon de la murdinto de mia patro. Tio estas tamen facile komprenebla.

— Jes, ni komprenas —diris Rineno per kompata tono.

— Vi komprenas, sed vi fajfas pri tio —la princino komprenis.

Mi fermis la okulojn dum momento. La problemo ŝajne ne solviĝos baldaŭ.

— Vi eraras —mi diris tiam. Mia frato rigardis min, iom surprizita—. Via sorto ne indiferentas al mi. Kaj mi promesas al vi, ke mi protektos vin, kien ajn vi iros. Princino —mi aldonis.

Brileto de surprizo kaj poste de kortuŝo pasis en la okuloj de la junulino. Kaj:

— Ŝance por vi. Mi ne povas formoviĝi de ĉi tie. Vi povas resti tiom da tempo, kiom vi volas. Mi invitas vin. Vi ŝajne estas afablaj junuloj. Kaj mi ja konfesas —ŝi diris, turniĝante al mi—, ke mi enuas terure en tiu loko.

Mi ruĝiĝis, sed mi ridetis al ŝi.

— Tio estas ĝentila de vi. Sed… jen, ni estas supozataj kunporti vin al la palaco de Eŝilo, kiel diris mia frato. Kiam ni alvenos tie, mi promesas al vi, ke mi sekvos vin ĉie. Vi povos nomumi min ĉefo de la gardistoj, se vi volas. Aŭ eĉ, korpogardisto. Tiel, mi estos ĉiam sekvante viajn paŝojn kaj mi defendos vin kontraŭ la uloj, kiuj volas malbonon al vi. Kion vi opinias pri tio?

La princino Ulio skuis la kapon, disrevigite.

— Kion mi opinias? Mi opinias, ke vi estas du agentoj iom malbonŝancaj kaj iom surdaj. —Ŝi enspiris kaj eldiris klare—: Mi neniam revenos al Eŝilo.

Ŝiaj okuloj trapasis min. Mi pretervole grimacis.

— Tiamaniere, ĉio estas klara, princino —mi diris.

Rineno aprobis per la kapo, serĉante verŝajne novan argumenton.

— Ravl… —Li haltis kaj korektis sin—: Akareo bedaŭros vin. Ĝi bezonas vin.

La junulino levis la okulojn ĉielen.

— Belaj paroloj, sed ĉio ĉi estas tute sensenca. Pripensu unu sekundon. Neniu bezonas fantoman reĝinon. Mi fariĝus pala reĝino, ĉu ne?

Mi turnis la okulojn.

— Mi nepre akordas kun vi.

— Dejlo! —Rineno admonis min per flustro.

— Tamen, eble vi fariĝus la plej bona reĝino el la tuta historio —mi aldonis—. Ĉiaokaze, vi estus la unua fantoma reĝino.

La princino Ulio ridetis.

— Eble. Sed vi ne konvinkos min. Vi sciu, historio skribas sin mem tre bone. Mi havas jam sufiĉe da problemoj kun la goblenoj, kiuj instaliĝis ne tre malproksime de ĉi tie.

Ni streĉis la okulojn, teruritaj.

— Goblenoj? —Rineno demandis.

— He, jes. Aŭskultu min bone: tiuj goblenoj venis cele por vidi tion, kio troviĝis en ĉi tiu turo. Ili imagis eble, ke ili trovus trezoron. Tamen, ili ne sciis, ke la turo havis loĝanton. —Ŝi okulsignis al ni mokeme—. Mi igis ilin forkuri per ĵetado de pelvo plena de veka fajro.

Mia frato kaj mi interrigardiĝis, impresitaj.

— Grekan fajron, ĉu vi volis diri? —mi diris.

— Jes tion, grekan fajron. —Ŝi eligis etan ridon—. Certe, la goblenoj ja ŝajnis vekitaj, post kiam ili ricevis la oleon sur la vizaĝon. —Ŝi levis fiere la kapon—. Ĉu vi vidas? Mi scias defendi min mem tute sola. Mi ne bezonas gardistojn.

Ŝi ridetis, montrante ĉiujn dentojn, kaj ŝi glutis iom da infuzaĵo. Mi levis mian glason kaj rimarkis la malesperan vizaĝesprimon de Rineno. Mi vespiris kaj remetis la glason sur la tablon.

— Princino, se vi ne volas reveni, ni devos devigi vin reveni —mi garantiis per senpartia tono.

Ŝi siblis inter la dentoj.

— Vi ne faros tion! —ŝi indignis—. Vi ja aŭdis tion, kion mi faris kontraŭ tiuj goblenoj. Mi povus tre bone batali. Kaj, ĉiaokaze, kiel mi diris al vi antaŭe, vi mem estas malbenitaj, nun. Mi avertis vin, sed videble vi ne kredis min. Domaĝe por vi.

Ni insiste rigardis ŝin, maltrankvilaj.

— Ĉu vi parolas pri la sorĉo de tiu turo? —Rineno demandis. Li rigardis sian korpon—. Mi sentas nenion nenormalan.

La princino grimacis.

— Estus vere maljusta, ke la sorĉo agus nur sur mi —ŝi pensis laŭtvoĉe—. Ni iru eksteren, kaj ni ja vidos.

Ŝi finis trinki la infuzaĵon per unu gluto kaj leviĝis. Ni imitis ŝin, pli kaj pli malkvietaj.

— Ŝi ŝercas, ĉu ne? —Rineno flustris al mi.

Mia esprimo ŝajne ne trankviligis lin. Ni eliris kaj vidis tuj la princinon perdi sian teniĝon kaj aliformiĝi en fantomon sub la suna lumo.

Senatende, ni malleviĝis la rigardon sur ni… Rineno ekridis.

— Vi timigis min, via moŝto, mi vere pensis…

Li sufokiĝis, kiam li vidis, ke lia mano komencis brili strange. Mi mallevis denove la rigardon kaj sulkigis la brovojn.

— Mi… sentas min malpeza —mi rimarkis per tono, kiun mi volis serena.

La princino kapjesis, kvazaŭ dirante, ke tio estis tute natura. Mi maltrankviliĝis. Rineno ekkriis.

— Tio frenezas!

Mi frapetis lian ŝultron, sed mi havis la impreson, ke sub la vestaĵoj de mia frato, ne plu estis karno. Li estis kvazaŭ plena de kunpremita aero.

— Ne! —mi ekkriis, terurite. Mi kulpigis la princinon per la fingro, kaj mi preskaŭ estis insultonta ŝin per ĉiuj la eblaj insultoj, kiam mi vidis mian montrofingron. Ĝi estis travidebla.

Rineno genuiĝis fale, preskaŭ ekploronta. Mi provis resti trankvila.

— Vi —mi diris—. Vi trompis nin.

— Mi avertis vin! —la aera princino rebatis. Ŝia tuniko trapasis jam ŝian korpon iom post iom.

Mi subpremis la deziron skui ŝin.

— Kio estas tiu sorĉo? —mi urĝis ŝin—. Kiel oni povas scii ĉu tio daŭros longe?

La princino provis forigi ekrideton.

— Ho, tio ja daŭras longe. Kiel mi diris al vi, pasis sep jaroj, ekde kiam mi estas ĉi tie. Kaj la nura loko en kiu mi reakiras mian korpon, estas ene de la turo —ŝi precizigis, por se ni ne tion komprenis ankoraŭ.

Mi kunligis miajn aerplenajn manojn kaj kapjesis grave.

— Mi vidas.

Mia kvieteco estis nur ŝajna. Mia koro, se mi vere havis iun, batis fortege. Almenaŭ, mi kredis aŭdi ĝin. Subite, metala bruo aŭdiĝis, kaj mi eksaltis, antaŭ ol mi komprenis, ke tio estis nur mia glavo, kiu ĵus falis peze sur la grundon.

— Dioj de la demonoj! —mi sakris—. Rineno, diru al mi, ke tio nur estas premsonĝo.

Tamen, Rineno, genuigita sur la placeto, ŝajnis paralizita. La princino Ulio grakis.

— Mi vere bedaŭras tion —ŝi diris per eta voĉo—. Sed, vi komprenas, tute sola, ĉi tie, mi komencis pensi, ke mi ne plu vidos iun alian ol goblenojn, kuniklojn kaj skarabojn… Mi vere bedaŭras tion —ŝi insistis.

Ŝi ŝajnis tiel, ĉiaokaze. Mi vespiris ĉagrenite. Du agentoj de la regno iris serĉi reĝinon kaj… jen kio okazas, kiam oni ne estas sufiĉe prudentaj. Iziso, mia mentoro, ege elreviĝus. Tio estis plorinda.

— Bone, trankviliĝu ni —mi diris. Mi kalkansidiĝis ĉe mia frato—. Trankviliĝu. Ni riparos tion. Ni revenos al Ravlavo kaj petos al ia pastro, ke li sanigu nin. Tio ne povas esti tiel malfacila.

Rineno rigardis min, kun la okuloj streĉe malfermitaj. Li estis paralizita pro teruro. Mi kliniĝis ĉe lia orelo.

— Rekonsciiĝu, mia frato. Tio estas nur magio, nenio pli.

— Nenio pli? —li sukcesis graki. Kaj li perdis sian sintenon.

Li kaŝis sian vizaĝon per siaj nebulaj manoj, kaj mi devis klopodi por ne lasi la teruron dronigi min. Mi leviĝis.

— Princino Ulio…

— Nomu min Ulio.

Ŝi antaŭeniris kaj prenis mian brakon.

— Hm… Ĉu vi estas certa? —mi demandis ŝanceliĝema.

— Absolute —ŝi ridetis. Ni malsupreniris la ŝtuparon—. Ni iru promenadi. Via frato bezonas tempon.

Kaj mi ankaŭ, mi pensis, sed mi sekvis ŝin malgraŭe. La suno brilis intense, kaj mi havis la impreson, ke mia korpo perdis ĉian kunteniĝon. Mi levis brakon kaj restis senmove dum momento. Mi apenaŭ vidis min!

Tiam milda mano prenis mian manon. Mi sentis ĝian varmon, kaj elektra sento trapasis mian tutan korpon.

— Ne estas tiel terura, ĉu vi vidas? —La junulino ridetis al mi, kvankam en ŝiaj okuloj brilis ankoraŭ lumeto de kulposento.

— Mi… Kiel tio eblas? —mi demandis fine.

Ŝi ŝultrumis.

— Mi ne vere scias. La turo estas… speciala. Kiel tiom da lokoj en tiu mondo, ĉu ne? Nu, ĝi ja estas rimarkinde speciala, mi konfesas… Sed tio, kio estas farita, estas farita kaj ne povos esti malfarita —ŝi recitis—. Mia avino ofte diris tion al mi.

Ŝi faris honteman mienon, kaj ŝiaj blankaj lipoj ektremis.

— Vi… neniam pardonos al mi, ĉu ne?

Subite, ŝi ŝajnis ege turmentita. Sed ŝi estis tiel bela kaj senkulpa! Nu, ne troigu, mi pensis. Ne estis ĝusta momento por esti ĉarmita de princino, je Ravlavo!

Ŝiaj bluaj travideblaj okuloj brilis sub la sunaj radioj kiel du malproksimaj steloj. Tamen, ŝi estis tiel proksima…

— Sep jaroj en tiu loko —mi elspiris nerespondante—; kiel vi sukcesis?

La junulino turniĝis por rigardi la ĉirkaŭaĵojn: la arbojn, la arbetojn, la florojn de la maldensejo… Kiam ŝi rigardis min, ŝi faris amuzitan paŭton.

— Ĉu vi volas, ke mi montru al vi, al kio similas precize tago por mi? —Ŝi lasis sian rigardon vagi denove ĉirkaŭ si, murmurante—: Matene, mi kantas kun la birdoj, mi kuras laŭlonge la riveretojn, kaj mi fiŝkaptas por manĝi, kaj kiam la suno malleviĝas, mi supreniras al la supro de la turo kaj ludas harpon. Mi fine endormiĝas, kaj poste la suno revenas kaj mi rekomencas.

Ŝiaj paroloj tiel rektaj surprizis min. Kiel mi povis esti parolanta tiel sincere kun Ulio de Akareo? Sed, samtempe, mi nun estis nur animo, fantomo. Tio estis deliro sed vera, mi pensis. Miaj vestaĵoj jam restis ie ajn, sur la grundo, kaj mi ne plu estis io alia ol luma aero. Luma aero!

Ulio prenis denove miajn manojn, kaj mi sentis dolĉan elektrumadon de sentoj, kaj mi levis teruritajn okulojn al ŝia vizaĝo. Tiam mi vidis ŝin, kiel ŝi estis: animo kun koro plena de soleco kaj avidaj deziroj. Ŝi volis liberecon, ŝi volis vivi, ŝi intense deziris refariĝi tiu, kiu ŝi estis antaŭe, kaj samtempe ŝi volis neniam reveni al Akareo. Neniam, mi komprenis.

Mi skuis la kapon pro naŭzo. La aliformiĝado en fantomon ŝajne ankoraŭ ne tute finiĝis.

— Ni estas animoj, sed ni estas vivaj kaj ni povas ankoraŭ kuri kaj kanti —Ulio eldiris. Ŝi paŭzis kaj aldonis ridetante—: Ĉu tio ne estas mirinda?

Mi grimacis, tremante.

— Jes. Tio estas… mirinda kaj… nekredebla.

Mia voĉo mortis en mia gorĝo. Tio estis tro, mi diris al mi. Mi palpebrumis kaj falis grunden. Nu, pli ĝuste, mi sentis min ŝvebi ĝis la grundo.

— Ulio… —mia voĉo rompiĝis.

— Jes? —ŝi flustris al mia orelo, iom maltrankvila—. Ĉu vi fartas bone?

— Hm… jes. Mi… mi eĉ ne povas sveni —mi balbutis—. Mi… nu, pardonu min, mi ne ŝajnas regna agento, je Ravlavo.

La princino grimacis kaj sidiĝis bonorde antaŭ mi, sur la verda herbo.

— Ravlavo —ŝi ripetis—. Kiel ŝi estas, tiu diino?

Mi rigardis ŝin, mire.

— Kio?

La junulino ŝultrumetis.

— Mi demandas, kiel ŝi estas, tiu Ravlavo? Ĉu ŝi vere indas, ke oni enterigis la Helbluajn Diojn de Akareo?

Mi enspiris kaj provis repreni pozicion pli ĝentilan.

— Nu bone —mi grakis—. Mi ne scias. Mi… Ekde dek jaroj, oni ja parolas al ni pri Ravlavo. Ĉiuj adoras ŝin. Kontraŭe, la Helbluaj Dioj tute malaperis. Nu, preskaŭ. Ekzistas kelkaj kaŝpreĝantoj, kiuj kredas ankoraŭ je ili. Verdire, mi ne pensas tre ofte pri tiuj aferoj —mi konfesis.

La princino skizis rideton.

— Mi ankaŭ —ŝi konfesis, kaj ŝi levis la okulojn al la arboj, kiuj stariĝis alte, pli malproksime—. Ĉi tie, mi pensas prefere pri la sezonoj kaj la suno.

— Pri la sezonoj kaj la suno? —mi ripetis, scieme.

— Jes. Tio estas la nura maniero por vidi, ke la tempo pasas. Krom la sezonoj kaj la suno, ĉio estas ĉiam senŝanĝa. La fiŝoj supreniras kaj malsupreniras la riverojn, la arboj havas burĝonojn kaj perdas la foliojn. —Ŝi rigardadis la ĉielon, antaŭ ol ŝi ĵetis denove bluan rigardon al mi—. Vi komprenu, post tiom da jaroj de sklaviĝo, kun tiuj elfoj, mi sufiĉe kontentis pri mia sorto.

Mi silentadis momente kaj rimarkis:

— Sed ne plu nun, post sep jaroj.

La junulino vespiris.

— Mi supozas, ke mia vivo ne tiel unutonas. Malgraŭ ĉio, mi devas ĉasadi kelkfoje. Kaj mi kantas tre bone —ŝi ridetis. Poste ŝi sulkigis la brovojn—. Nu, tio estas almenaŭ mia impreso. Ĉu vi vidas? Mi estas kontenta havi vin kaj vian fraton ĉi tie. Tiamaniere, mi sentos min malpli sola. Sed mi ankaŭ ne volis altiri al vi la saman sorĉon kiel al mi. Iafoje, mi estas… iom egoisma —ŝi konfesis per infansimila voĉo, kiu igis min rideti.

— Mia vivo estas eĉ pli unutona —mi certigis al ŝi.

Ŝi levis la brovojn, scivole.

— Ĉu vere?

— Vere. Ekde dek jaroj, mi ne sentas min tiel malpeza.

Ni interrigardiĝis, kun rideto sur la lipoj, kaj ni ekridis. Ha! Mi ne povis diri pli ĝuste! Je la deka jaro, mi estis vendita kune kun mia frato al la Krono de Akareo. Kaj dum dek jaroj ni laboris senĉese sub la kuratoreco de Iziso, kaj poste sub la ordonoj de sinjoro Ralkuso kaj de la Uzurpinto. Teorie, ni estis mesaĝistoj. Fakte, ni ja estis multe pli ol tio. Tiu kara maljuna Konsilisto! Tiu, kiu donis al mi ĉiam la taskojn plej malfacilajn… Kiu pensus, ke dank' al li, mi konos la plej belan animon, kiun mi vidis en la mondo? Mi apenaŭ troigis, mi pensis, ridetante kiel naivegulo.

— Hoho —la princino diris, mokema—. Vi rigardas min strange ekde almenaŭ kvin minutoj.

Mi turnis la okulojn.

— Pardonu miajn manierojn, princino, mi nur estas malriĉa ido de la popolo. —Mi estis tentita diri pli kaj provi ĉarmi ŝin kiel junulo de la Kortego. Malgraŭ ĉio, kion diris Rineno, mi ne estis malbona ĉarmanto. Sed mi faris nenion, rememorante subite la sorĉon. Problemoj postulis solvon, mi decidis. Mi leviĝis.

— Mi igos tiun sorĉon fini. Kaj mi liberigos vin.

Ŝi okulsekvis min kaj okulis min, intense.

— Ĉu vi volas diri… ke vi provos disigi la sorĉon? —Brilo de espero aperis en ŝiaj travideblaj okuloj—. Tiam… mi diros al vi, kiel fari. Sed nur post kiam mi alportos al vi kaj al via frato bonan vespermanĝon. Mi iras serĉi fiŝon! —ŝi ekkriis, ĝoje—. Mi estas via gastiganto, malgraŭ ĉio. Tio ne okazas ĉiutage, kredu min. Revenu do kun via frato kaj diru al li, ke bona vespermanĝo ĉiam revigligas la animon.

Mi rigardis ŝin malproksimiĝi, ridetante. Ĉu mi jam vidis iun tiel senzorgan kaj samtempe tiel humorŝanĝeman? Mi rememorigis min pri Alimo, junulino de la Palaco de Eŝilo, kiu dum mia frua junaĝo alligiĝis al mi, kaj sendis al mi florojn kaj amparolojn. Sed, klare, Alimo estis la filino de barono, kaj Iziso devigis min ĉesi vidi ŝin, kaj mi ne plu revidis ŝin. Mi estis obeema, tiutempe. Mi ridetis, amuzita. Nun, mi ne havis filinon de barono sed la propran princinon de Akareo ĉe la atingo de mia mano… Mi levis travideblan manon kaj vespiris, senkuraĝigite. Nun mi estis plenkreskulo, mi jam vidis la morton tuŝeti min multfoje, mi jam mensogis, spionis kaj rabis por la mortinta reĝo. Mi hardiĝis, kiel fiere diris Iziso, kiu ŝajnis ĉiam surprizita vidante min viva post ĉiu misio. Kaj, nekredeble, la granda spiono de Simrazo falis, kiel kuniklo en kaptilon, en tiun sorĉitan turon. Nu, kiel Rineno ofte diris, ĉio ne povis ĉiam sukcesi.

Mi revenis paŝon post paŝo ĝis la turo kaj levis la rigardon al mia frato. Li sidis sur ŝtupo kaj observis sian glavon, kiu staris apud li. Li estis tute travidebla, sed la ombro malkaŝis liajn konturojn kaj lian ĉagrenitan mienon.

— Ĉio estas mia kulpo, mia frato —li vespiris, kiam mi sidiĝis apud li—. Mi devus tiam diri al Ralkuso, ke ni preferis patroladi. Tiam li koleriĝus, sed li certe akceptus doni al ni feriojn. Post ĉio, kion ni faris por retrovi tiun malbenindan marrabiston!

Mi kapjesis, penseme.

— Tio veras. Ni perdis multe da tempo pro tiu Sariŝalo. Kaj mi promesas al vi, ke tiu estis la lasta fojo, ke mi vojaĝas per ŝipo. —Mia frato ridetis, verŝajne rememorante mian teruran marmalsanon—. Sed ne tiom fanfaronu —mi aldonis, teatre—: ĉio ne estas via kulpo. Tio estas duono-duono, kiel ĉiam. Nun, ni estas animoj. Sed ne maltrankviliĝu, ĉio solviĝos. Ulio diras, ke ekzistas rimedo por disigi la sorĉon. Mi supozas, ke tio ne devas esti tre facila pro tio, ke ŝi ne sukcesis sola, sed por ni ambaŭ, kiuj estas tiel fortaj, tiel majestaj, tiel…

Mia frato interrompis mian poetan eldiradon.

— Atendu! —Li observis min atente—. Ĉu vi parolas serioze? Ekzistas rimedo?

— Tion almenaŭ diris Ulio.

Rineno restis revema dum momento. La kuraĝo ŝajne revenis al li. Li duonfermis la okulojn.

— Ulio? —li ripetis—. Ĉu vi ne forgesas, kiu estas tiu junulino?

Mi grimacis. Kaj jen Rineno admonante min.

— Tute ne —mi trankviligis lin—. Ŝi mem petis al mi, ke mi nomu ŝin tiel, tio estas ĉio. Kaj nun, estus plej bone, ke ni reiru enen, kaj ke ni vestu nin, antaŭ ol Ulio revenos.

— Kien do ŝi iris?

— Serĉi fiŝon —mi respondis.

Li rigardis min fikse.

— Fiŝon, kial do?

Mi ridetis larĝe.

— Tio estas ŝia ideo. Ŝi volas prepari al ni reĝan vespermanĝeton.

Rineno skuis la kapon kaj ekridis.

— Tiu princino estas surpriza, oni devas konfesi.

— Ja vere… —Mi mallonge rigardis lin, reveme. Mi sciis, ke obstina, kiel li estis, Rineno provos denove konvinki ŝin reveni al Ravlavo. Vane, certe. Estis normale, ke la princino ne volu reveni al regno, kiu disverŝis la sangon de ŝiaj gepatroj, de ŝiaj fratoj kaj fratinoj, de ŝiaj amikoj… Mi retenis grimacon. Kaj tamen, la regno probable funkcios pli bone kun, al ĝia supro, animo plena de prudento, ol kun tiuj Konsilistoj sufiĉe malafablaj, kiuj ordonis al ni plenumi taskojn verdire ne tre farindajn.

Rineno prenis per sia mano mian ŝultron.

— Nu, se tio, kion vi diras, estas vera, tiam ekzistas ankoraŭ espero ripari mian eraron.

Mi duonridetis vidante lin pli energia malgraŭ lia aera aspekto, kaj ni reeniris en la turon kun la vestaĵoj, kiuj glitis en niaj manoj. Subite, ĉio turniĝis el ĉiuj la direktoj. Malvarma akvoŝprucaĵo dronigis min. Poste fajro bruligis min, kaj fine la tuta haŭto min jukis. Mi fleksis kaj refleksis mian veran manon kun terurita mieno.

— Estas nekredeble, kiel magio povas fari strangaĵojn —mi elspiris.

Rineno, kiu restis rigardante sin, kiel se li ne rekonis sin mem, ekridis iom malkviete.

— Mi esperas, ke ni finu kun tio baldaŭ, mia frato.

Mi kapjesis. Tamen, ambaŭ ne kuraĝis ankoraŭ tro esperi, ĉar… kiel du animoj, kiuj apenaŭ povis teni objekton per la manoj, povos sukcesi fari ion ajn? Se Iziso nur scius tion, kio okazis al ni, li ne kredus tion, kion liaj okuloj montrus al li.

2 La kaverno kaj la polpo

Feliĉe, ke ni havis ankoraŭ manĝaĵojn en niaj sakoj, ĉar la fiŝo de la princino Ulio estis iom maldika.

— Kiu pensus, ke vi havos tian malsaton —ŝi komentis, vidante nin manĝi malmolan panon kaj varman rizon.

— Ĉu vi estas certa, ke vi ne volas iom? —mi demandis, indikante al ŝi la kaldronon de rizo.

Ŝi faris obstinan mienon.

— Ne, dankon. La rizo, tio donas al mi malbonajn rememorojn.

— Ho —mi diris, komprenante nenion. Mi prenis kuleraĵon de rizo, kaj atentis pri mia telero.

Rineno ekparolis.

— Do, tiam, vi scias pri maniero disigi tiun sorĉon, princino Ulio?

La princino, kiu jam finis sian fiŝon kaj observis nin, kvazaŭ aliloke, kapjesis.

— Tio estas vera… —Ŝi skuiĝis kaj aldonis pli energie—: Fakte, tio estas intuicio. Ne, ĝi estas pli ol intuicio! —ŝi korektis sin mem—. En la ĉambro plej supre de la turo, estas piedestalo kovrita de gravuraĵoj. Mi ne scipovas legi ilin, sed mi scias, kion ili enhavas. Troviĝas libroj, en tiu ĉambro, kaj mi trovis taglibron de magiisto, kiu parolas pri tiuj gravuraĵoj. Ŝajne, la gravuraĵoj diras: «Ĉi tie troviĝas la malbeno de la Animo, kiu mortos, kiam la Polpo de la kavernoj de Transvento mortos siavice». Tio igas min supozi, ke la magiisto ne sukcesis mortigi la Polpon —ŝi konkludis kun paŭto.

Rineno kaj mi interrigardiĝis, nekredemaj. Tio estis sensencaĵo, ke la morto de polpo disigu sorĉon.

— La Polpo de la kavernoj de Transvento? —ripetis fine Rineno—. Mi neniam aŭdis pri tio.

La princino eksaltis sur siaj piedoj.

— Venu, mi montros al vi.

Rineno leviĝis, kaj mi imitis lin, ĵetante ĉagrenitan rigardon al mia telero. Mi ne finis ankoraŭ, kaj la rizo malvarmiĝos.

— Venu, venu —ŝi insistis. Ŝi ŝajnis subite tute ekscitita. Duon-amuzita, duon-sciema, mi forgesis mian rizon kaj sekvis ŝin senprokraste.

Ni supreniris la ŝtuparon ĝis la supro. La princino eligis ŝlosilon kaj turnis ĝin en la seruro de la dika ligna pordo, kiu staris antaŭ ni.

— Divenu, kie mi trovis tiun ŝlosilon antaŭ sep jaroj?

Mi levis brovon pro ŝia ludema tono.

— En la seruro?

— En la kaldrono! —ŝi respondis, ridetante.

Ŝi puŝis la pordon kaj eniris senhezite. Mi kliniĝis al Rineno por murmuri:

— Tiu princino ja havas strangan humuron.

Mia frato ekridis kaj ni eniris, dum la princino malfermtiris grandegan kurtenon, kaj malkovris la rondan ĉambron al la lumo de la tago.

— Jen! —ŝi diris, lokante sin en la centron. Ŝi faris ampleksan geston per la mano—. Tiu ĉi cirklo, kiun vi vidas, tie, estas la piedestalo. Kaj ĉie ĉirkaŭe, troviĝas gravuraĵoj. Kaj tie, en tiu ŝranko, troviĝas libroj. Nu, ne estas multe da ili, malpli ol dek —ŝi diris, impetante por malfermi ĝin—. Kaj du el ili estas skribitaj en la kaambra lingvo.

Rineno ĉesis observi la piedestalon por rigardi ŝin.

— Vi scipovas legi la kaambran? —li surpriziĝis.

La princino ŝultrumis.

— Mi havis guverniston iom ekstempema, kiam mi estis malgranda. Li instruis al mi la kaambran, la dikorman kaj la siŝralan —ŝi malkovris al ni fiere, dum ni rigardis ŝin, impresitaj—. Nu, vidante por kio, tio utilas —ŝi aldonis, malpli entuziasma—: unu el la libroj temas pri gramatiko de kaambra lingvo, kaj la alia pri forgesita historio. Sed la aliaj libroj estas skribitaj en la himora. Kaj jen la taglibro —ŝi eldiris, montrante al ni maljunan kajeron kun ruĝa kovrilo.

Ŝi sidiĝis meze de la nigra piedestalo, malfermante la taglibron. Ni iris kun ŝi, sciemaj.

— Unue, la magiisto parolas pri sia unutona vivo en farmo de Akareo —ŝi klarigis, turnante la paĝojn—. Li tutkore kritikas la agojn de la Konsilistaro de sia vilaĝo kaj de sia mastro, kaj poste li decidas foriri al eta vilaĝo apud la Blua Arbaro. La vilaĝanoj forigis lin, kiam ili eksciis, ke li estis magiisto. Mi supozas, ke vi scias, kiel ili abomenas magion. Verdire, tiu ulo trovis la plej idealan lokon, por ke lia vivo estu malpli unutona —ŝi ŝercis. Ŝi sulkigis la brovojn kaj turnis alian paĝon—. Li forkuris, kaj nur la Helbluaj Dioj scias, kiel li alvenis fine en tiun turon.

— Tute malfacila —Rineno apogis—. Tiu arbaro labirintas freneze.

— Krom por tiuj, kiuj konas ĝin —la princino rimarkis, levante montrofingron—. Jen, ĉi tie estas —ŝi diris, turnante al ni la taglibron, dum ŝi recitis—: «Mia koro ne plu batas, kaj tamen mi sentas ĝin bati. Mi komencas forgesi tiun, kiu mi estas. Ĉu mi vere estis tiu neprudenta kaj mallerta homo, kiu antaŭe lasis sin kapti en la Blua Arbaro? Mi sentis min pli kaj pli laca, malliberigita kiel kuniklo falinta en kaptilon por ĉiam. Ha!» —La princino ekkriis teatre, kaj ŝi poste daŭrigis sian prezentadon—: «Se almenaŭ mi kapablus kuraĝi por eliri el ĉi tie, kaj mortigi tiun Polpon de la kavernoj de Transvento! “Ĉi tie troviĝas la malbeno de la Animo, kiu mortos, kiam la Polpo de la kavernoj de Transvento mortos siavice”. Tiaj estas la gravuraĵoj sur la grundo, kaj tiuj paroloj certe estas veraj, sed mi estas tiel laca, nun! Jam dum dek jaroj, mi vagas kiel ombro, kaj mi timas malproksimiĝi de tiu loko, la nura ligo al mia realo. Mi estas malkuraĝulo. Timulo. Sed kiu do konstruis tiun turon? La feoj? La demonoj? La dioj?».

Ŝi interrompis sin, kaj ŝi rimarkis, ke ni rigardis ŝin, mirigitaj. Ĉio, kion ŝi rakontis, estis la lastaj paroloj de tiu malbonŝanca magiisto. Malbonŝanca kiel ni, mi diris al mi.

— Tio sufiĉas —Rineno deklaris subite—. Jam venis la tempo por liberigi vin, princino. Ĉu vi ne vidas? Ju pli pasis la tempo, des pli tiu magiisto ŝajne forgesis tiun, kiu li estis. Kaj la samo okazos al vi.

La princino paliĝis.

— Vi pravas. Mi scias.

— Polpo —mi murmuris, nekredeme—. Atendu. Eble ekzistas alia maniero pli simpla por liberigi nin el tiu sorĉo. Ĉu vi jam provis eliri alie ol tra la pordo? Mi volas diri… eble…

— Eble nenio —la junulino interrompis min, amuzita—. Mi provis ĉion. Mi eliris per la fenestro, kaj eĉ malsupreniris per ŝnuro ekde la supro de la turo. Ĵus kiam mi transpasis la krenelon, mi aliformiĝis kaj mi longe ŝvebis ĝis la grundo, mi rememoras tion ankoraŭ. Sed ne zorgu. Mi sentas, ke ni tri kune sukcesos trovi tiun Polpon kaj mortigi ĝin. Tamen, ne urĝas —ŝi aldonis, kiam Rineno kaj mi ekleviĝis—. Baldaŭ estos la nokto. Ni dormos, kaj, morgaŭ, ni eliros el tiu turo… —Tiu simpla ideo sufokis ŝin. Ne estis malfacila diveni ŝiajn sentojn: vivi dum sep jaroj tute sola en stranga hejmo, tion oni ne forgesis tiel facile. Pro subita memfido, mi malleviĝis por preni al ŝi la manojn. Ili malvarmis kiel la neĝo.

— Nu, ni aranĝos ĉion —mi diris por konsoli ŝin.

— Dejlo…? —Rineno flustris inter siaj dentoj, kun embaraso.

Mi malproksimiĝis malrapide kaj vidis, ke la princino ŝajnis denove bonhumora.

— Venu, junaj agentoj —ŝi diris, leviĝante—. Mi preparos al vi lokon por dormi.

— Ho! Tio ne necesos —Rineno garantiis, embarasita—. Ni dormos ekstere…

Dum mi kapjesis, por sekvi lian ekzemplon, la princino kovris sian buŝon per la mano por sufoki ridon.

— Sincere, mi ne konsilas tion al vi. Iufoje, antaŭ longe, mi duondormis ekstere. La vento ekblovis, kaj antaŭ ol mi ekkomprenis, mi flugis inter la arboj. Tio ne estas ŝerco —ŝi certigis, tre serioza—. Tio estis unu el miaj pli malbonaj noktoj. Venu, ekzistas alia ĉambro, kiu povus taŭgi. Antaŭe, mi lasis tie la haŭtojn de la bestoj, kiujn mi ĉasis por manĝi. Nun, mi ĉasas malmulte, ĉar mi apenaŭ manĝas. —Ŝi jam remetis la taglibron en la ŝrankon, kaj alveninte al la sojlo, ŝi sulkigis la brovojn—. Ĉu vi kredas, ke tiu manko de malsato estas pro tio, ke la sorĉo plie malboniĝas? Mi neniam pensis pri tio…

Ŝi ŝajnis subite maltrankvila, imagante eble, ke iutage ŝia formo de fantomo fariĝos tiel aera, ke ŝi tute malaperos. Tio estis ideo sufiĉe freneziga. Antaŭ ol unu el ni povis respondi, ŝi aldonis:

— La kurtenoj.

Mi diligente tiris la kurtenojn, kaj la mallumo eniris denove en la ĉambron. Ni eliris, kaj la princino Ulio turnis la ŝlosilon en la seruro antaŭ ol meti ĝin en poŝon de sia blanka tuniko. Dum ni malsupreniris la ŝtuparon, Rineno prenis mian brakon.

— Dejlo… vi ne forgesis nian ĉefan mision, ĉu ne? —li murmuris al mi.

Mi faris senkulpan mienon.

— “Iru serĉi ŝin, kie ajn ŝi estas, kaj alportu ŝin al mi” —mi recitis mallaŭtvoĉe, malgaja—. Mi scias. Sed, sincere, Rineno, ĉu vi vere kredas, ke Ralkuso konsideros nin serioze, kiam li vidos aperi tri aerajn formojn antaŭ li? Estu realisma. La unua misio estas la polpo.

— La polpo —Rineno kraĉis—. Je ĉiuj la inferoj, mi kredis, ke mi jam pasigis la aĝon por sensencaj rakontoj. Mi atendis, ke la princino donu al ni solvon pli verŝajnan; mi ne scias, ekzemple: iri serĉi grandan sorĉiston de nigra magio kaŝita en la Ruinoj de Borgviŝelo. La Polpo de la kavernoj de Transvento —li ripetis, nekredante—. Mi pli bonvole disigus tiun turon ŝtono post ŝtono —li elspiris ĉagrenite.

Mia frato estis elrevigita, kaj mi devis konfesi, ke mi ankaŭ estis: tiu historio de polpo kaj de kavernoj de la Transvento surprizis min. Kiel magiisto povis pensi, ke la strangaj gravuraĵoj de la piedestalo diris la veron? Kaj se tiu magiisto eraris kaj malbone malĉifris la mesaĝon? Mi mem kliniĝis por tiu eblo. Oni diris, ke la antikvaj runoj estis tre malfacile kompreneblaj, kaj tiu magiisto eble ne estis granda spertulo pri tiu fako. Sed tiam, se la mesaĝo estis malbone malĉifrita, tio signifis… Mi glutis salivon. Tio signifis, ke nia situacio estis senespera.

— Estas tie! —la princino Ulio ekkriis, eltirante min el tiuj malgajaj pensoj.

Ŝi igis min eniri en malgrandan ĉambron kovritan de tanitaj haŭtoj, dum Rineno iris serĉi niajn aferojn.

— La grundo estas malmola, sed mi ne havas alian kovrilon ol la mian. Eble kunigante ĉiujn ĉi haŭtojn, vi povos fari specon de lito. Kaj mi supozas, ke vi havas viajn proprajn kovrilojn.

Ŝia tono estis nedecidema. Mi ridetis al ŝi.

— Dankon, princino Ulio. Ĉiaokaze, ni restos nur unu nokton.

Rememori tion al ŝi ŝajne ne vigligis ŝin. Kontraŭe, la junulino ĝemspiris, sed kapjesis silente. Rineno aperis baldaŭ kun niaj du sakoj. La princino grakis.

— Mi… nu, se vi bezonas ion ajn, petu al mi. Mi estos malsupre. Mi ne havas gastojn ĉiutage. —Ŝi retrovis sian rideton kun tiuj paroloj, kaj poste ŝi ŝanceliĝis kaj lasis la kandelon, kiun ŝi antaŭe eklumigis, apud la pordo—. Bonan nokton, Rineno kaj… Dejlo —ŝi diris.

— Bonan nokton, princino —ni respondis kliniĝante laŭdeve.

Kunpremante la lipojn, ŝi ŝajne preskaŭ aldonis ion, sed ŝi fermis la pordon silente.

Kiam ni estis solaj, ni kunlaboris por fari kun ĉiuj la haŭtoj du litojn akcepteblajn, kaj ni kuŝiĝis. Tra la maldika fenestro de la ĉambro, mi vidis la ĉielon malheliĝi. Mi observis la plafonon momente, kaj mi eksaltis, kiam mi konstatis, ke mi senĉese pensis pri la princino Ulio. Vere, la princinoj, tio ne estis mia fako, ne. Spiono neniam devas permesi sentojn regi lin, Iziso diris iutage. Kia spiono mi estis. Mi nun estis fantomo, kiu morgaŭ foriros por mortigi polpon, kaj kiun subita ekblovo ja povis sendi al la alia ekstremaĵo de la mondo. Estis malfacile akcepti tion, sed mi ne povis esperi, ke morgaŭ matene ĉio aperu kiel ŝerco. Mia instruado, ekde kiam mi estis dekdujara, malpermesis al mi mensogi al mi mem. La malbeno de spiono estas devi alfronti la realon. Kiaj belaj paroloj, Iziso! Tiu mentoro, kiu senfine ripetaĉis al mia frato kaj mi, kiam ni estis pli junaj, estis granda poeto. Li eĉ preskaŭ sukcesis kredigi min, iutage, ke li estis la filo de feino, kaj li mokridis min pro mia kredemo. Vere, tio ja estis Iziso. Kaj jen mia kredemo estis elprovata, kaj per kia maniero! Eĉ la granda Iziso ne tiel optimisme akceptus la situacion, mi konvinkiĝis kun duonrideto.

Mi turnis iom la kapon. Mia frato okulis la flamon de la kandelo.

— Ha, Dejlo! —li murmuris fine, rompante la silenton—. Mi preferas ne pensi pri la morgaŭo. —Li stariĝis kaj blovestingis la flamon. La ĉambro malaperis en la mallumo.

Mi kaptis en lia voĉo la koleron, kiun li sentis kontraŭ si mem, kaj mi tentiĝis paroli al li…

— Bonan nokton —li diris al mi.

— Bonan nokton —mi respondis kontraŭvole.

Mi aŭdis lin returniĝi en sia improvizita lito kaj mi restis dum longa momento vekita. Mi ja kredas, ke mi ĵus endormiĝis, kiam mi vekiĝis poste, aŭdante ululon en la nokto. Mia menso tuj komencis pripensi pri tiuj malbenindaj gravuraĵoj. Mi ne sciis legi runojn, ke Ravlavo gardu min de tia enuiga lernado!, sed mi konis iun, kiu povos facile malĉifri ilin. Heraso. La oportunaĵo estis, ke Heraso estis mia amiko. La maloportunaĵo estis, ke mi ne povis paroli pri li al mia frato kaj al la princino. Plie, ili estus teruritaj pro la ideo esti helpitaj de vivmortulo. Nu, duon-vivmortulo, mi korektis min.

Mi rememoris ankoraŭ mian renkontiĝon kun tiu stranga persono. Ralkuso petis al mi porti mesaĝon urĝan kaj diskretan al la estro de Siszrio. Mi tute ne sciis, kion enhavis la mesaĝo, kaj verdire, kiel bona agento, mi tute ne zorgis pri tio. Jen kial mi estis konsternita, kiam la estro dankis min, ke mi estu volontulo kuniri kun tri el siaj regatoj mezen de la teritorio de Ahinavo. Kaj ĉio ĉi por iri paroli al la Princo Evitinda… Tiu Ralkuso! Mi sakris kontraŭ li dum la tuta vojaĝo. Li eĉ ne kuraĝis klarigi al mi la aferon ekde la komenco. Mi rapide komprenis, ke tiu maljunulo ruza kiel vulpo volis, ke mi alportu informojn freŝajn pri tiu stranga regno, kiu estis Ahinavo. Ĉio turniĝis en katastrofon: la Princo Evitinda metis nin en sian malliberejon, ĵus kiam ni alvenis kun niaj belaj intencoj. Li kulpigis nin pro spionaĵo, kaj mi eĉ povis paroli persone kun tiu estro iom strangega. Per ia hazardo, li kompatis min kaj provis ŝanĝi mian fidelecon. Mi lasis lin fari, kompreneble. Mi ne kutimis riski mian vivon pro tiom malmulte. Tiam li petis min mortigi magiiston, kiu iam ĵetis malbenon al lia patro.

— Pro tio, ke laŭdire vi tiel lertas, spiono, trovu lin kaj mortigu lin per la plej malbona maniero! —li ordonis al mi, levante la du brakojn kiel profeto.

Nepovante forkuri el Ahinavo, admonita de tiu frenezulo, mi fine trovis tiun faman magiiston apud rivereto. Kiel priskribis lin la princo, la duono de lia vizaĝo estis tute senkarna. Terurita, mi elingigis mian glavon, kaj tiam vidis lin, pala, forkuri kiel eble plej bone. Mi restis mirigita. Poste mi komprenis, parolante trankvile kun li, ke lia potenco tute estingiĝis kun la jaroj. Heraso, kiel li nomiĝis, ne plu estis la estinta magiisto, sed li certigis min, ke la perdo de lia potenco igis lin pli saĝa. Kaj kiom! Li konservis en siaj galerioj grandegan bibliotekon, kaj objektojn ege danĝerajn, kiujn la magiisto mem ne plu kuraĝis tuŝi.

Anstataŭ mortigi Herason, mi eĉ helpis lin liberiĝi de fripono, kiu trudis al li favorojn per minaco malkovri lian rifuĝejon al la Princo Evitinda. Kaj, siavice, li helpis min forkuri el Ahinavo, post igi min promesi, ke mi ne parolos pri li, kaj ke mi neniam revenos.

Mi ridetis en la mallumo. Tiuj semajnoj, kiujn mi pasigis ĉe li, estis neforgeseblaj: mi, kiu ĉiam vivis sub la ordonoj de intrigantoj, kaj kutimis ĉiam atenti kaj analizi ĉion, kredis stulte, ke mi konis la mondon. Heraso korektis min: li sciis kiel veki mian sciemon por la vera mondo. Kiom da tempo ni pasigis, glasego enmane, forvagante pri aferoj, kiuj antaŭe aperus al mi tro profundaj, do neutilaj! Kiam mi revenis al Ravlavo, mi rakontis nenion pri ĉio ĉi. Ĉiam malkvieta, Ralkuso sendis min tuj kun mia frato trakti kun tribo de Oronisoj. Rineno ja demandis al mi kelkajn aĵojn, sed mi ĉirkaŭparolis nerespondante, kaj okupitaj kiel ni estis pro aliaj aferoj, li ne insistis. Tio okazis antaŭ kvin jaroj, se mi bone rememoris.

Mi sulkigis la brovojn, revenante al la nuna momento. Certe Heraso povos malĉifri ĉion ĉi, mi diris al mi. Jes, mi promesis al li neniam reveni. Sed, kiel diris mia patro, kiam li vendis min kaj Rinenon, «la neniamo kaj la ĉiamo ne estas eternaj». Oni povus kompreni kaj kredi, ke li deziris revidi nin iutage, sed ne, tio ne estis la karaktero de mia patro: li plej verŝajne volis diri, ke li tediĝis pro gardado de ni.

Mi klapetis sur mia kovrilo, reveme. Mi devis kopii tiujn gravuraĵojn. Mi nur devis sufiĉe atenti kaj kopii nete… Kaj mi bezonis la ŝlosilon.

Mi stariĝis, kun decidemo. Plej bone estis fari tion nun, ĉar tio evitos min seniluziigi la princinon Ulion: estis vere, ke tiu historio de polpo estis sufiĉe fantazia, sed pli bonis, ke ŝi kredu ĝin, dum ni ne havis alian solvon por proponi al ŝi. Nudpieda, mi alvenis apud la pordo, kaj malfermetis ĝin iomete por ne veki mian fraton, kaj mi eliris.

En la mallumo, mi malsupreniris la ŝraŭban ŝtuparon ĝis la ĉambro kun la kameno. Feliĉe, kelkaj varmegaj karbetoj brilis ankoraŭ, lumigante iom la ĉambron. La longa seĝo nun tute horizontalis, kaj mi vidis la princinon Ulion dormanta trankvile en sia blanka tuniko. Mi alproksimiĝis senbrue kaj haltis proksime al ŝi. Longa harfasko falis preskaŭ ĝis la grundo. La poŝo, mi rememoris.

Ruĝiĝante, mi tendis manon al ŝia tuniko. Mi tuŝis ŝin preskaŭ, kiam mi sentis ŝin ektremi.

— Kio do…? —la princino demandis.

Ŝi palpebrumis kaj rigardis min, surprizite. Mi retiris rapide la manon kaj faris tri paŝojn malantaŭen, agitate.

— Mi… Via moŝto, mi ne volis…

Surprizinde, ŝi ridetis kaj eksaltis. Ne povante movi, kvazaŭ fiksita, mi vidis ŝin alproksimiĝi kal alpremiĝi al mi. Ŝiaj malvarmaj fingroj karesis mian kolon.

— Jes ja, vi volis —ŝi flustris. Ŝi altiris min al si, kisante min kun varmego, kiu ne sukcesis dronigi mian miron.

Ho, ne, mi pensis, turmentite. Rineno mortigos min. Kion fari? Mi ne povis paroli al ŝi pri la ŝlosilo, ne nun. La princinoj, tio ne estis mia fako, sed mi sciis, ke mi ne povis interrompi ĉion ĉi sen iom da delikateco. Ŝtelmaniere, mi metis mian manon en ŝia poŝo kaj prenis la ŝlosilon. Mi gardis ĝin dum la princino lekis mian orelon. Ondo de sentoj trakuris min. Kaj la junulino murmuris al mi:

— Ĉesu do pensi.

Ŝi moviĝis kaj mi sentis la plezuron trakuri mian korpon. Tio estis tro. Mi prenis ŝian vizaĝon per la du manoj.

— Jes, princino —mi flustris al ŝi.

Mi lasis la sentojn dronigi min. Mi aŭdis ŝian ekkrion de surprizo, kaj poste ŝiajn ĝemojn de plezuro. En loketo de mia kapo, eta mokrida voĉo diris: jen, vi metis vin en la plej granda problemo de via vivo! La lasta heredanto de la granduloj de Akareo, kiel vi kuraĝas? La lasta heredanto, la sekva reĝino…!

Poste, kiam mi retrovis mian memregon… nu, tio estas, kiam mi kapablis vicigi du pensojn, mi glitis ĝis la grundo, kaj revestis min per mallertaj gestoj.

Decidante ne tro pripensi pri tio, kion mi faris, mi kovris milde la dormantan princinon per ŝia blanka tuniko, kaj mi kisis ŝin sur ŝia frunto glata kaj strange varma, kaj poste mi eklumigis kandelon kaj reiris al la ŝtuparo. Alveninte supren, mi elprenis la ŝlosilon kaj metis ĝin en la seruron.

Nu, mi pensis, enirante. Mi ĉirkaŭrigardis la ĉambron antaŭ ol refermi la pordon. Mi metis la kandelon proksime al la unuaj gravuraĵoj, kaj sidiĝis krurkruce, antaŭ ol elpreni mian kajereton kaj mian krajonon, zorge garditajn en interna poŝo de mia ĉemizo.

Mi ekrigardis la piedestalon, kaj poste okulis ĝin pli atente. Troviĝis gravuraĵoj, jes, sed apude troviĝis aliaj, pli malgrandaj, kiuj ŝajne estis runoj ankaŭ. Mi siblis inter la dentoj. Kopii ĉion ĉi prenos al mi la tutan nokton, almenaŭ! Mi esperis, ke estos sufiĉe da spaco en mia kajereto, ĉar ĝi estis jam sufiĉe komencita.

Mi komencis mian laboron. Post kelkaj minutoj, mi ekridetis naive, rigardante nenion, kaj mi skuis la kapon, incitite. Mi estis spiono de Simrazo, ne junulo ĵus malvirgigita! Laŭ supozo mi devis resti konscia kaj atenta, precipe en tia grava momento: mi ne devis revi nun, kiam Ralkuso atendis nin kaj esperis vidi la revenon de la princino Ulio. Bone! Mi enspiris profunde. Do, ek al la laboro.

Kiam mi malsupreniris ĝis la ĉambro, mia kajereto estis preskaŭ tute plena, kaj mi estis tute laca. La unuaj radioj de suno eniris jam tra la fenestroj. Mia frato atendis min, sidante, kun ĉagrenita vizaĝo.

Tuj, mi komprenis la problemon.

— Dejlo, ĉu vi ekkomprenas, kion vi faris?

Mi fulmrigardis lin.

— Tio ne estas via afero, mia frato.

Rineno eksaltis, furioze.

— Se iu iam ekscius tion, ni estas malvivaj, Dejlo! Vi povus memregi.

Lia voĉo tremis pro kolero. La honto dronigis min, sed mi venkis ĝin.

— Ni estas fantomoj, Rineno, mi rememorigas vin pri tio. La princino ne povas reveni al Ravlavo en tiu stato, kaj vi ja scias tion. Vi povas kredi, ke pastro kapablos sanigi nin, sed mi dubas pri tio, Rineno, eĉ pli ol pri la fantazia historio de la polpo. Do, mia supozata krimo eble neniam efektiviĝos. Kaj neniu scios supozeble —mi aldonis mallaŭte.

Rineno okulis min, skuante energie la kapon.

— Vi hontigas min —li diris fine.

Li kliniĝis por preni sian mantelon kaj direktis sin al la pordo per grandaj paŝoj, sub mia ĉagrenita rigardo. Li ŝajne vere koleriĝis. Mi vespiris, sciante malgraŭ mi, ke mia krimo ne estis krimo: fakte, estis la princino, kiu alpremiĝis al mi, ne la kontraŭo. Rineno ja povis diri, ke mi devus malinstigi ŝin, sed mi sciis, ke li, en tia okazo, agus sammaniere.

Mi aŭdis voĉojn, el kiuj unu ĵus ekkantis ĝojan baladon. Mi ridetis elirante, kaj kiam mi alvenis malsupre de la ŝtuparo, mi vidis la rideman mienon de la princino, kaj mi pensis, ke krimo aŭ ne, ĝi estis peninda.

— Bonan tagon! —ŝi ekkriis, kalkansidante apud la kameno—. Mi demandis al via frato, kiel vi dormis tiunokte.

Rineno sidis pala ĉe la malgranda tablo, kun glaso en la mano.

— Ho —mi diris, konfuzita malgraŭ mi pro ŝiaj paroloj—. Mi… nekredebla nokto, princino.

Ŝi ridetis per ĉiuj siaj dentoj.

— Ĉu ne? —Kaj ŝi proponis—: Iom da arejneo?

Sendube, tio estis la nura infuzaĵo, kiun ŝi trinkis. Mi kapjesis, maltrankvile.

— Jes, dankon.

La princino Ulio turniĝis al la kameno, kantetante. Mi sidiĝis antaŭ mia frato, kaj ĵetis al li esploreman rigardon. Rineno deturnis la okulojn, videble ĉagrenita. Mi grakis.

— Do, kie oni serĉos tiun polpon? —mi demandis.

Rineno ŝultrumis.

— Mi proponas, ke ni iru al la biblioteko de Eŝilo. Mi scias —li diris, antaŭ ol la princino Ulio intervenu—, vi ne volas reveni al la regno. Tio povas ŝajni stranga al vi, sed mi havas akordon por proponi al vi, via moŝto.

La juna virino palpebrumis kaj sulkigis la okulojn, suspekteme.

— Kia akordo?

Mi rigardis Rinenon, scieme.

— Jen —li diris—: mia frato kaj mi liberigos vin de tiu sorĉo, kaj vi akceptos reveni al Akareo por esti reĝino.

Mi estis iom incitita, ĉar li pripensis planon, ne klarigante ĝin al mi antaŭe… La esprimo de la princino Ulio mallumiĝis. Mi intervenis.

— Sincere, Rineno, mi ne nomas tion akordo. Tio similas pli al trudo.

Mia frato fulmrigardis min. Tiu tago li ne vekiĝis bonhumore, mi rimarkis ĝemspirante.

— Princino Ulio —li eldiris—, ni faros ĉion, kion ni povos, por liberigi vin de la sorĉo, sed komprenu, ke ni estas agentoj de la Regno. Nia devo estas sekvi la ordonojn de la Konsilistaro, kaj la via estas atenti unue pri via popolo. Promesu al mi, ke kiam la malbeno estos disigita, vi iros propravole sidiĝi sur la trono.

— Ne! —ŝi ekkriis, firme. Ĉiu ĝojo malaperis el ŝiaj bluaj okuloj—. Se tiaj estas viaj kondiĉoj, revenu do ĉe vi, vi kaj via frato, kaj forgesu min. Sed mi avertas vin: se vi ne mortigas tiun polpon, vi ankaŭ neniam reakiros vian korpon!

Ŝi abrupte metis la tekruĉon sur la tablon, kaj sidfalis surgrunden kun la okuloj plenaj je larmoj. Mi tendis manon al ŝi, konfuzita pro vidado de ŝi reaganta tiel. La rigardo de Rineno ekhaltigis min.

— Se ni revenas al la regno sen vi, la reĝo de Tananto heredos la tutan teritorion. Li estas tirano, vi ja konas la tanantanojn. Ĉu vi volas tiranon sur via trono, princino?

La junulino levis la kapon, kaj ekzamenis lin, ĝis lia vizaĝo ŝajnis tute nesevera.

— Mi petegas al vi, princino —li insistis.

La princino Ulio vespiris. Ŝi prenis la tekruĉon kaj elverŝis plenigante tri glasojn, antaŭ ol remeti ĝin malrapide sur la tablon. Mi atendis, nedecideme. Unuflanke, Rineno agis bone uzante ĉiujn la eblajn manierojn por konvinki ŝin: ni ĉiam laboris tiel, kaj tio funkciis plej ofte. Sed, aliflanke, mi malemis ludi kun la sentoj de la princino… ĉefe post konstati, kiom ŝi abomenis la ideon reveni al Ravlavo.

— Tio povas ŝajni kruela —ŝi diris fine—, sed mi volas protekti nenian popolon. Mi apartenas al nenia popolo. Mi estas… fantomo. Ekde sep jaroj —ŝi apogis kun iom da maldolĉeco—. Mi ne komprenas, kiel vi povas ankoraŭ pretendi, ke mi fariĝu… reĝino. —Ŝi faris surprizitan mienon, elspirante brue—. Tio estas sensenca.

Mia frato ŝajnis respondonta. Mi intervenis antaŭe.

— Rineno. Ni ne faru akordojn. Ni okupu nin pri la sorĉo. Kaj poste, ni vidos.

— Ni vidos —li ripetis, okulante min—. Ni vidos, jes! Vi ja povus okupi vin pri la sorĉo, tiun nokton. Tio estus pli inteligenta.

Mi rigardis lin, muta pro surpriziĝo vidi lin paroli tiel klare antaŭ la princino. La silento fariĝis peza, ĝis la princino ekridis iomete.

— Vi vere estas incititaj, vi ambaŭ —ŝi rimarkis—. Mi komprenas, ke vi sentas vin ĉagrenitaj. Se iam ni sukcesos mortigi tiun polpon, vi revenos sen princino. Mi supozas, ke la Konsilistaro punos vin, sed ĉu tiu puno estos tiel terura, kiel la mia estos, se mi akceptas sidiĝi sur trono de murdisto? Tiu popolo, pri kiu vi parolas, agento, ne sukcesis gardi mian familion vivanta. Mi ŝuldas nenion al ĝi. Kaj, cetere, mi estas certa, ke ĝi scios tre bone helpi sin sen mi.

Silento okazis, kaj la princino ekridis denove.

— Ha! Pasis tiom da tempo, ekde kiam mi paroladis kun homoj! Mi preskaŭ forgesis, kiel ili malfaciligas siajn vivojn. Trinku do tiun infuzaĵon, kaj ni foriru el tie ĉi. Ni iru aventuri kaj lasu la venton kunporti nin!

Ŝi alproksimigis sian tason al siaj lipoj, kaj okulsignis ĉarme al mi. Mi faris amuzitan duonrideton.

— Ŝi pravas, Rineno. Ni estas agentoj kaj ĉio, kion vi volas, sed nun, ni estas precipe malbenitaj fantomoj. Ni ĉesu do babiladi. Lasu Eŝilon for de ni por momento, mi proponas vojaĝi al Ahinavo… por serĉi tiun polpon. Mi havas la impreson, ke ni trovos indikaĵon.

Kaj Rineno, kaj Ulio, rigardis min, mire.

— Ahinavo? —Rineno eldiris—. Sed tio estas kontinenta regiono.

— Tio veras —mi certigis trankvile.

— Ĝi estas danĝera.

— Jes.

— Kaj ĝi ne estas loko, en kiu oni povas trovi polpojn —la princino apogis, levante la brovojn—. Mi ne kredas, ke la Transvento povas troviĝi tie.

Mi ŝultrumis kaj trinkis mian infuzaĵon per unu gluto, antaŭ ol leviĝi.

— Dejlo —eldiris Rineno, suspektema—. Vi havas ideon.

— Mi havas ideon —mi konfesis per malpeza tono—. Ĉu vi havas kontraŭargumentojn?

Ilia silento sufiĉis al mi. Mi ege ridetis al ili.

— Do ni iru!

3 La ŝanĝisto de nomoj

Ni malfruis pli ol antaŭkalkulita por malproksimiĝi de la turo. Unue, Rineno kaj mi maltrankviliĝis, elirante, pro nekapableco porti nian glavon: ĝi estis tro peza, kaj apenaŭ ni manprenis ĝin, ke ĝi trapasis nin, kaj falis grunden bruege.

— Lasu ilin do! —la princino ekkriis, ridante ekde la sojlo—. Vi ne bezonos ilin: kiu do havus la ideon alfronti fantomon? Iru ĉe la kverko atendi min, tie, mi kunvenos tuj.

Suspirante, ni obeis, kun impreso pli de ŝvebado ol de marŝado.

— Kio estas tiu historio de Ahinavo, Dejlo? —Rineno diris tiam. La radioj de la suno trapasis lin, kaj mi okulis por pli bone distingi lin.

— Tio estas… malnova historio —mi respondis. Mi eksentis lian sulkadon de brovoj kaj mi tuj aldonis—: Mi konas tie ulon kapablan de malĉifrado de la gravuraĵoj de la turo. Se vi volu scii mian opinion, mi dubas pri la kapabloj de la magiisto de la taglibro. Tiu rakonto pri polpo…

— Vi pravas —Rineno aprobis—. Tio ŝajnas tute stranga, sed mi preferas diri nenion al la princino. Tio povus seniluziigi ŝin. Kiu do estas tiu persono? Kiel vi scias, ke li bonvole helpos nin?

— Li estas… amiko, kiun mi konis, antaŭ kvin jaroj —mi klarigis, kun ĝeno.

Nubo kovris la sunon, kaj mi rimarkis la reveman esprimon de mia frato.

— Antaŭ kvin jaroj —li ripetis—. Tio ne estis, kiam vi malaperis en Ahinavon dum du monatoj, ne lasante spurojn?

— Hm… Jes. —Mi grakis, antaŭvidante neprajn demandojn de mia frato—. Nu, kion do faras la princino? Princino Ulio! —mi kriis, finigante la interparoladon—. Restante ĉi tie, ni ne mortigos la polpon!

— Mi alvenas! —ŝi respondis trankvile.

Ŝi eliris el la turo rapidege.

— Dejlo —Rineno grumblis—, vi povus almenaŭ klarigi al mi, kiu estas tiu persono.

— Jes, vere, mi klarigos al vi, sed tamen mi…

Subita eksplodo dronigis miajn parolojn, kaj sendis min danci en la aeron. Mi flugŝvebis kaj supreniris dufoje antaŭ ol refali grunden.

— Je Ravlavo! —mi ekkriis—. Kio estis tio?

Sakraĵo respondis al mi. Mi leviĝis per salto kaj restis fiksita. La turo malaperis en fumon. Rineno aperis malantaŭ arbeto kaj siblis inter siaj dentoj vidante la ŝtonojn disigitajn ĉie ĉirkaŭen, kun la mebloj kaj la tanitaj haŭtoj. La kaldrono tronis meze de la rubo.

— Ha, kiel inteligenta estas la princino. —Li turniĝis al mi, konsternite—. Kaj la gravuraĵoj? Kiel ni faros, nun?

Mi elspiris kaj kliniĝis por repreni mian ĉemizon kaj mian kajereton.

— Mi kopiis ilin.

Rineno rigardis min, alarmite.

— Ĉu vi scias kopii runojn?

Mi ŝultrumis, incitite.

— Mi faris tion, kion mi povis.

Li levis brovon, amuzita.

— Dum la nokto, post…?

Mi frapetis lin, kaj li ekridis.

— Kia efikeco! —li eligis, mokeme. Mi duonridetis, kontenta, ke li ne plu ŝajnis kolerigita kontraŭ mi.

Tiumomente, la princina fantomo alvenis ĉe ni, kun granda rideto sur la lipoj.

— Ni iru?

Rineno kaj mi rigardis ŝin, sciemaj.

— Kial vi faris tion? —mia frato demandis.

— Kion?

Ni grakis samtempe.

— Tio estas… —mi diris.

— La turo —Rineno klarigis fine.

— Ho! —Ŝi metis manon sub la mentono—. Mi pensis, ke mi neniam revenos en tiun turon, kaj se mi reakiras mian korpon, mi ne plu bezonos ĝin, do, plej bone estu, ke neniu eniru enen kaj estu same malbenita, ĉu ne?

Ŝia argumentado impresis min, kaj mi kapjesis.

— Tio estas bone pripensita —mi aprobis.

Sed ŝi povus pensi fari tion, antaŭ ol ni eniru, mi aldonis mense. Ĉiaokaze, detrui la turon ne redonis al ni nian korpon. Se tio nur povus esti tiel facila…!

— Kiel vi scias, ke la sorĉo ne plu agos? —mi demandis tiam.

La princino grimacis kaj konfesis:

— Mi ne scias. Sed, almenaŭ, mi ne estos tentita reveni. Ni devas iri ĝisfine.

Mi kapjesis kaj rigardadis denove la detruitan turon.

— El kie vi trovis ĉiujn ĉi eksplodaĵojn?

Mia demando ŝajne amuzis ŝin.

— Princino neniam malkaŝas ĉiujn siajn sekretojn —ŝi rebatis, pasante preter ni per vigla paŝado—. Atentu, via ĉemizo falos —ŝi atentigis min—. Mi ankoraŭ ne komprenas, kial vi insistas por porti viajn vestojn. Tio neutilas.

Mi faris mienon, kvazaŭ dirante «mi tion bone scias», sed tamen mi gardis mian ĉemizon per la mano, kovrante mian kajereton… kaj la runojn.

— Vi ŝuldas al mi klarigadon, mi rememorigas vin —Rineno flustris al mi.

— Tiu ne estas la ĝusta momento —mi rebatis, farante kapsignon al la princino, kiu malproksimiĝis—. Ni iru.

Ni alvenis ĉe la princino Ulio, kiam mi subite ekvidis movon inter branĉoj, kaj mi levis manon, alarmite.

— Mi vidis ion moviĝi, tie —mi informis ilin.

— Ha, jes —Ulio diris—, tio estas verŝajne la goblenoj.

Mi palpebrumis, maltrankvile.

— La goblenoj? Tiel proksime?

Kaj ni estis sen armiloj, sendefendaj, malpezaj kiel la aero…

— Ili certe forkuris pro la eksplodo, ne zorgu, ili timas la fantomojn —ŝi diris.

Mi turnis la okulojn, dum Rineno ĉirkaŭrigardis la arbaron.

— Ho, mi ne maltrankvilas —mi certigis al ŝi, mensogante tre belete—. Ĝustokaze, mi volis demandi al vi, princino, ĉu vi kredas, ke ni povus morti tiuforme? Tio estas, ĉu vi pensas, ke ni ankoraŭ mortemas?

Videble surprizita pro mia demando, la princino ekridegis.

— Ja klare, ke oni povas morti. Tio estus vere enuiga, alie. Ekzemple, se granda roko falas sur vin, mi dubas, ke vi postvivu.

— Ha —mi diris, grimacante—. Kaj se iu enigas glavon en nin? —mi daŭrigis.

La princino grumblis, incitite.

— Neniu enigos glavon en vin, kiaj ideoj! Ĉesu do tiel maloptimismi, kaj ni daŭrigu. Kiel vi diris, restante ĉi tie ni ne mortigos la polpon.

Mi malfermis la buŝon kaj kapjesis, kun embaraso.

— Ha, jes, la polpo. Ni iru. Rineno?

Mia frato kapjesis, kaj ni eliris fine el la maldensejo, kaj eniris en la arbaron. La arboj staris majestaj kaj malhelaj, kaŝante plej verŝajne milojn da danĝeroj. Tiu loko ege labirintis, kaj Rineno kaj mi ĉirkaŭvagis dum tutaj tagoj sencele post terurita ĉasisto promesis al ni, ke li vidis aperaĵon de juna virino inter la arbetoj. Tamen nun ni havis gvidanton.

Dum ŝi gvidis nin tra la densa subarbaro, la princino Ulio amuziĝis rakontante al ni, kiel ŝi sukcesis iam trompi orkon, kiu postkuris ŝin.

— Mi direktis lin rekte al la kaverno de la urso! —ŝi rakontis entuziasme—. La urso manĝis lin plenbuŝe, he!

Mi nepre ridetis.

— Kia aventuro —mi komentis.

— Jes. —Ŝi klinis la kapon flanken kaj malrapidiĝis—. Kaj vi? —ŝi demandis tiam. Sciemo aŭdiĝis en ŝia voĉo—. Vi diris al mi, ke vi estas agentoj de la regno… de Ravlavo.

Ŝi elparolis la lastan vorton kun iom da malestimo, kaj mi tremis.

— Efektive —Rineno respondis—. Ni estas mesaĝistoj. Kaj diplomatoj.

— Diplomatoj! —la princino ridis—. Dum mia infaneco, mi konis diplomaton de la regno. Li nomiĝis Iziso. Ĉu vi konas lin?

Mi ja rimarkis ŝian mokridan tonon. Malantaŭ ŝi, Rineno kaj mi interŝanĝis rigardon. La princino ĵetis tiam rigardon super sia ŝultro.

— Ha! Ĉu vi ne konas lin?

— Hm… Jes fakte, princino —mi respondis.

Rineno silenteme frapetis min per la kubuto, kaj mi turnis la okulojn.

— Ŝi estas la princino: ŝi rajtas scii —mi flustris al li.

— Mi aŭdas murmuradojn —Ulio rimarkis, turniĝante tute al ni. Ŝiaj bluaj okuloj brilis sur ŝia blanka vizaĝo—. Mi ja rememoras bone Izison. Li estis la murdisto, kiu servis por mia patro.

— Kio? —mi sufokiĝis.

— Tio estas, kiu servis al mia patro —la princino korektis sin—. Nature, li ne murdis mian patron… nu, kiu scias —ŝi aldonis, sulkigante la brovojn—. Se vi estas agentoj de Ravlavo kaj konas Izison, ĉu tio signifas, ke li laboras ankoraŭ por la regno? Ĉu li servis la Uzurpinton? Kaj, vi, kiel vi konas lin? —ŝi bombardis nin.

Mi sentis, kvazaŭ ni eniris en marĉon.

— Ni ne konas persone Izison —Rineno intervenis, tre ĝenita—. Nu, ne vere —li korektis sin.

Kelkfoje, mia frato mensogis tre malbone, mi pensis, fermante mallonge la okulojn.

— Aŭskultu, princino, mi kredis, ke vi ne volis aŭdi nin paroli pri la regno —mi rimarkis.

Ŝi levis brovon.

— Mi ne volis paroli pri la regno. Mi nur volis koni vin pli bone. Nu, do vi estas diplomatoj. Bone, kaj el kio konsistas tiu profesio?

Ŝi ŝajne ekvidis la mallongan rigardon, kiun ni interŝanĝis, mia frato kaj mi, ĉar ŝi elspiris ĉagrenite.

— Mi vidas, ke vi ne volas paroli pri via profesio. Nu, ni parolu pri alia aĵo. Rakontu al mi, kion vi faras dum via libertempo. Vi loĝas en Eŝilo, ĉu ne?

— Mi… Jes, princino —mi respondis.

Ŝi ridetis.

— Do, kiuj estas viaj ŝatokupoj?

Mi grandigis la okulojn, surprizite. Rineno ne ŝajnis malpli mirigita.

— Niaj ŝatokupoj, via moŝto? —li eldiris.

La princino sulkigis la brovojn, scivole.

— Jes ja, viaj ŝatokupoj, viaj amataĵoj. Ĉu vi ŝatas la ĝardenadon, la promenadojn, la muzikon?

Ŝi rigardis nin, surprizita pro nia manko de reago.

— Ho, Hm… jes —mi diris. Kiel se mi havis tempon, en tiu vivo, por okupi min pri ĝardenado, promenadoj kaj muziko!

— Jes, kio? —ŝi rebatis, konsternite—. Fine, vi ne estas tre babilemaj, ambaŭ. Mi enuigas vin kun mia babilado, ĉu ne?

— Tute ne! —mi certigis.

— Certe ne —Rineno apogis.

Ŝi observis nin momentete, kvazaŭ atendante, ke ni aldonu ion… kaj poste ŝi elspiris.

— Nu, mi… —Ŝi grakis—. Ni daŭrigu.

Ŝi remarŝis, kaj ni sekvis ŝin silente, konfuzitaj. Post momento, la princino komencis kanteti baladon… Mi grandigis la okulojn. Ŝi kantis en la elfa! Almenaŭ, tiel ŝajnis. Sed klare, pro tio ke ŝi estis sklavo de la elfoj dum du jaroj, tio ne estis stranga.

— Vi scias —Rineno diris al mi mallaŭte—, mi kredas, ke oni prefere evitos paroli pri Iziso kaj pri nia profesio de diplomato. Mi ne volus timigi ŝin.

Mi aprobis. Ŝi ja devis supozi, ke ni laboris por la Uzurpinto, kaj ne nur kiel diplomatoj, sed vidante la sentojn, kiujn ŝi havis por nia freŝmortinta reĝo, se ni ne parolu pri la temo, plej bone estos.

Dum la marŝado, mi gardis okulon al mia ĉemizo, kiu trapasis mian manon iom post iom, kaj mi devis repreni ĝin plurfoje ĉiuhore. Ni renkontis dum la tago vulpon, kiu rigardis nin pasi kun grandegaj okuloj, kaj poste ni igis cervon forkuri inter la branĉaĵoj. Fine, la princino Ulio eltiris nin el nia muteco, demandante al ni, ĉu ni konis iom la regionon.

— Ne vere —Rineno respondis—. Tiu estas la unua fojo, ke ni eniras en la Bluan Arbaron. Oni diras, ke ĝi danĝeras.

— Ne tiom, kiel la Arbaro de la Hakiloj —Ulio certigis nin—. Fakte, kiam mi iris tien, mi havis bonŝancon renkonti tiujn elfojn, pri kiuj mi parolis al vi. Mi povus renkonti ion pli malbonan. Trolojn, ekzemple. Mi vidis unu, iufoje, proksime al la tribo de elfoj.

Mi grandigis la okulojn pro miro.

— Ĉu vere?

— Nature. —Ŝi faris teatran geston kaj rakontis—: Mi plenigadis la kruĉon ĉe la rivero, kiam li aperis. Li estis tute malgranda: li estis infana trolo —ŝi precizigis—. Li eĉ salutis min per la mano. Sed mi ne stultas: mi tuj komprenis, ke se tiu infano estis ĉi tie, la patrino ne devis esti tre malproksime. Do mi forkuris kaj avertis la elfojn. Post tio, la elfoj liberigis min el mia sklaveco, sed mi restis kun ili dum unu jaro ankoraŭ. Mi havis neniun lokon, al kiu mi povis iri.

La fantasta vivo de la princino Ulio impresis min.

— Kiel vi eliris el la arbaro? —mi demandis.

— Ho, tio estas la parto plej malagrabla. Tribo de sovaĝaj homoj aperis iutage kaj amasbuĉis ĉiujn la elfojn. Oni kunportis min, kaj mi estis obeema ĝis ŝanco forkuri okazis: aliaj elfoj venis por venĝi mian tribon. Tiam mi forkuris. Interesega, ĉu ne? —ŝi ŝercis—. Post tio, mi diris al mi mem, ke jam estis tempo eliri el la Arbaro de la Hakiloj. Mi estis proksime al la rando, kaj mi ne rigardis malantaŭen. Inter la tagoj post la perfido de tiu malbeninda barono, kaj ĉio la resto, mi kredas, ke mi iĝis tute nesentema —ŝi konfesis—. Tiam, kiam mi aliformiĝis en fantomon, mi pensis: jen kio vi vere estas, sola animo, punita por ĉiam.

Ŝia malpeza tono subite pleniĝis de malgajeco, kaj denove mi vidis ŝin tia, kia ŝi estis: perdita junulino, persekutata de katastrofoj, kiu klopodis ĉiutage superi sian malbenon malsukcese. Mi komprenis, kian konfuzon nia alveno kaŭzis al ŝi. Ŝi kordeziris fidi al ni, sed kion ŝi povis pensi pri du agentoj, kiuj laboris por regno, kiun ŝi ne plu volis vidi?

Absorbita en siajn pensojn, ŝi haltis. Pro subita impeto, mi tendis manon kaj prenis la ŝian por premi ĝin milde. Elektra sento trapasis nin ambaŭ. Mi eksaltis kaj la princino pale ridetis al mi.

— Dankon —ŝi diris—. Estas afable de vi helpi min. Konsiderante ĉion, vi povus voli mortigi min.

Mi malproksimiĝis, indignigita, ke ŝi parolu tiel.

— Mortigi vin? —mi elspiris—. Neniam. Vi estas… —mi haltis, kaj poste finis—: la princino.

— Vi povus voli venĝi vin —ŝi insistis. Ŝia ŝerca tono surprizis min—. La venĝo havas okulojn nur por si mem.

— Ni neniam agas pro venĝemo —mia frato certigis.

Mi grimacis aŭdante lin uzi frazon, kiun lernigis al ni Iziso. Kiajn dirojn eligis kelkfoje Rineno… La princino Ulio observis nin alterne.

— Mi scias, ke vi ankoraŭ ne pardonis al mi —ŝi diris—. Nek vi, Rineno, nek vi, Dejlo —ŝi aldonis rigardante min intense.

Mi sentis min paliĝi, nekapabla de mensogo. Se la princino vere volus eviti al ni la malbenon, ŝi povis fari tion. Sed ŝi ne faris tion. Eĉ sciante, ke ŝi havis kompreneblajn kaŭzojn, kvankam iom egoismajn, mi ne povis pardoni ŝin. Ne ankoraŭ.

— Ĉu nia pardono estas do tiel grava por vi? —mi demandis.

La princino ŝultrumis.

— Mi supozas, ke antaŭlonge tio ŝajnus ridinda al mi peti pardonon al… nu, al popolaj homoj. —Ŝi ŝajnis iom embarasita trakti nin tiamaniere, sed mi kapjesis nature, komprenigante al ŝi, ke mi tute ne sentiĝis insultita. Ŝi ridetis—. Mi estas nun iom pli saĝa, mi kredas, kaj mi scias kutime, kiam mi agas ĝuste kaj kiam mi faras stultaĵojn. Kaj, kiam mi lasis vin eniri en la turon, mi havis la impreson… fari grandegan stultaĵon. Tamen, mi ankoraŭ esperas, ke…

Ŝi hezitis, kaj mi duonridetis.

— Vi esperas, ke vi agis ĝuste? —mi finis por ŝi—. Mi komprenas. Amiko diris al mi iutage, ke en la vivo oni neniam povas scii ĉu niaj agoj vere bonas aŭ malbonas, sed kio gravas, estas scii, ĉu oni pentos pri ili la sekvan matenon. Ĉu vi pentas esti tie kun ni en la arbaro?

La princino Ulio okulis min, surprizita pro mia respondo. Rineno pasigis aeran manon en sia travidebla hararo, kaj, rompante la solenecon de mia elparolo, li eligis:

— Ho, nu, kaj kiu estas tiu amiko, Dejlo?

Mi ridetis petoleme.

— Li estas la amiko, pri kiu mi parolis al vi antaŭ nelonge. Tiu, kiun ni vizitos en Ahinavo.

La princino grandigis siajn bluajn okulojn.

— Do vi ne rakontis ĉion al mi. Tiu polpo eble ne estas en Ahinavo.

— Verdire… mi ne scias —mi konfesis, preferante ne tro paroli pri polpoj—. Sed tiu amiko klarigos ĉion, mi tion promesas al vi.

La junulino faris maldikan rideton.

— Ha! Vi promesas tion. Mi havas la impreson, ke vi ambaŭ ĉiam impetas por promesi ĉion ajn…

Mi grimacis kaj ŝi ekridis.

— Jen, vi redonis al mi mian gajecon —ŝi anoncis—. Ni daŭrigu. Mi volas eliri el tiu arbaro je la sunleviĝo.

Rineno kaj mi sulkigis la brovojn.

— Sed… preskaŭ noktiĝis, princino —mi rimarkis—. Ni neniam eliros el tiu arbaro morgaŭ je la sunleviĝo.

— Princino —Rineno diris siavice—, vi ja ne intencas daŭrigi la marŝadon en la mallumo, ĉu ne?

La princino, kiu jam malproksimiĝis, deturniĝis, amuzita.

— Ĉu oni ne diras, ke la fantomoj aperas dum la nokto? Nu, ni iru! Ĉu vi lacas?

La demando igis min pripensi. Ne, mi ne estis laca. Mi iom tediĝis pro portado de la ĉemizo kaj la kajereto, sed krom tio, mi sentis min vigla. Nu, tiom vigla, kiel fantomo povas esti, kompreneble. Mi eĉ ne malsatis.

Rineno ŝajne sekvis la saman pripensadon, ĉar li elspiris.

— Via moŝto! —li vokis, kurante malantaŭ ŝi, dum ŝi daŭrigis la marŝadon. Mi impetis por sekvi lin—. Ĉu vi estas certa, ke ni ne bezonas dormi?

— Fantomo ne povas dormi! —ŝi rebatis—. Nun, sen mia turo, ni ne plu dormos ĝis ni mortigos la Polpon de la kavernoj de Transvento! —ŝi certigis, kaj ŝi faris etan rideton—. Tion vi povas promesi tiom, kiom vi volas, ke ĝi restos vera.

Rineno rigardis min, ĉagrenite.

— Mi malfacile kutimiĝos al tio —li grumblis mallaŭte proksime al mi.

— Kaj mi ankaŭ —mi diris. Dum tiuj dek lastaj jaroj, la dormado estis unu el la maloftaj momentoj, dum kiuj mi povis forgesi ĉion, kio mi estis… Mi vespiris—. Tio estos longa.

Tre longa, mi aldonis por mi mem, kiam la nokto tute falis kaj la Luno leviĝis iom post iom en la ĉielo, super la altaj branĉoj.

Ni daŭrigis. Mi, kiu estis trejnita de Iziso marŝi silente kaj ŝtelpaŝe, havis la impreson, ke neniu animo ĉirkaŭ ni eksentis nian ĉeeston. Eĉ neniu branĉeto krakis, neniu branĉo grincis. Ni estis du figuroj apenaŭ videblaj, kiuj sekvis alian tra la mallumo.

Kiam la ĉielo lumiĝis, la princino Ulio rompis la silenton.

— Ni jam preskaŭ alvenis —ŝi anoncis.

— Mi ne kredas tion —Rineno grumblis—. Dejlo kaj mi serĉis vian turon dum tutaj tagoj. Ne povas esti, ke ni alvenis ĉe la rando.

La junulino paŭtis.

— Se mi diras tion, tio veras.

Efektive, post kelkaj minutoj, la arboj iĝis malpli densaj kaj pli malgrandaj. Fine, ni alvenis al vojo. Vidante ĝin, mi sufokis ekkrion de surprizo.

— Tio estas la Vojo de Kantoro? —Rineno demandis, gratante travideblan vangon. Ene de mi, mi demandis min, ĉu vere ĝi jukis lin.

Ulio klinis flanken la kapon.

— La Vojo de kio? Tio estas pliĝuste la Vojo de la Alvaloj.

Rineno grimacis.

— Jes, tion mi volis diri. La Vojo de Kantoro, tio estas la nova nomo, kiun oni donis al ĝi.

La princino eksaltis.

— Kio? Ĉu oni ankaŭ ŝanĝis la nomon de la vojoj? Tiu uzurpinto havis problemon en sia kapo —ŝi grumblis vigle. Ŝi metis piedon sur la pavimita vojo, kaj deturniĝis—. Lasu min diveni: li ankaŭ ŝanĝis la nomon de la temploj?

Mi turnis la okulojn.

— Ne, tiujn li detruis. Honore al Ravlavo.

— Ravlavo —ŝi grumblis, malestime. Ŝi skuis la kapon—. Sensencaĵoj.

— Kontraŭe, ĉiuj la nomoj de la stratoj de Eŝilo ŝanĝis —mi informis ŝin—. Sed multaj homoj spertas ankoraŭ malfacilaĵojn por kutimiĝi.

La princino havis malgajan mienon.

— Sensencaĵoj —ŝi ripetis—. Kaj la regno, ĉu ĝi funkcias?

Ŝia demando amuzis nin ambaŭ.

— Ho, ĝi iras —Rineno certigis.

— Tio povus pli malboni —mi aldonis.

Rineno kaj mi interŝanĝis rigardon, kaj ni ekridis. Ulio okulis nin, scieme.

— Kial vi ridas? —ŝi demandis.

Rineno ŝultrumis.

— Fakte, tiuj du lastaj jaroj iom katastrofis. Unue la ribeladoj de la Oronisoj, kaj poste ankaŭ la sovaĝuloj rabis multajn farmojn. Sed pro tio ke la reĝo malsanis, kaj ke la Konsilistoj pensis pli pri siaj plezuroj kaj ŝatokupoj ol pri la regno… —Li haltis subite, rememorante al kiu li parolis. Li grakis—. Iuj konsilistoj ja provis plenumi kelkajn projektojn kaj, fine, ĉio kvietiĝis ĝis la morto de la reĝo.

— De la Uzurpinto.

— Jes, tio.

La princino faris penseman mienon.

— Kaj vi diras, ke ĉio kvietiĝis ĝis lia morto. Kaj poste? —ŝi demandis.

Mia frato ekrigardis min mallonge, kaj respondis:

— Poste, mi ne scias precize tion, kio okazis: ni apenaŭ restis kelkajn tagojn en Eŝilo. Ni havis misiojn ekster la regno. Sed mi kredas, ke la problemoj ankoraŭ ne solviĝis.

— Mi vidas. —La princino kunligis siajn manojn, metis ilin sur sia kapo, kun meditema teniĝo, kaj ŝi daŭrigis—: Kaj do vi havis aferojn. Vi devis trovi min, ĉu estas tio?

— Jes, inter aliaj aĵoj, estas tio —Rineno kapjesis, preterpasante la detalojn.

La junulino lasis siajn brakojn refali, kaj eligis:

— Sincere, se vi volu mian opinion, mi kredas, ke tiu regno plenas je frenezuloj. Ribeladoj, rabadoj kaj reĝoj, kiuj ŝanĝas la nomon de la stratoj… Mi preferas ne pripensi pri tio. —Ŝi indikis direkton per fingro—. Ahinavo, tio estas tien.

Norden, mi aprobis. Mi amuzite rigardis la princinon antaŭeniri entuziasme sur la vojo. La radioj de la suno trapasis kaj lumigis ŝin tute. Mi havis la impreson, ke estante mi mem fantomo, mi sukcesis distingi ŝin pli bone. Mi levis la okulojn al la horizonto. Antaŭ kvin jaroj, mi pasis sur la sama vojo… Espereble, tiufoje, mi ne estos kaptita de la Princo Evitinda, ĉar mi sendube spertus morton. Kvankam, en mia stato, probablis, ke la freneza princo ne rekonus min. Ĉiam bonas esperi.

4 La ponto Sesago

Ni aŭdis tri rajdantojn, kiuj pasis galope kaj malaperis rapide. Mi stariĝis kaj eliris el la arbetaĵoj singarde.

— Ni devus alkroĉi nin al ili por iri pli rapide —la princino diris, dum ŝi malproksimiĝis.

Mi sulkigis la brovojn, surprizita pro ŝia strangega ideo.

— Alkroĉi nin al ili? —mi ripetis—. Ili vidus nin.

Ŝi ŝultrumis.

— Eble. Sed mi dubas pri tio, ili ŝajnis urĝitaj. Malpeza fantomo, tion rimarkas neniu. Je la sekvaj rajdantoj, ni supreniru sur la ĉevalojn, kion vi pensas pri tio?

Rineno ŝajnis tiel malkonvinkita, kiel mi.

— Ni vojaĝis dum pli ol la duono de nia vivo —mia frato diris—. Fidu al ni: ni alvenos al Ahinavo piede. Tio estos plej bona.

La princino elspiris.

— Kiel vi volas. Sed mi avertas vin: aŭtuno alvenas.

Ni okulis ŝin, atendante, ke ŝi aldonu ion.

— Kaj do? —mi demandis fine—. Feliĉe, ke la aŭtuno venos. La malo estus maltrankviliga…

Ŝi interrompis min per incitita grumblo.

— En aŭtuno, ventopuŝoj pli oftas. Kaj ne estas amuza, kiam blovas, mi ja certigas tion al vi. Do, ju pli rapide ni alvenos al la celo, des pli bone estos. —Ŝi sulkigis la okulojn—. Vi eble estas agentoj tre specialaj kaj lertaj, sed vi fantomas nur ekde hieraŭ. Kaj, kredu min, vi ja spertos surprizojn. Ekzemple, rigardu la riveron, tie —ŝi diris, indikante la akvofluaĵon, kiu fosis la valon—. Vi eble pensas, ke facilos trapasi ĝin? Sed nu, eĉ transirante per la ponto, la trablovo kunportos vin, se vi ne estas singardaj. Vi devos aliĝi al la ŝtonoj kaj antaŭeniri malrapide. —Ŝi ridetis pro niaj konsternitaj esprimoj—. Ne maltrankviliĝu, ni atingos la alian flankon vivantaj.

Mi turnis la okulojn, dum ŝi deturniĝis por direkti sin al la rivero.

— Ĉu vi aŭdis, kion ŝi diris, Rineno? —mi demandis, rigardante la princinon—. La trablovo de tiu rivero povus kunporti nin! —Mi turniĝis al li, malespera—. Mi komencas dubi, ĉu ni alvenu iam ĉe Heraso. Ĉiaokaze, ni ne mortigos polpon baldaŭ.

Mia frato elspiris.

— Ne komencu esti maloptimisma, Dejlo. Heraso, vi diris? Tiu estas via amiko de Ahinavo, ĉu ne?

— Hm —mi aprobis, malgajhumora—. Li igis min promesi, ke mi ne parolos pri li, kaj ke mi neniam revenos ĉe li, sed li estas tre lerta magiisto… Nu, li estis, antaŭlonge. Sed, poste, li spertis akcidenton kun siaj energioj…

— Atendu minuton —Rineno interrompis min, agitata—. Magiisto? Vi diris, ke li estis via amiko. Kaj kio estas do tiu historio de promesoj? Se vi promesis ne…

— He! —ekkriis la princino, almenaŭ kvindek metroj antaŭe—. Ne diru al mi, ke vi timas alproksimiĝi al tiu rivero?

— Ni venas! —mi respondis, kaj poste mi aldonis mallaŭte—. Ne maltrankviliĝu. Heraso estas amiko, mi estis ĉe li dum pli ol unu monato, kaj ni interkompreniĝis tre bone. Tamen li estas ulo iom speciala. Sed mi certigas vin, ke kiam li vidos nian staton, li helpos nin.

Rineno skuis la kapon, reveme.

— Tio surprizas min, ke vi neniam rakontis ĉion ĉi al mi.

Mi faris embarasitan paŭton. Kian vizaĝesprimon farus Rineno, se mi malkaŝis al li, ke tiu magiisto estis malsukcesa mortsorĉisto. Mi eĉ ne volis pensi pri tio. Estis jam multe, ke li ne konsterniĝis pro la fakto, ke mi povis konsideri magiiston kiel amikon.

Ni alvenis ĉe la princino Ulio, kaj senatende ŝi faris signon, por ke ni malleviĝu. Obeante, ni komencis rampi al la ponto kiel limakoj.

— Ĉu vi estas certa… ke tio vere necesas? —mi demandis, trenante malfacile mian ĉemizon kaj mian kajereton.

— Ho, jes! —ŝi certigis—. Ĉu vi ne komencas senti la venteton?

Mi estis respondonta, ke mi nenion sentis, kiam Rineno ekkriis pro surprizo. Subita ekblovo frapis min samtempe.

— Mia frato! —kriis Rineno. Li ekflugis.

Mi tendis vigle mian manon kaj manprenis lian brakon, dum mi alkroĉiĝis kiel eble plej bone al ŝtono. Lia korpo skuiĝis kaj refalis.

— Je Ravlavo! —li kriegis—. Via moŝto, vi pravis.

La princino Ulio jam haltis.

— Mi… ne atendis tion —ŝi konfesis—. Tiu rivero estas pli forta ol mi kredis.

Ŝia tima esprimo timigis min. Kaj jen kiel Dejlo kaj Rineno, la spionoj de Simrazo, fine mortos kunportitaj per la vento, Ravlavo sciu kien!

— Trankviliĝu —la princino diris—. Donu al mi vian manon.

Mi glutis salivon kaj ĉesis alkroĉiĝi al la ŝtono por preni ŝian manon firme. Rineno faris la samon, ŝajne forgesante, ke ŝia helpanto estis neniu alia ol la princino.

— Nu, ni antaŭeniru —ŝi kuraĝigis nin afable.

Mi havis la impreson esti gvidata kiel infano al la ponto. Ni atingis la unuajn ŝtonojn, kaj ni daŭre rampis nekuraĝante levi la kapon. Kiam fine ni postlasis la ponton malproksime malantaŭ ni, mi aŭdis etan ridon de Ulio. Ŝi sidis sur ŝtono, kaj observis nin, ŝajne mokema.

— Diru al mi, ĉu vi vere estas regnaj agentoj?

— Tio almenaŭ estas, kio ni estis —mi rebatis.

Mi sidiĝis sur la herbo kaj rigardis ĉirkaŭ mi. Kelkaj arboj troviĝis dise en la montetoj, sed la vegetaĵaro estis malpli densa ol en la alia flanko de la rivero. La dezertoj de Ahinavo proksimis.

— Ĉu vi jam iris al Ahinavo, princino? —mi demandis, dum Rineno stariĝis, atendante eble, ke subita ekblovo revenu por levi lin super la grundo. Mi preferis ne pensi, kio okazus kun ventego. La bildoj, kiuj venis al mia menso, estis teruraj, kaj mi ĉasis ilin vigle, atentante pri la paroloj de Ulio.

— Neniam —ŝi diris—. Sed mi lernis la regionon kun mia guvernisto, la maljuna Sitoso. Li bone certigis al si, ke mi konis la tutan idaron de tiu princujo, ĝis la lasta, la Princo Pirvaso. Ĉu li ankoraŭ estas sur la trono?

Rineno kapneis.

— Ne, nun estas lia filo, kiu regnas. Iu nomata Princo Evitinda. Mia frato spertis la honoron renkonti lin.

Kia honoro, jes, mi pensis, retenante mokeman rideton.

— Ĉu vere? —la princino interesiĝis, scivola—. Sitoso diris, ke tiu regiono plenis je sovaĝuloj. Sed, post dek jaroj, tio eble ŝanĝiĝis.

— Ho, ne —mi certigis al ŝi, amuzita—. Nenio ŝanĝiĝis el tiu vidpunkto.

— Rimarku, ke por Sitoso, aŭ oni estis akareano, aŭ oni estis sovaĝulo —la juna virino pripensis—. Kiom da tempo restas por alveni ĉe via amiko? —ŝi demandis al mi.

Mi faris geston por komprenigi al ŝi, ke mi ne sciis.

— Se ni iras rekte, eble ni estos tie en unu tago pro tio, ke ni ne bezonas dormi. Sed mi preferas esti prudenta. Ni iros laŭ ĉirkaŭvojo.

La princino Ulio sulkigis la brovojn.

— Ĉirkaŭvojo? Tion mi ne ŝatas. Por kio? Ĉu estas evitendaj danĝeroj?

Mi ŝultrumis.

— Hm nu… estas la urbo de Ahinavo, la ĉefurbo, kaj ĝi estas ĉirkaŭita de vilaĝoj. Ni ĉirkaŭiros la teritorion por alveni ĉe… mia amiko sen malfacilaĵoj.

La princino kunpremis la lipojn.

— Mi supozas, ke estas pli prudenta eviti la urbon, jes. Mi legis iam, kaŝe, libron de Ahinavano. —Ŝi prenis konfuzitan mienon—. Mi scias, ke mi ne devis fari tion, tio estis malpermesita libro, sed mi tiumaniere lernis, ke en Ahinavo, la ĉefurbo, troviĝis belegaj palacoj… Ĉu tio veras? Kaj ĉu tio veras, ke la floroj neniam mortas tie?

Rineno rigardis min, tiel sciema kiel ŝi, kvankam li verŝajne jam aŭdis milmil historiojn pri tiu princujo. Mi grakis, kun embaraso.

— Kiajn demandojn, princino. Mi apenaŭ travizitis la urbon Ahinavon —mi respondis—. Mi nur pasis. Troviĝis palacoj, jes… ili almenaŭ ŝajnis tiel, sed mi ne tro emis tiumomente al admirado de arĥitekturo.

La princino kapjesis, eble elrevigita pro mia lakona respondo.

— Mi komprenas.

Ni tiam aŭdis kantetantan voĉon kaj ni deturniĝis, alarmitaj. Ni apenaŭ estis pli malproksimaj ol kelkaj metroj al la vojo, kaj ni impetis por malproksimiĝi pli: ĉareto proksimiĝis.

Kaŝkalkansidante malantaŭ arbeto, mi ekvidis du figurojn sidantajn sur benko. Unu estis mezaĝa homo, kun brunigita vizaĝo; la alia ne devis esti pli ol dekjara. Ili transportis garbojn da pajlo, kaj mi konkludis, ke ili estis kamparanoj vojaĝante al Siszrio. Apud mi, la princino eligis sufokitan ekkrion.

— Li kantetas la baladon de la Nemortemuloj —ŝi flustris al ni, tute ekscitita—. Aŭskultu bone.

Efektive, mi rekonis la kantaĵon. La kantaĵo rakontis la aventurojn de la avo de Ulio, Sinvorso de Akareo, venkinto de nenombreblaj bataloj, dum la konkero de la teritorio de Nalfo. La kantaĵo, malpermesita ekde la malvenko de la reĝo de Akareo, estis kantata de la ribeluloj dum la du lastaj jaroj. Tamen, tiu kamparano ne similis al ribelulo. La morto de Ravoso la «Uzurpinto» ŝajne ŝanĝis multajn aĵojn. Por la princino Ulio, tio nur povis esti bona antaŭsigno.

Murmurego de Rineno eltiris min el miaj pensoj.

— Princino, revenu!

Mia frato, malkvieta, rigardis… la princinon Ulion, kiu kuris kiel sago al la ĉareto.

— Sed ŝi frenezas! —Rineno plendis. Mirigitaj, ni vidis ŝin sidiĝi lerte sur la malantaŭa parto kaj kalkansidiĝi malantaŭ la pajlo. Ŝi faris signon al ni, kvazaŭ dirante, ke ni impetu por veni kun ŝi.

Rineno impetis for de sia kaŝejo. Mi elspiris ĉagrenite antaŭ ol imiti lin: mi dubis, ke ni alvenu vivaj ĉe Heraso tiamaniere.

Nek la homo, nek la infano vidis nin, sed mi ne malpli tremis pro tio, kiam mi fine sidiĝis apud Ulio. Sen kuraĝi paroli, mi adresis al ŝi paŭton elokventan, kiu igis ŝin rideti strange. Ŝi videble ne kredis eblan, ke la kamparano aŭ lia filo vidus nin. Tio estis vera, ke ni iom nevideblis sub la suno, sed se nubo kaŝus ĝin…

Mi restis silenta kaj malkvieta dum la du sekvaj horoj, aŭskultante per neatentema orelo la malkoherajn konversaciojn de niaj transportantoj. Mi komencis tiam aŭdi surdan voĉbruon. Ni alvenis al Siszrio, mi ekkomprenis. Mi faris signon al ili, por ke ili malsupreniru. Princino Ulio sekvis nin sen protestado, kaj ni malproksimiĝis de la vojo. Nur tiam Rineno kaj mi eksplodis samtempe.

— Vi estas senkonscia! —Rineno riproĉis ŝin.

— Kaj se ili vidus nin? —mi aldonis, sulkigante la brovojn—. Ni ja havus problemon, ĉu vi ne kredas?

La princino elspiris teatre.

— Nu ja, trankviliĝu! —Ŝi observis nin kaj ekridis—. Ĉu vi ĉiam tiel maloptimismas, vi ambaŭ? Mi rememorigas vin, ke ni estas fantomoj. Kun tia sunlumo, homo ne povas vidi nin. Kaj eĉ se li vidus nin, kion li farus? Forkuri? Frapadi nin? Blovi nin? —Ŝi ridis iomete—. Nu, ni daŭrigu. Ni estas proksimaj al la limo de Ahinavo, ĉu ne?

Mi ĵetis rigardon ĉirkaŭen. Nur kelkaj arbetaĵoj prisemis la kamparon. Mi kapjesis.

— Ĝuste.

— Bone do ekde ĉi tie, vi estos la gvidanto —Rineno rimarkis—. Mi neniam vojaĝis en tiu regiono.

Mi duonridetis.

— Ho, nun ne estas tre malfacila: sufiĉas iri al la montoj.

Rineno sulkigis la brovojn suspekteme.

— La montoj? Hm, ne estas montoj en Ahinavo.

— Do… ni iras iom pli norde —Ulio intervenis. Ŝi rigardis min, sulkigante la okulojn—. Vi direktas nin al la montoj de Cermio.

Mi kapjesis, prudente.

— Ĝuste —mi ripetis.

Rineno kaj la princino faris malgajan mienon. Verdire, mi atendis iom tion.

— Tiu amiko, pri kiu vi parolas al ni, vivas en la montoj de Cermio? —mia frato demandis. Mi kapjesis silente—. Sed… kiel?

Mi elspiris ĉagrenite. Plej bone estis diri la veron.

— Kiel mi jam rakontis al vi, li estas magiisto —mi komencis.

La princino sufokis ekkrion.

— Ha, ne! Tion vi ne diris. Almenaŭ ne al mi —ŝi precizigis—. Vi klarigos ĉion al mi, junulo. Ni sidiĝu. Sidiĝu —ŝi ripetis al mi, dum ŝi sidiĝis sur la seka herbo, inter du arbetoj. Mi sidiĝis antaŭ ŝi, kaj Rineno imitis min, kun kvieta esprimo. La bluaj okuloj de Ulio trapasis min malgraŭ ilia travidebleco—. Ni resumu. Vi konas magiiston en la montoj de Cermio kapabla helpi nin mortigi polpon, kiu troviĝas en la Transvento. Kiu estas tiu magiisto kaj kiel vi konas lin, agento de Akareo?

De Ravlavo, mi korektis mense. Mi pensis, ke plej bone estis ne rimarkigi tion, kaj mi kunligis miajn aerajn manojn per trankvila gesto, lasante sur la grundon mian ĉemizon kaj la kajereton.

— Mi devas klarigadi iom al vi —mi koncedis—. Tiu magiisto, nomita Heraso, vivas en galerioj plenaj de libroj, magiaj objektoj kaj milmil mirindaĵoj. Mi diris, ke li estis magiisto, sed verdire li ne plu estas tio. Ne ekde kiam li perdis sian kapablon regi la energiojn. Li vivas en loko… tre danĝera. Pro tio kiam ni alvenos ĉe la malsupro de la monto, kie li kaŝas sin, mi iros sola trovi lin. Li indikos al mi, kion fari por disigi tiun sorĉon kaj ĉio solviĝos.

— Li indikos al ni, kie trovi la polpon —la princino diris per demanda tono.

Mi ŝultrumis.

— Jes, se vi preferu. La fakto estas, ke mia amiko Heraso estas persono tre inteligenta kaj tre saĝa, kaj mi dubas, ke li ne trovu rimedon por tuta tiu… premsonĝo —mi fine diris mallaŭtigante la voĉon.

— Ha! —ekkriis Ulio—. Nu, mi ja ŝatus koni tiun homon. Li ŝajne estas iu tre interesa.

— Hm, princino… —mi hezitis—. Prefere vi ne renkontos lin. Vi ne ŝatus lin, mi certigas vin. Fakte, li estas iom aroganta kaj malsocietema —mi mensogis.

La princino levis brovon.

— Tio estas stranga maniero priskribi amikon —ŝi rimarkis.

Dum mi ruĝiĝis, Rineno ekparolis.

— Mia frato, ĉu vi estas certa, ke tiu magiisto kapablas helpi nin? Mi ne volas, ke vi risku ion malbonan en tiuj montoj. Kaj, rememorigu al vi, ke ni vojaĝas kun la princino. Ni ne povas permesi, ke io malbona okazos al ŝi.

— Pro tio mi petis al vi ambaŭ resti malsupre de la monto —mi rebatis. Kaj poste mi leviĝis—. Se ni daŭrigas kun tiu rapideco kaj la vento ne blovas, ni alvenos morgaŭ je la tagmezo, mi pensas.

Princino Ulio videble restis kun la deziro scii pli, kaj ŝi tre vole pridemandus min plue, sed ŝi stariĝis kapjesante. Mi demandis min, fine, ĉu ŝi ne perdis ĉiajn reĝajn manierojn dum tiuj ekziljaroj: ŝi estis afabla, nezorgema kaj, samtempe, ŝi ĉiam volis bonfari… Nenia signo el tiu aroganteco kaj el tiu malmodesteco, kiu markis tiom da homoj de la Kortego, mi konstatis.

Ni daŭrigis nian iradon al la nordo trans tereno pli kaj pli maldensa, kaj dum Rineno kaj mi marŝadis, la princino regalis nin per fantaziaj historioj, kiuj ŝi legis en libro de sia turo. Ŝi finis rakonton, kiam Rineno demandis:

— Kaj ĉu vi ne bedaŭras, ke vi eksplodigis ĉiujn librojn de via hejmo?

Ulio ŝultrumis.

— Kiel diris mia avino, ĉio, kio komenciĝas, havas finon. Kaj la libroj komenciĝas, kaj ili ĉiam havas finon!

Mi ridetis.

— Krom la Libro de la Tempo —mi rimarkis.

La princino rigardis min, surprizite.

— La Libro de la Tempo? Kio estas tio?

Mi ekkomprenis subite, ke mi fuŝis… Rineno elspiris.

— Ho, tio estas nur kredo de la ravlavanoj —li klarigis—. Oni diras, ke la nura nemortema aĵo, kiun kreis la diino, estas la Tempo.

Ulio restis longe revema, demandante sin eble, kiom ŝia popolo kaj ŝia regno ŝanĝiĝis en dek jaroj. Kiam ni alvenis al la unuaj montoj de Cermio, jam noktiĝis, sed ni estis nek lacaj nek malsataj… Tio komencis esti maltrankviliga, mi konfesis al mi mem.

— Princino Ulio —mi diris subite, kiam ni laŭiris laŭ kruta rando plena de rokoj, ŝtonoj kaj arbetoj. Kvankam la ĉielo estis ankoraŭ blumalhela, la Luno jam brilis, lumigante iom nian vojon.

La junulino, kiu antaŭeniris apud mi, kun blanka floro en la mano, levis la kapon.

— Jes?

Mi elspiris profunde, sentante min ĝenita antaŭ eĉ ol fari demandon. Mi kuraĝiĝis.

— Nu, jen, mi demandis min, ĉu jam okazis al vi resti plurajn tagojn for de via turo.

— Hm… ja certe. —Ŝi videble ne atendis tian demandon—. Unue, mi efektive vojaĝis iom —ŝi respondis kun simpleco—. Mi ne restis enfermita en tiu turo la tutan tempon. Sed mi ne malproksimiĝis ekde almenaŭ tri jaroj, mi konfesas. Mi ne… Mi timis, ke iu rabus al mi mian turon.

Rineno ekridis moke.

— Certe nun neniam iu rabos ĝin al vi.

— Jes… —ŝi konfesis trankvile—. Sed ne plu estos malbeno. Almenaŭ, mi esperas.

Ŝiaj paroloj igis min pripensadi. Ŝi estis for de sia turo dum tagoj, tio signifis, ke eĉ nek trinkinte nek manĝinte, ŝi reakiris sian korpon senprobleme. Tio estis penso trankviliga. Estus iom ĝena morti pro malsato ĵus post reakiri nian korpon… Sed, ĉiaokaze, antaŭe oni devis reakiri ĝin, mi rememoris.

Sub la lumo de la Luno, ni komencis supreniri monteton kaj ni fine alvenis al alta arbara ebenaĵo. Mi aŭdis murmuradon de rivereto proksima, kaj tremis. Tie estis, kie mi trovis Herason, antaŭ kvin jaroj.

— Mi imagas, ke sub la taglumo, tiu loko devas belegi —Ulio pensis laŭtvoĉe.

Mi kapjesis. Dum mia ĉeesto ĉe la magiisto, mi longe esploris la regionon. Estis unu el la maloftaj momentoj de mia vivo, ke mi havis la impreson vere vivi, ĉasante por la vespermanĝo, dormetante sub la suno kaj dezirante ne plu reveni al Eŝilo… Sed mia racio fine venkis: mi ne povis tiel apartigi min de la mondo, kaj forgesi Rinenon kaj Dilieron kaj Manzoson… Fakte, mi havis amikojn, en la ĉefurbo. Kaj mi ankoraŭ estis tro juna por imiti Herason kaj vivadi tiel unutone. Kiel faris la princino Ulio dum sep jaroj, ekzemple. Sed, ĉu mi mem havis vivon pli interesegan, kiel agento de reĝo persekutita de fiksa ideo pri konspiraĵoj kaj aliaj intrigoj? Multfoje, mi ekkomprenis, ke miaj agoj diktitaj de aliuloj igis min fari malpli da demandoj kaj interesiĝi por nenio alia ol elspezi, dum mia malmulta libertempo, la monon, kiun mi gajnis. Ho, jes, mono, tio ne mankis al mi. Mi ridetis maldolĉe. Sed por kio utilis tiu mono, se mi havis tempon pripensi pri nenio alia ol intrigoj, raportoj kaj konspiroj?

— Ĉu ni estas ankoraŭ malproksimaj de tiu monto? —Ulio demandis tiam, eltirante min el miaj pensoj.

— Ni preskaŭ alvenis —mi respondis.

Ni eliris el arbareto, kiam mi rekonis, en la duonlumo de la sunleviĝo, la impresajn formojn de du grandaj montoj, kiuj stariĝis antaŭ ni. Mi haltis.

— Tie estas —mi anoncis.

Mi vidis la princinon malproksimiĝi de la arboj kaj rigardadi la vidon. Kaj poste ŝi deturniĝis.

— Mi havas malbonan antaŭsenton —ŝi diris.

Mi levis brovon, demandante al mi ĉu ŝi ne provos konvinki min lasi ilin kuniri kun mi.

— Kiun?

— Mi kredas, ke blovos —ŝi anoncis—. Mi sentas tion.

Rineno kaj mi konsultis unu la alian per rigardo, alarmitaj.

— Indas diri, ke ni havis bonŝancon ĝis nun —ŝi daŭrigis—. Sed, kiel mi diris al vi, aŭtuno alvenas. Kaj supre la vento blovas la tutan tempon —ŝi diris, levante la okulojn al la plej proksima monto—. Provu senti ĝin. La aero komencas svingiĝi.

Mi faris duban paŭton. Mallonga ekrigardo al mia frato informis min, ke li ankaŭ sentis nenion. Mi grakis, provante ne tro pripensi pri tiuj maltrankviligaj paroloj.

— Nu, mi iros —mi anoncis antaŭenirante—. Rineno, ne lasu ŝin ekflugi, he? —mi ŝercis.

Mia frato turnis la okulojn kaj adresis al mi duonrideton. Lumeto de maltrankviliĝo brilis en lia rigardo.

— Mi trovos rifuĝejon. Sed… —Li hezitis kaj fine nur diris—: Zorgu pri vi.

Mi frapetis lian travideblan ŝultron.

— Kiel ĉiam, mia frato —mi rebatis—. Mi revenos en du tagoj, maksimume… Nu, mi esperas. —Mi adresis tiam kuraĝigan rigardon al la princino—. Mi revenos, kiam mi konos la veron pri la enigmo de la polpo.

Ulio mordetis sian lipon kaj kapjesis, subite grave.

— Mi… vi… —ŝi balbutis, ŝajne embarasita—. Je la eĉ plej malgranda ventopuŝo, provu rampi kaj bone alkroĉiĝi —ŝi fine diris per pli firma tono.

Tiumomente nur mi komprenis, ke ŝi zorgis pri mi. Mi tendis manon kaj prenis milde ŝiajn fingrojn, kortuŝite. Malgranda elektrosento trakuris min.

— Ĉio solviĝos —mi promesis mallaŭte al ŝi, kun la rigardo absorbita en ŝiaj bluaj okuloj.

Tio estis, mi kredas, unu el la malmultaj veraj promesoj, kiujn mi faris dum mia vivo. Almenaŭ, mi vere intencis plenumi ĝin kiel eble plej bone.

5 Heraso

Mi retenis mian kajereton, kaj alteniĝis al la grundo, esperante, ke Ravlavo aŭ la Helbluaj Dioj ne eltiru min el mia roko: apenaŭ kelkaj metroj apartigis min de profunda krutaĵo, kaj kiel bone diris Ulio, la vento blovis.

Normale, mi atingus la galeriojn en tri horoj. Tiufoje, mi bezonis la tutan tagon. Multfoje, mi kredis, ke ventopuŝo kunportus min en la senfundaĵon. Meze de tiu dezerta pejzaĝo, mi similis al freneza forkuranto, kiu kaŝis sin malantaŭ ĉiuj la rokoj, imagante sin ĉirkaŭita de danĝeroj. Sed tiuokaze la danĝero estis reala, mi pensis ĵetante rigardon al la nuboj, kiuj proksimiĝis el la okcidento.

Kiam mi ekvidis la galeriojn enfiksitajn en la monto, mi sentis mian koron eksalti en mia brusto. Finfine!

La pordo estis tie, kiel en miaj rememoroj, lerte kaŝita inter rokoj, profunde en la ombroj de la noktiĝo. Mi rampis, malproksimiĝante de la vojo, kiu randis la krutaĵon. Mi estis proksimume dudek metrojn de la galerioj, kiam ventopuŝo frapis min tute.

Kun terurita ekkrio, mi alkroĉiĝis al la ŝtonoj, mi ungis malespere la grundon… Tamen, miaj manoj trapasis iom post iom ĉion, kion ili tuŝis. Kaj subite, la ventopuŝo pasis. Utilis por nenio nei ĝin: mi estis pli terurita ol neniam pro tio, en kion mi aliformiĝis. Heraso nepre devis helpi min reakiri mian korpon, aŭ mi havis la malbonan impreson, ke mia racio ne daŭros multe da tempo.

Mi trenis min kiel mizerulo al la pordo, kiam surda bruo igis min levi la kapon. Figuro vestita de ruĝa flikita tuniko stariĝis sur la sojlo de la duonmalfermita pordo. La duono de lia vizaĝo estis, kiel kutime, tiel terura kaj skeleta. La magiisto sulkigis sian vivan okulon, ĵetante miopan rigardon ĉirkaŭen…

— Heraso —mi eldiris.

Li eksaltis kaj okulis ĉirkaŭen, ŝajne malfidema. Mi divenis, ke li preskaŭ eksaltos malantaŭen kaj refermos la pordon, do mi impetis por aldoni:

— Estas mi, Dejlo. Pli malsupre —mi diris, skuante manon.

La maljuna magiisto vidis tiam la blankan ĉemizon moviĝi iom, kaj li restis buŝmalfermita.

— Dejlo? —li balbutis—. Dejlo, kio estas tiu ŝerco? —Li grandigis la okulojn kaj mi eksciis, ke li ĵus ekvidis min—. Mi freneziĝas —li diris.

— Tute ne —mi certigis lin—. Tio povas ŝajni nekredebla, sed mi iĝis fantomo. Jes, mi scias, ke mi promesis al vi neniam reveni, sed vi estas mia nura espero.

Mi eksilentis, la gorĝo kunpremita de kortuŝo. Kaj se Heraso ne kredis min? Kaj se li ne povis helpi min? Mi enspiris kaj alfrontis la realon: Heraso ne estis dio. Tiumomente, li fakte similis pli al maljuna mirigita ermito.

— Dejlo? —Li faris paŝon antaŭen, prudente.

— Estas mi —mi certigis—. Dejlo de Simrazo, Servutulo de la Blua Dago. Dejlo de Eŝilo…

Mia voĉo haltis, kiam mi ekkomprenis, ke mi provis konvinki min mem, ke mi ja estis tiu Dejlo. Heraso klinis la kapon flanken kaj fine tendis al mi manon. Mi prenis ĝin antaŭ ol releviĝi, provante ne tro montri, ke mi alkroĉiĝis al li.

— Fantomo? —Heraso diris, kun sciema esprimo—. Kiel vi faris?

— Tio estas malbeno —mi klarigis.

— Ne, ĉu vere? —la magiisto rebatis, eltirante sin iom post iom el sia surprizo—. Ha! Mi diris al vi, ke vi neniam revenu, kaj tamen mi ja sciis, ke mi revidos vin. Sed mi tute ne imagis, ke vi venos aliformiĝinta en fantomon…

Li haltis, terurita, kiam mi ĵetis min subite sur lin. Tio estis almenaŭ la impreso, kiun li devis havi, kiam subita ventopuŝo kunportis min direkte al la magiisto.

— Mi… —mi grumblis, embarasita, apartigante min iom—. Pardonu.

Heraso levis brovon.

— Vi ja devas esti iom malesperigita por veni ĉe mi kun tia vetero kaj aliformiĝinta en…

— Jes —mi interrompis lin—, mi scias. En fantomon. Ĉu tio ĝenus vin, ke ni eniru? Krom se vi volas, ke la ventego kunportu min al la inferoj.

Mia maldolĉa tono ŝajne amuzis lin, sed li aprobis per la kapo, kaj ne ellasante min, li igis min eniri. Kiam la pordo fermis, kaj la aero kvietiĝis ĉirkaŭ mi, mi elspiris pro malpeziĝo.

— Mi sentas min ridinda —mi plendis.

Heraso rigardis min ankoraŭ, sulkigante la okulojn, kaj mi demandis min, kion li ja povis vidi. Amaso de luma aero, kiu similis iom al homo, eble, mi pensis malbonhumore.

— Sekvu min, mia amiko, ni iru sidiĝi —li sugestis per afabla tono, reprenante la kandelon, kiun li lasis ĉe la enirejo.

Li ŝanĝiĝis, mi ekrimarkis. La duono de lia vizaĝo, kiu restis homa, estis nun multe pli sulkigita, kaj lia hararo estis tute blanka. Li eniris en la koridoron, kiu havis malglatajn murojn, kaj mi sekvis lin.

— Pasis jam tri jaroj, ĉu ne? —li demandis min.

— Kvin —mi rebatis.

La magiisto haltis antaŭ eluzita ligna pordo, kaj rigardis min per siaj malgrandaj okuloj, surprizite.

— Ĉu vere? Mi ne sentas la tempon pasi.

— Mmpf. Tio ne surprizas min. Ĉu vi ne eliris el tiuj galerioj ekde tiam? —mi demandis, dum ni eniris en lian salonon.

— Apenaŭ —la magiisto respondis neatente.

La ĉambro mem tute ne ŝanĝiĝis: la malgranda ronda tablo ankoraŭ proksimis al la kameno, kaj la samaj tapiŝoj kovris la ŝtonan grundon, kaj… Mi subite aŭdis miaŭon, kaj ridetis.

— Ĉu tio estis Noktelo?

Antaŭ ol la magiisto havis tempon respondi, granda kato aperis tra la malfermaĵo de la pordo, kiu kondukis al la biblioteko. Liaj verdaj okuloj ekrigardis min, kiel se mia travidebleco scivoligis lin, kaj li miaŭis denove, pli amikema, kaj frotis sin kontraŭ mia kruro. Mi tremis pro lia kontakto, kaj poste reteniĝis kaj karesis lian tigrostrian felon.

— Li rekonas min, ŝajne. Kaj li pligrandiĝis —mi observis. Verdire, Noktelo similis pli al malgranda tigro ol al kato.

Heraso metis tiumomente du glasojn sur la tablon, absorbita en siaj pensoj. Mi retenis malgrandan ridon.

— Heraso, ne utilas prepari al mi infuzaĵon. Mi glutus ĝin malfacile.

La maljuna homo grimacis kaj kapjesis. Sen parolado, li reprenis la glasojn kaj sidiĝis malrapide.

— Vi certe venas rakonti al mi interesegan historion —li diris—. Sidiĝu do.

Mi sidiĝis sur la alia seĝo, kaj Noktelo saltis sur la malplenan tablon, balancante ĝin iom. La katego ruliĝis, ŝajne kontenta meti sin inter sia mastro kaj lia gasto.

— Interesega, tio estas multe diri —mi respondis fine—. Mi fakte havas pli la impreson sperti premsonĝon. Nu. Kiel mi diris al vi, temas pri malbeno. La reĝo Ravoso Mandoro mortis, ĉu vi sciis tion?

La magiisto kapneis, kvazaŭ dirante, ke li ne tro zorgis pri tiuj aferoj. Mi turnis la okulojn.

— Jes, nu, nun vi scias. Mia frato kaj mi estis senditaj de Konsilisto de Ravlavo por serĉi la lastan princinon de Akareo, la princinon Ulion. Ŝi vivis en la Blua Arbaro, en turo. Sed jen la problemo: la turo estis sorĉita. La princino avertis nin siamaniere… —Mi enspiris—. Mi scias nek kial nek kiel, sed post kiam ni eniris en la turon kaj reeliris, ni aliformiĝis en fantomojn.

La magiisto palpebrumis.

— Turo meze de la Blua Arbaro? Kaj vi eniris enen? Mi vidas.

Mi levis brovon.

— Vi vidas kion?

Li apogis sin kontraŭ la dorso de sia seĝo, kaj rigardis min per okuloj pli viglaj ol antaŭe.

— Kion vi esperas precize? Ke mi liberigu vin el tiu malbeno?

En lia voĉo, mi trovis iom da kompato kaj iom da mokrido miksitajn. Batalante por ke la elreviĝo ne dronigu min, mi lasis mian blankan ĉemizon sur la tablon, kaj malkovris ĝian enhavon. Kvankam mi pasigis mian tutan tempon kontrolante, ke mi havis ankoraŭ la kajereton, mi ne malpli trankviliĝis, kiam mi vidis lin aperi netuŝita sur la tablo de la magiisto. Li scios, kion fari, mi ripetis al mi.

— Kio estas tio? —li demandis.

Mi invitis per gesto lin preni ĝin, kaj klarigis:

— Temas pri strangaj runoj. Ili estis gravuritaj sur ŝtona piedestalo, en la turo.

Mi rakontis tiam al li la historion de la taglibro de la magiisto, kaj kiam mi parolis al li pri polpo, Heraso faris paŭton pro nekredemo.

— Vi pravas, mi ankaŭ ne vidas, kiel la morto de polpo povus liberigi vin de tiu sorĉo. Mi… nu, vi ja scias, ke mi ne legis runojn ekde multe da tempo —li aldonis. Tamen, li ekzamenis scivole la kajereton.

Minutoj pasis, kaj mi vidis lin skui la kapon kaj funde esplori miajn skribaĉaĵojn sub la lumo de kandelo… kaj li elspiris.

— Ĉu estas vi, kiu kopiis tiujn gravuraĵojn? —li demandis.

— Hm… jes.

La magiisto remetis la kajereton, penseme.

— Mi bezonus vidi la verajn gravuraĵojn por esti certa.

Ĉu tio estis ĝentila maniero diri, ke mia talento de kopiisto ne estis ideala?, mi demandis min, maltrankvile.

— Tio neeblas —mi diris, malgaja—. La princino Ulio detruis la turon.

Li sulkigis brovon, surprizite.

— Ŝi detruis ĝin?

— Ŝi igis ĝin eksplodi —mi precizigis. Mi observis lin momente, malkviete—. Ĉu miaj desegnaĵoj estas tiel malbonaj?

— Hm? Ho, ne, ili estas fakte bone faritaj de iu, kiu kopias komprenante nenion pri tio, kion li skribas. —Li duonridetis—. Sed, sincere, vi verŝajne forgesis kelkajn etajn signojn, ĉar la mesaĝo mem iom nebulas.

Kelkaj etaj signoj, mi ripetis al mi, kia katastrofo. Mi klopodis ne lasi la malesperon dronigi min, kaj mi stariĝis sur mia seĝo.

— Do ĝi vere rilatas iel al la malbeno?

La maljuna viro kapjesis.

— Probable. Mi devas diri al vi, ke la senco de tiuj runoj dependas ankaŭ de la profundo de la gravuraĵo, ne nur de la desegnaĵo. Ili estas… malfacile legeblaj. Kaj kopii runojn sur kajereton, tio estas… ankaŭ malfacila.

— Mmpf. Ne estas senkulpigante mian mallertecon, ke ni antaŭeniros —mi rimarkis—. Ĉu vi povis malĉifri ion, malgraŭ ĉio?

Heraso ŝultrumis.

— Mi bezonos iom pli da tempo por ekzameni pli atente la gravuraĵojn. Kie estas la princino kaj via frato? —Li sulkigis sian brovon—. Mi esperas, ke nenio malbona okazis al ili.

— Ili fartas bone —mi certigis. Almenaŭ, mi tion esperis—. Ili simple restis sur la ebenaĵo. Mi ne volis enmiksi vin pli ol necesa en niajn problemojn.

La magiisto faris paŭton.

— Mi komprenas. Tio ja estas ĝentila. Sed, se tio ne ĝenas vin, morgaŭ mi iros serĉi ilin. Mi bezonos tempon por malĉifri tion… Malgraŭe… Jen! Eble alvenis la tempon fordoni kelkajn objektojn, kiuj okupas la tutan koridoron de la dua etaĝo.

Mi grandigis la okulojn, rememorante, ke dum mia lasta vizitado la magiisto malpermesis formale alproksimiĝi al la dua etaĝo, certigante, ke ĝi estis plena de danĝeraj objektoj. La magiisto ekleviĝis vigle kiel junulo. Liaj okuloj briletis pro ekscitiĝo.

— Mi havis bonegan ideon, Noktelo! —La malgranda tigro ronronis kaj levis la kapon demandeme, eble demandante al si, kio okazis en la menso de sia mastro, por ke li subite estu tiel vigla.

Mi observis Herason kun antaŭtimo.

— Kien vi iras? —Mi demandis, dum li direktis sin al la pordo, kiu troviĝis ĉe la kontraŭa flanko de la biblioteko.

— Mi serĉos ion, kio redonos al vi vian korpon —li anoncis. Atendu ĉi tie, kun Noktelo. Ni parolos pli poste, sed antaŭe mi volas retrovi tiujn objektojn… Mi estas certa, ke ili taŭgos. Kaj poste vi rakontos al mi, kiel pasis tiuj kvin jaroj, he?

Li ridetis iom al mi, kaj mi vidis lin malaperi, konsternite.

— Diru al mi, Noktelo, ĉu via mastro ne perdis iom la kapon? —mi elspiris, ne plu vere sciante, kion pensi.

La katego rigardis min per siaj brilaj verdaj okuloj, kaj ŝajne ridetis. Kvankam mi provis ne tro esperi, mi estis subite certa, ke Heraso vere aranĝos ĉion. Verdire, mi ne kutimis tiom fidi al aliaj… Iziso ja sufiĉe ripetis al mi, ke fido estas danĝera. Sed, tiam, mi ne kuraĝis pensi pri tio, kio okazos, se Heraso malsukcesis helpi min. Mi restos certe fantomo por mia tuta vivo, kun mia frato kaj la princino Ulio, perdita en ia tornado… Ne, vere, plej bone estis fidi pri la kapabloj de mia amiko magiista.

Mi atendis longe, kaj sentante min subite enspirita de la seĝo, mi grumblis kaj levis min.

— Kion li faras do?

Mia grumblo ŝajne vekis iom Noktelon. La kato leviĝis kaj etendiĝis oscedante preskaŭ dekroĉante la makzelon. Li vere havis dentojn tre pintaj, mi rimarkis. Estis mi, kiu trovis lin, dum mia vizitado al Heraso. Li perdis tutan sian familion, kaj mi prenis lin, kiam li estis preskaŭ mortonta. Poste ni sanigis lin, kaj malgraŭ siaj protestoj Heraso akceptis gardi lin, kiam mi adiaŭis lin: mi tute ne povis reveni kun kato de la neĝoj al Eŝilo, kaj pripensante tion nun, mi estis certa, ke mi bone agis: dum tiuj kvin jaroj, kun tiom da agitado en la regno, mi apenaŭ havis libertempon, kaj ne havus eĉ unu minuton por okupi min pri li. Mi vidis, ke la maljuna homo bone zorgis pri li. Kaj tiel, almenaŭ, ambaŭ havis kunulon.

Mi jam komencis rondmarŝadi en la ĉambro, kaj mi ekhaltis, malpacience. Tiam mi rememoris kelkajn parolojn, kiujn Heraso eldiris iam al mi. “La pacienco estas virto de saĝuloj”. Ŝajne mi ne estis saĝulo, mi pensis kun grimaco. Mi jam imagis, ke la maljunulo restis en la dua etaĝo, mortigita de ia magia objekto, kiun li malfeliĉe tuŝis… Aŭ li mortis pro maljuneco, ĝuste en la malbona momento… Kaj jen mi komencis zorgi pli pri mi mem ol pri li. Fine, mi faris paŝon al la pordo, kie malaperis la magiisto. Noktelo miaŭis.

Tiumomente, mi aŭdis iu fajfi gaje. Malpeziĝo regis min, kaj mi residiĝis trankvile sur mia seĝo sub la moka rigardo de Noktelo.

— Jen ĝi! —Heraso anoncis, kiam li eniris.

Mi turniĝis kaj vidis lin balanci… Mi sulkigis la brovojn.

— Ĉirkaŭkolo?

La magiisto kapjesis energie, kaj metis la objekton sur la tablon.

— Ne tuŝu ĝin, Noktelo! —li ekkriis, kiam la granda kato proksimigis sian nazon.

Noktelo malantaŭeniris silente, daŭre rigardante la strangan ĉirkaŭkolon. Ĝi estis farita el nigraj ŝnuroj alkroĉitaj al kvar malgrandaj teniloj, kiuj estis fiksitaj al blua ŝtono. Gemo, mi komprenis. Tio devis multekosti. Rineno certe rekonus, kia multvalora ŝtono ĝi estis.

— Mi kredas rememori, ke mi havas ankoraŭ aliajn objektojn, kiuj povas nuligi potencajn sorĉojn, sed momente mi trovis nur unu —la maljunulo diris, dum mi ekzamenis la ĉirkaŭkolon—. Mi pensas, ke ĝi funkcios.

Mi relevis fine la kapon, kunpremante la lipojn.

— Ĉu vi ne diris, ke oni devis multe singardi kun la magiaj objektoj, kaj ke nur magiisto povis uzi ilin?

Heraso ŝultrumis.

— Ne, tiu ĉirkaŭkolo, povus esti uzita de iu ajn: sufiĉas meti ĝin ĉirkaŭ la kolon. Atendu —li diris al mi, kiam mi tendis manon tremiĝantan al la objekto. Mi haltis kaj ĵetis al li demandeman rigardon—. Mi… —Li hezitis, kaj poste skuis la kapon—. Ekmetu ĝin, mi diris nenion.

Mi preskaŭ demandis al li, ĉu li vere pensis, ke tiu ĉirkaŭkolo redonos al mi mian korpon, kaj poste decidis, ke plej bone estis mem konstati tion. Kiam mi prenis la ŝnuron, mi eksentis jukon, kiu trakuris mian antaŭbrakon. Rapida ekrigardo al Heraso igis min kompreni, ke li intense atentis la scenon.

— Ekmetu ĝin —li ripetis.

Mi prenis la ĉirkaŭkolon per la du manoj, kaj nezorgante pro subita fajrero en miaj fingroj, mi metis ĝin rapide ĉirkaŭ mian kolon, antaŭ ol ĝi trapasu miajn manojn. Tamen, tiu objekto ŝajne ne kapablis trapasi fantomon: fakte, la ĉirkaŭkolo restis pendanta sur mia travidebla korpo.

Mi atendis dum momento, scivola, kaj poste elspiris.

— Kio devus okazi, precize?

Heraso kunpremis la lipojn. Lia malkvietiĝo estis klara. Malespero preskaŭ dronigis min denove, sed mi repuŝis ĝin.

— Heraso? —mi insistis.

— Nu, normale, la sorĉo disiĝus —li diris fine, leviĝante. Li ĉirkaŭis la tablon. Noktelo kaj mi okulis lin—. Tiu blua ŝtono estas la Gemo de la Abismo. —Li mordetis sian lipon—. Mi ne eraras, ĉu ne?

La maljuna homo kliniĝis por ekzameni la ĉirkaŭkolon. Mi observis lin, terurite.

— Mi ja esperas, ke vi ne atendas, ke mi respondu al tio —mi diris.

— Hm… Ne, klare. Tio vere estas la Gemo de la Abismo —li certigis—. Mi ja devas havi iajn dudek ĉirkaŭkolojn, vi scias. Mi povus erari, sed ne, mi estas certa. Eble…

Li eksilentis, kaj mi skuiĝis, maltrankvile.

— Nu, Heraso, mi komencas maltrankviliĝi —mi konfesis.

Mi faris kvazaŭ mi demetos la ĉirkaŭkolon, sed la maljuna magiisto haltigis min per gesto.

— Ne demetu ĝin. Ne ankoraŭ. Eble oni devas atendi. Mi… ni tro impetis —li elspiris—. Mi devus konsulti denove la libron, kiu parolas pri tiu gemo. Mia memoro ne plu estas, kia ĝi estis.

Mi leviĝis per eksalto.

— Nu, ni iru konsulti tiun libron.

— Jes… —li kapjesis, hezite—. Sed unue ni devas trovi ĝin.

Kun kelkaj grandaj paŝoj, mi eniris en la bibliotekon, kaj la magiisto kaj la kato de la neĝoj sekvis min. Certe, mi pensis tiam, rigardante la grandegan ĉambron. Antaŭe, ni devis trovi ĝin.

La biblioteko estis plena de bretaroj, polvo kaj libroj. Krom malgranda tablo kaj seĝeto, kiuj ne estis tie la lastan fojon, nenio ŝanĝiĝis ŝajne. Mi turniĝis al la magiisto, kiu jam serĉis antaŭ bretaro.

— Ĉu vi jam provis aranĝi ĉion ĉi?

Heraso elspiris, nerigardante min.

— Mi ja ŝatus vidi vin aranĝanta ĉiujn librojn —li rebatis.

Li sulkigis sian nuran brovon, kaj malproksimiĝis de la bretaro por pasi al alia. Lia ruĝa tuniko susuris kun ĉiu paŝo. Noktelo kaj mi sekvis lin sen bruo.

Laŭirante la bretarojn, mi rememoris la tagojn, kiujn mi pasigis vagante en tiu ĉambro, karesante la malnovajn kovrilojn, tuŝetante la volumojn per la rigardo… Malmultaj libroj estis skribitaj en la himora, kaj tamen la himora estis la ĉefa lingvo de la regiono ekde pli ol tri jarcentoj. Pluraj libroj estis en la dikorma, kaj mi ĝojis pro tio, ke Iziso insistis, por ke mi lernu tiun malnovan lingvon uzatan fojfoje de la nobeloj iom nostalgiaj. Sed tamen pli bonus, ke mi tiam lernus la runojn, mi pensis.

Ni serĉis la libron jam ekde pli ol unu horo, kaj mi havis la impreson, ke la magiisto serĉis trafe-maltrafe kiel mi. Mi estis levanta kolonon da volumoj, kiuj estis sur la grundo, kiam mi subite sentis vibradon de la ĉirkaŭkolo. Mi singultis kaj fale genuiĝis. Mia tuta korpo bruligis min. Ĝi bruligis min! Mi ne spertis senton tiel klaran, ekde kiam mi eliris el tiu turo… Rapidega fulmo trapasis min tute. Kun la okuloj elorbigitaj, mi malfermis la buŝon por krii…

— Nenio ĉe via flanko? —Heraso demandis subite, ie en la biblioteko.

Mi singultis. Silento okazis.

— Dejlo? —Kiam mi sentis, ke mia kapo eksplodos, mi aŭdis rapidajn paŝojn—. Dejlo, ĉu vi… ploras?

Li aperis fine apud mi, kaj restis buŝmalfermita. Tiam, rideto desegniĝis sur liaj lipoj.

— Ĝi funkcias! —li ekkriis, kunligante la manojn triumfe—. Dejlo, Dejlo, vi reiĝis vi!

Ankoraŭ konfuzita pro la efiko de la ĉirkaŭkolo, mi mallevis la kapon, kaj vidis, ke efektive ĉio estis bonorda. Jen… Mi palpebrumis.

— Heraso…

Miaj lipoj apenaŭ moviĝis. Estis kiel se en du tagoj, mi forgesis tion, kio estis havi korpon.

— Dejlo! —la magiisto eligis, mire—. Tio estas mirinda!

Genuiĝinta sur la malvarmaj ŝtonoj, mi ŝanceliĝis. Mi vere sentis min malbone. Miaj manoj ŝvitis, kaj mi spertis kvazaŭ naŭzon. La vivmalviva okulo de la magiisto ekzamenis min de proksime, subite maltrankvila.

— Mi… mi malsatas, mi soifas, mi sentas min… dormeman —mi balbutis.

Apenaŭ mi eldiris tiujn vortojn, ke mia vido iĝis malklara. Mi sentis la firmajn manojn de la maljuna homo reteni min, antaŭ ol mi senkonsciiĝis.

6 La disflugintaj runoj

Kiam mi rekonsciiĝis, mi kuŝis sur tapiŝo, en la biblioteko. La maljuna homo verŝajne trenis min tien. Li eĉ alportis kusenon, mi rimarkis. Mi ege malsatis.

Malpeza premo ĉirkaŭ mian kolon rememorigis al mi ĉion, kio okazis. Tiu Gemo de la Abismo… Mi havis ankoraŭ ĝin ĉirkaŭ la kolo. Mi ekpensis demeti ĝin, sed mi pensis poste, ke eble estis pli bone demandi al Heraso antaŭe, ĉu mi povis demeti ĝin, nun ke la malbeno finiĝis. Sed ĉu ĝi vere finiĝis?

Mi stariĝis kaj masaĝis miajn tempiojn. Mi spertis teruran kapdoloron. Heraso lasis al mi ian specon de griza flikita tuniko, kaj mi surmetis ĝin per malrapidaj movoj, sentante denove moviĝadon de miaj muskoloj. Tio estis sufiĉe trankviliga senti fine sin mem. Kiu pensus, ke simpla ĉirkaŭkolo povus liberigi min de miaj problemoj? Mi ridetis sola pensante pri tio, kaj mi frapetis miajn ripojn kontente, antaŭ ol direkti min al la elirejo de la biblioteko.

Mi trovis la magiiston sidanta ĉe sia ronda tablo, leganta malgrandan volumon.

— Ha! —li diris, vidante min eniri—. Mi trovis, kion mi serĉis. Venu, sidiĝu kaj manĝu. Mi preparis al vi vian preferitan manĝon.

Mi levis brovon, kaj konstatis kun amuziĝo, ke tiu manĝo konsistis el supo de legomoj kaj kuniklo. Noktelo, sidante ĉe la piedo de la tablo, okulsekvis min ĝis mi sidiĝis. Lia vosto balanciĝis regule, kaj mi divenis, ke li ja ŝatus, ke mi lasu al li kelkajn pecojn de viando.

Mi rigardis la teleron, malsatega, kaj mi haltis antaŭ ol preni la kuleron.

— Heraso, dankon —mi diris sincere—. Sen vi mi fantomus dum mia tuta vivo.

Ombro pasis antaŭ la okuloj de la magiisto.

— Ne danku min tro frue.

Lia tono alarmis min tuj, kaj mi sulkigis la brovojn.

— Okazas problemo? —mi demandis.

— Manĝu —li rebatis—. Mi klarigos al vi poste.

Mi jam imagis la plej malbonajn aĵojn. Kaj se la efiko de la Gemo estis nur maldaŭra? Kaj se ĝi estis mortiga? Kaj se…? Mi grumblis interne. Ekzistis tro da ebloj, kaj pro tio ke nun mi emis imagi la plej malbonajn aĵojn, mi prenis kuleron da supo. Ĝi estis bongustega. Mia kapdoloro malaperis rapide, kaj kiam restis nur du pecoj de kuniklo en la telero, mi prenis ĉi tiun kaj donis ĝin al Noktelo. La kato observis min, kaj ridetis antaŭ ol tendi la kolon por preni delikate pecon da viando.

— Nu —mi diris, ekzamenante fine la vizaĝon de la magiisto—. Kio estas la malbona novaĵo?

Heraso fermis la libron, kaj kunligis siajn manojn, kvazaŭ por kuraĝiĝi. Poste li anoncis:

— Dejlo, mi maltrafis, ne estis la bona Gemo.

Mi kapjesis, provante ne maltrankviliĝi.

— Tio estas? —mi kuraĝigis lin.

La magiisto agitadis sin, kun embaraso. Noktelo ĵus manĝegis sian duan pecon de viando, kaj venis por sidiĝi sur miaj kruroj. Lia pezo igis min elspiri. Li observis min momente, kun sia granda kapo, kaj poste miaŭis, kaj liaj grandaj lipharoj ektremis. Mi karesis lian felon neatente, kaj mi atentis pri la respondo de Heraso, kiu malfruis.

— Nu, jen —li diris—. Temas ja pri la Gemo de la Abismo, sed mi eraris pri ĝiaj ecoj. Mi konfuzis ĝin kun la Safiro de la Nokto —li klarigis—. Mi scias, ke tio povas ŝajni stranga, ĉar mi neniam en mia vivo vidis la Safiron de la Nokto, sed… —Li grakis—. Mi rememoras legi libron pri tiu magia objekto iam, kaj… mi konfuzis ambaŭ.

Li faris paŭton kvazaŭ senkulpigante sin, kaj mi vespiris.

— Tio estas homa. Sed tiam, tiu Gemo de la Abismo, kion ĝi faras? Mi ja reakiris mian korpon, ĉu ne?

— Jes. Kaj dum vi gardos la ĉirkaŭkolon, vi ne perdos ĝin —La maljuna homo jesis—. Sed…

— Atendu minuton —mi interrompis lin—. Do tiu ĉirkaŭkolo ne tute forigas la malbenon, ĉu ne?

— Ne. Ĝi nuligas ĝin… pli-malpli. Sed ĝi ne forigas ĝin. Laŭ tio, kion mi ĵus legis, tiu ĉirkaŭkolo malfortigas ĉian sorton de sorĉo. Li eĉ estas pli potenca ol la Safiro de la Nokto, mi vetus… sed vi nepre ne devas demeti ĝin, krom se vi volas morti.

Mi paliĝis.

— Heraso… Mi preskaŭ demetis ĝin, kiam mi vekiĝis.

La magiisto malfermis la buŝon, fermis ĝin, kaj poste remalfermis ĝin:

— Nu, ja feliĉe, ke vi ne faris tion. —Antaŭ mia terurita rigardo, li ŝajne maljuniĝis eĉ pli—. Mi devus scii tion. Mi kulpigas min ege, vi povas kredi min.

Noktelo klinis iom la kapon flanken, rigardante fikse sian mastron. Mi enspiris.

— Vi ne kulpas. Kaj mi preferas porti mortigan ĉirkaŭkolon kaj havi korpon —mi certigis al li, kaj pro praktikemo, mi demandis—: Kion rakontas tiu libro pri la Gemo de la Abismo?

La magiisto ŝultrumis, absorbita de pripensado… aŭ de bedaŭro.

— Ne multe. Laŭ la legendo, tiu multvalora ŝtono estis kreita de kreaĵo de la Abismo. Kiam mi venis la unuan fojon en tiuj galerioj, antaŭ tridek jaroj, mi trovis ĝin sur la grundo, meze de la biblioteko. Mi rememoras, nun. Mi povus pensi pri tio antaŭ ol doni al vi la ĉirkaŭkolon —li admonis sin mem—. Nu. La fakto estas, ke temas pri magia objekto potenca kaj tre antikva, kaj kiel vi scias, pro mia nuna nekapablo, mi ne povas scii, kion ĝi faras precize. Krome, tiu libro tute ne estas preciza pri tio, pri kio ĝi temas. La skribisto eĉ ne estis magiisto. Sed, kiam li parolis pri tiu gemo, li diras, ke ĝi restarigas la ekvilibron de energioj, kaj ŝajne tio veras —li konkludis, indikante min per malpreciza gesto.

Mi restis revema dum longa momento. Subite, la malpeza ĉirkaŭkolo ŝajnis al mi multe pli peza. Mi skuiĝis.

— Parolu pri pli urĝaj aferoj. Nun, ke mi reakiris mian korpon, mi iros serĉi Rinenon kaj Ulion sur la ebenaĵo, kiam la suno ekleviĝos —mi anoncis.

— Ĝi jam leviĝis —la magiisto respondis. Mi rigardis lin, surprizite. Ĉu mi do dormis dum la tuta nokto? Heraso daŭrigis—: Iru do serĉi tiujn du. Mi daŭrigos kun miaj runoj. Sed mi promesas al vi nenion. Kaj rilate al la objektoj magiaj, kiujn mi promesis al vi por redoni ilian korpon maldaŭre al viaj du akompanantoj, estos pli malfacila. Mi ja havas mantelon, kiu ekvilibrigas energiojn, sed ĝi bezonas plurajn horojn de ripozo por esti uzata denove, kaj mi ne estas certa, ĉu ĝi funkcios. Kaj mi kredis havi la Helmon de Runo, sed mi malsukcese serĉis ĝin ĉie. Mi havas la impreson, ke fojfoje mi imagas objektojn, kiujn mi ne havas. Tio devas esti pro mia aĝo —li ŝercis.

Mi turnis la okulojn.

— Vi havas tiom da objektoj en viaj galerioj, Heraso. Estas facile erari. —Mi leviĝis, kaj hezitis antaŭ ol aldoni—: Ĉu vi estas certa, ke vi volas inviti Rinenon kaj la princinon ĉe vi? Eble sufiĉas, ke ili scias, ke vi estas magiisto…

— Mi estis —Heraso korektis min.

— Ke vi estis… Jes. Kaj se plie mia frato vidas vin kun…

Mi grakis levante pretervole la manon al mia vizaĝo. La magiisto ridetis, montrante ĉiujn dentojn.

— Ĉu vi ne diris al ili? Nu, vi ja scias gardi sekreton.

Mi grumblis.

— Ne vere, ĉar mi parolis al ili pri vi. Cetere, kial vi igis min promesi al vi ne plu reveni, kiam vi pensis, ke vi revidos min?

— Ha! —Li ŝajnis pensema, kiel se li mem ne konis la respondon—. Mi supozas, ke mi esperis revidi vin malgraŭ ĉio. En kvin jaroj, mi apenaŭ povis paroli al ia ajn vojaĝanto, kiu pasis sur la ebenaĵo.

Mi eksaltis.

— Vi parolis al ili? Sed… Kaj la Princo Evitinda? Indas esti prudenta. Se li iam scius…

— Dejlo —la magiisto interrompis min, pacience—. Mi ankoraŭ vivas. Kaj neniu en Ahinavo zorgas pri la kapricoj de tiu Princo. Oni kredas, ke mi ankoraŭ estas la granda kaj terura Heraso. Kiu do vagus en la montoj de Cermio por mortigi la malĝentilan mortsorĉiston kaj magiiston, kiu igis la Princon Pirvason tiel malbela kaj abomeninda, kaj malbenis lin por ĉiam?

Mi duonridetis.

— Mi.

La magiisto turnis la okulojn.

— Klare.

Heraso jam rakontis al mi la historion de la Princo Pirvaso la Kruela, historion, kiu multe malsimilis al la rakonto de la Princo Evitinda: malgraŭ sia reputacio de magiisto, Heraso fariĝis servanto de la estro de Ahinavo; kaj iutage, tiu ĉi decidis meti lin en la malliberejon pro tio, ke li disvastigis la novaĵon, ke Ahinavo preparis sin por ataki surprize malgrandan najbaran regionon, kiu iĝis sendefenda kaŭze de la ruĝaj febroj. Fine liberigita, Heraso fariĝis sklavo, kaj antaŭ ol forkuri, li venĝis sin, preparante magian trinkaĵon, kiu kreis timigajn ŝvelaĵojn sur la beleta haŭto de la princo. Jen kio, por la heredanto, la Princo Evitinda, estis terura malbeno kaj nepardonebla krimo.

Dum mi rememoris tiun historion, Heraso ŝajne rememoris nian unuan renkontiĝon: mi, kun la glavo en la mano, rigardante surprizita la grandan magiiston forkuri kiel eble plej bone en la arbaro. Ni ridetis samtempe.

— Iru —li diris tiam—. Se via frato, kiu estas ravlavano kiel vi, jam scias, ke mi estas magiisto, vido de vivmortulo nur surprizos lin iom pli. Kaj, konante vin, mi estas certa, ke li estas tiel tolerema kiel vi.

Mi ne konvinkiĝis, sed mi salutis lin per la kapo.

— Mi iras. Tamen, se vi havas botojn por mi, mi ne malakceptus…

La magiisto grimacis.

— Mi nur havas miajn sandalojn. Se vi volas, mi alpruntas ilin al vi…

— Ne —mi diris ridante—. Tio ne gravas. Nu, mi revenos antaŭ la nokto. Ke Ravlavo helpu vin malĉifri tiujn runojn!

Mi malproksimiĝis en la koridoro, irante al la enirejo. Mi malfermis la pordon, kiam mi ekvidis, ke Noktelo sekvis min.

— Bonan promenadon! —la voĉo de la magiisto kriis al mi de la interno.

Mi eliris sub la suno. Tiu devis esti levita ekde nur du aŭ tri horoj. La pejzaĝo belegis. Ekde la galerioj, oni vidis la deklivojn de la montoj de la nordo. Iuj estis plenaj de arboj, kaj aliaj estis nur deklivoj plenaj de ŝtonoj kaj rubusoj, kiel tiu, kiun mi supreniris por alveni ĉe Heraso. Venteto ade balais la monton, kaj mi ĝojis pro portado de la gemo, malgraŭ ĝia danĝereco.

— Noktelo —mi diris al la kato de la neĝoj. Mi taŭzis lian kapon. Mi ne diris tion al vi ankoraŭ: mi ĝojas revidi vin.

La stranga katego svingis la voston, miaŭis dolĉe, kaj ĵetis sin antaŭen en la deklivon. Mi sekvis lin pli malrapide, atentante al miaj piedoj. Post minutoj, mi komencis bedaŭri, ke mi ne prenis la sandalojn de Heraso. Sed, kiel diris Iziso, “ne bedaŭru tion, kion vi ne faris, kaj faru ĝin la sekvan fojon”. Mia antaŭa mentoro ja estis sufiĉe filozofa, malgraŭ ĉio, kion oni povis diri pri li.

Mi alvenis al la ebenaĵo post du horoj, kun la piedoj vunditaj. Mi venis al la loko, kie mi lasis la princinon kaj mian fraton, kaj mi igis vagi mian rigardon, serĉante ian indikaĵon. Nenion. Mi laŭiris la randon de la arbaro. Noktelo iris tien kaj reen de la arbareto al mi; mi vidis lin kontentan pro akompanado. Mi ekkomprenis, ke Heraso verŝajne ne promenadis tre ofte kun li. Post momento, mi malpacienciĝis.

— Rineno! —mi vokis.

Mia krio timigis kelkajn birdojn, kiuj ekleviĝis kaj komencis pepadi brue. Tiam Noktelo blekis, kaj mi sulkigis la brovojn, alarmite. Iu proksimiĝis. Mi atendis momente, kaj vidis subite homon eliri el la arbareto, celante min per streĉita pafarko. Kaj mi estis sendefenda, nudpieda kaj vestita nur de griza flikita tuniko. Mi elspiris.

— Kiu vi estas? —la ĉasisto demandis al mi; li ŝajnis fakte ĉasisto. Pro lia akĉento oni vidis, ke li estis Ahinavano.

Mi observis lin alproksimiĝi kaj ekhalti kelkajn metrojn de mi, malfideme. Eble li supozis, ke proksime vivis magiisto, kaj li konfuzis pri mi.

— Mi nomiĝas Ŝabo Ilŝundo de Trevalo —mi respondis, imitante la akĉenton de la Oronisoj. Tiu verdire estis la unua fojo, ke oni celis min per pafarko de tiel proksime, kaj mi penis por resti trankvila—. Mi estas pilgrimanto. Kaj vi, vi estas…?

La barbhava ĉasisto kun nigra hararo ŝajne trankviliĝis iom, ĉar li malstreĉis sian pafarkon. Liaj etaj, grizaj kaj palaj okuloj ekzamenis min.

— Mi estas Jaroŝo la Gufo. Ĉu vi iras al la templo de Ahuzato?

— Hm… Jes tio —mi kapjesis, tute nesciante, kie troviĝis tiu templo.

La rigardo de Jaroŝo la Gufo ekbrilis de moko.

— Ahuzato troviĝas malsupre de la ebenaĵo.

— Jes, jes, mi bone scias —mi diris, kun ŝajna kvieto tre konvinka—. Sed mi serĉas la diojn mem tra ilia kreaĵo de la Naturo. Oni konsilis al mi veni sur tiun ebenaĵon. La vivo estas tie tiel mirinda! Ĉu vi aŭdis la birdojn, kiuj kantis antaŭ nelonge? Mi serĉas la Grandan Nalminon.

Teatraĵo ne estis mia fako, sed spiono devas elturniĝi elegante el siaj problemoj. La ĉasisto mem ŝajnis konvinkita nun, ke temis pri pilgrimanto iom stranga. Kaj fakte, la Oronisoj estis konataj pro siaj strangaĵoj kaj ilia religia fanatikeco.

Li mallevis la okulojn al miaj nudaj piedoj, paŭzis kaj fine ŝultrumis.

— Faru, kion vi volas, kondiĉe, ke vi ne teruras miajn ĉasaĵojn. Sed ne eniru en mian arbaron, akorde?

— Akorde. Mi nepre ne volu ĝeni vin. Daŭrigu do vian noblan taskon, Jaroŝo la Gufo —mi eldiris solene.

Mi rimarkis la mokridan esprimon de la ĉasisto, antaŭ ol tiu mallevis sian pafarkon, salutis min per gesto, kaj malaperis en la densejon. Tiam nur Noktelo eliris el sia kaŝejo por reveni kun mi, kaj mi demandis min, ĉu fakte tiu kato de la neĝoj ne estis iom malkuraĝa.

Mi daŭrigis mian serĉadon pli ŝtelpaŝe. Mi rigardis malantaŭ la rokoj, malantaŭ la arbetoj, kiuj supreniris la deklivon al la monto— Mi komencis maltrankviliĝi, kiam subite mi aŭdis ekkrion de surprizo kaj poste murmuron.

— Tie ĉi!

Mi deturniĝis kaj pasigis manon tra mia hararo, embarasite. Mi vidis nenion, sed tamen mi estis certa, ke Rineno kaj Ulio estis proksimaj.

— Dejlo! —flustris senatende alia voĉo—. Ĉu vi estas blinda aŭ alia ajn?

Mi subite vidis aperi antaŭ mi du okulojn kaj mi eksaltis.

— Ho! —mi elspiris—. Estas nekredeble, ke vi vere estas nevideblaj. Venu, ĉasisto proksimas, kaj mi ne volas, ke li vidu min parolanta tute sola. La Oronisoj ne preĝas laŭtvoĉe.

Luma mano apenaŭ videbla tuŝetis min impete.

— Vi reakiris vian korpon! —Ulio diris, ekscitita—. Tiu magiisto ŝajne estas potenca!

Mi ruĝiĝis, embarasita, sentante nehonteman manon tuŝeti min. Ulio ŝajne ne kredis eblan tian mirindaĵon.

— Hm… Venu, princino, mi devas klarigi al vi kelkajn detalojn, antaŭ ol viziti Herason.

— Prenu mian manon —Ulio demandis min.

Mi prenis ĝin kaj ankaŭ tiun de Rineno, kaj mi trenis ilin malantaŭ grandan rokon. Se la ĉasisto vidis min, li povus kredi, ke mi provis flugi.

— Kio estas tiu historio pri Oronisoj? —Rineno demandis.

— Kaj kiel estas tiu magiisto? —Ulio demandis—. Kaj kiu estas tiu kato, kiu sekvas nin, tie?

Noktelo trankvile svingis sian voston, silente.

— Jes —Rineno diris, agitata—. Kaj kiel eblas, ke tiu sorĉo ne plu agas sur vi kaj daŭre agas sur ni? Ĉu la magiisto ne povis plene disigi la sorĉon?

Mi turnis la okulojn. Mi eble sciis malmulte pri magio, sed Rineno sciis nenion.

— Tiu malbeno estas sorĉo —mi klarigis—. Heraso nur donis al mi objekton, kiu nuligas ĝian efikon, sed ne vere forprenas la sorĉon de mi.

Mi elprenis la belan ĉirkaŭkolon el sub mia tuniko, kaj montris ĝin al ili. Rineno sufokis ekkrion.

— Tio estas multvalora ŝtono! —Li impetis al mi, kaj mi levis manon por haltigi lin.

— Atentu, tio estas magia objekto. Kaj la problemo kun tiu ĉirkaŭkolo estas, ke mi tute ne povas demeti ĝin. Se mi demetas ĝin, mi mortos.

Rineno, kies travideblaj okuloj ekzamenis scivoleme la Gemo de la Abismo, relevis abrupte la kapon.

— Kio? —li grakis.

La bluaj okuloj de Ulio observis min, teruritaj.

— Sed tio estas terura!

Mi ridetis.

— Estis eĉ pli terura ne havi korpon. Sed ĉiaokaze mi kredas, ke Heraso trovos pli bonan rimedon por vi ambaŭ. Li provas malĉifri la runojn. Mi gvidos vin ĉe li, sed antaŭe mi volus… antaŭsciigi ion al vi.

— La runoj? —Ulio demandis, surprizita—. Kiuj runoj?

Mia koro tremiĝis. Se mi malkovris al ŝi, ke mi kopiis la runojn de la turo, ŝi ekkomprenus, ke tiun neordinaran nokton, mia unua intenco estis rabi la ŝlosilon, kaj ne… Mi elspiris.

— La runoj —mi ripetis—. Jes. Kiel mi diris, Heraso estas granda saĝulo kaj li havas multajn librojn ĉie. Li trovis malgrandan volumon, kie estas kopiitaj la runoj de via turo, princino. Sed ili estas laŭ li tiel malbone kopiitaj, ke li bezonos tempon por malĉifri ilin —mi sentis pli ol mi vidis grimacon de Rineno—, do li petis al mi igi vin supreniri ĝis lia hejmo. La problemo —mi diris, nepermesante ilin komenti ion ajn— estas, ke Heraso ne nur estis magiisto dum sia junaĝo, sed ankaŭ li estis dum iom da tempo mortsorĉisto; tial mi timas, ke vi estu konsternitaj vidante lin: la duono de lia vizaĝo estas skeleta. Sed mi certigas vin, ke oni kutimiĝas rapide, kaj li estas afabla homo —mi aldonis, dum mi sentis, ke kaj Ulio kaj mia frato okulis min, buŝmalfermite. Mi mordetis mian lipon—. Mi esperas, ke mi ne tro timigis vin.

Mi atendis pacience, ke ili rekonsciiĝu. Rineno elspiris fine.

— Mortsorĉisto? —li eligis per sufokita voĉo—. Sed… Dejlo! Mi… —Li enspiris—. Mi bone kapablas kutimiĝi, mia frato, sed nun mi komprenas nenion! En Ravlavo la magiistoj estas konsiderataj kiel monstroj, sed la mortsorĉistoj… mi eĉ ne volas imagi. Ili estas frenezuloj de la infero, kiu aliigas la principon mem de la Vivo! —Li paŭzis—. Tio almenaŭ ne estas ŝerco, ĉu ne?

— Tute ne.

Mia frato grumblis iom mallaŭte.

— Kaj vi konsideras lin kiel amikon.

— Jes.

— Kaj li donis al vi mortigan ĉirkaŭkolon.

Mi ruĝiĝis, sed kapjesis denove.

— Jes. Sed li ne faris tion intence.

— Ha! Klare! Li ne faris tion intence! —Lia mokemo ofendetis min—. Ĉu vi ekkomprenas, ke la mortsorĉistoj estas ĉiuj nefidindaj kaj malicaj? Ni certe ne iros viziti lin. Mi ne devis lasi vin iri sola.

Mi elspiris, incitite.

— Rineno, mi scias, ke vi estas du jaroj pli aĝa ol mi, sed mi rememorigas vin, ke mi ne plu estas infaneto, mi estas dudekkvinjara, kaj mi scias, kion mi faras.

— Jes, antaŭ kvin jaroj vi ankaŭ ne plu estis infaneto, teorie —Rineno grumblis—. Sed videble vi konis tiun monstron kaj estis trompita de li. Doni al vi malbenitan ĉirkaŭkolon por savi vin el malbeno, mi ne konsideras tion tre utila. Tiu Heraso trompis vin, mia frato, akceptu tion.

Mi penis por ne incitiĝi pli.

— Rineno. Heraso estas amiko, kaj li restos tio certe por ĉiam. Li agas iom pretervole kelkfoje, sed lia estinto estas estinto, kaj li mem konfesis al mi, ke li bedaŭris, ke li uzis mortmagion. Iziso diris ofte, ke la unua paŝo al elaĉeto estas konfesi siajn krimojn. Kaj Heraso ne vere igis malbonon al neniu… al neniu bona, almenaŭ. Pripensu iom —mi insistis—. Li havas la kajereton kun la runoj. Li havas magiajn objektojn, kiuj povas liberigi vin de via stato. Ĉu vi volas resti fantomo por ĉiam kaŭze de simpla antaŭjuĝo?

Mi ekvidis la nekredeman esprimon de Rineno.

— Simpla antaŭjuĝo? —li ripetis—. Ho, Dejlo, mi kredas, ke vi freneziĝis.

— Ne pli ol vi —mi rebatis—. Pripensu pri la princino. Ŝi devas reakiri sian korpon. Kaj krom se vi havas mirindan ideon nun, mi ne vidas iun krom Heraso, kiu povus helpi nin kaj ne forkuri. —Kaj, divenante liajn pensojn, mi aldonis—: La pastroj de Ravlavo estas ĉarlatanoj, Rineno. Se ili devus disigi tiun malbenon, ili eĉ ne scius, kie komenci. Vi ja scias tion tiel bone, kiel mi.

Ulio intervenis:

— Mi ja bonvole irus. Malgraŭ ĉio, en la Arbaro de la Hakiloj, mi vidis multajn aĵojn, kaj nun mi pli facile forĵetas antaŭjuĝojn. Juna agento —ŝi diris al Rineno—. Ni supreniros tiun monton kaj parolos al tiu mortsorĉisto. Se mi nur scius, ke li ekzistis, mi jam de longe reakirus mian korpon —ŝi plendis.

Ŝi levis per eksalto, decideme. Mi ridetis… kaj impetis por sekvi ŝin, antaŭ ol la vento kunportu ŝin.

— Rineno? —mi diris, ne ellasante la princinon.

Mia frato elspiris.

— Promesu al mi neniam paroli pri tio en Ravlavo. Oni bruligus nin senpripense.

Mi ridklukis.

— Nu, Rineno! Ravlavo troviĝas je pluraj tagoj de tie ĉi. Neniu scios ion ajn. Kaj ni revenos al Eŝilo, kvazaŭ nenio okazis. Ni iru?

Mi tendis manon al li, kaj mia frato prenis ĝin kontraŭvole.

— Malbenita turo —li sakris mallaŭte.

Mi kredas tamen, ke Ulio aŭdis tion, ĉar ŝiaj okuloj perdis iom da brilo, malheliĝintaj pro pento.

7 Enigmoj kaj magiaj objektoj

Ni trovis la magiiston sidanta en la biblioteko, kun pluraj libroj malfermitaj antaŭ si, kaj du kandelingoj, kiuj brilegis. Li estis tiel absorbita, ke Rineno kaj Ulio povis ekzameni lin, antaŭ ol li levis la kapon, alarmita pro miaŭo de Noktelo. La kato de la neĝoj pasis ĉe li, frotante sin kontraŭ lia kruro.

— Ho! —Heraso diris—. Atentu, Noktelo. Bonan tagon —li tiam diris, ridetante.

Li palpebrumis por provi vidi nin en la duonlumo. Mi faris signon antaŭeniri al Ulio kaj Rineno.

— Heraso, mi prezentas al vi la princinon Ulion de Akareo kaj mian fraton Rinenon.

Ulio antaŭeniris ankoraŭ kelkajn paŝojn por eniri en la cirklon de lumo… kio igis ŝin eĉ pli nevidebla.

— Mi ĝojas renkonti vin, magiisto —ŝi ridetis.

Heraso sulkigis sian normalan okulon, kun esprimo absorbita por vidi ŝian vizaĝon.

— Tio estas vera plezuro —li fine diris, rigardante la bluajn okulojn de Ulio. Li havis naivan rideton—. Mi neniam vidis tiom da fantomoj! Sidiĝu do. Mi kredas, ke mi jam sukcesis kompreni la enigmon.

Mi ege malfermis la okulojn, kaj sidiĝis apud li, malpacience.

— Vi sukcesis malĉifri la runojn?

— Tio malfacilis —li konfesis—, sed mi kredas, ke mi malĉifris pli-malpli ĉion. Diru al mi, kioma horo estas?

— Ho. La suno jam komencis malaperi malantaŭ la montoj —mi informis lin—. Kaj do, tiuj runoj?

Rineno kaj Ulio sidiĝis ĉe ni, kaj Heraso montris al ni mian kajereton: li skribaĉis vortojn sub miaj desegnaĵoj.

— Jen kion mi komprenis. —Li grakis kaj sulkigis denove sian vivan okulon por bone vidi, kion li skribis—. «La lumeto, perdita, bruligita…» —li pasis al la sekva paĝo por la dua runo—: «de la fulmo malklarigos… la malbenon, teruran, sen korpo… kvazaŭ grandega polpo… kiu mortos tiam… ĝis la tago, kiam la suno denove leviĝos en la malproksima vento de la okcidento».

Li tradukis la lastan runon, kaj silentis momente, kvazaŭ pripensante pri la senco de la frazo, kaj poste li rompis la silenton de konsterno:

— Tio estas sensencaĵo —li elspiris ĉagrenite—. Mi devas rekomenci. La problemo estas, ke la senco de tiuj signoj povas ŝanĝiĝi laŭ la profundeco —li klarigis—. Kaj ekzistas tiom da eblaj kombinaĵoj…

— Almenaŭ temas pri polpo —Ulio rimarkis, ĉiam optimisma.

— Jes, sed ne —la maljuna homo rebatis, incitita—. Mi devas plu laboradi. Laŭ tiu libro la fulmo povus same esti cervo aŭ ideo de estonto, kiu intensigas la agon de malklarigo. Sed mi pensis, ke ĝi devis esti fulmo. Tamen la frazo havas nenian sencon. Mi bedaŭras.

Li prenis dikan volumon dum mi pripensadis pri la enigmo. Efektive, tio havis malmultan sencon, kaj verdire mi atendis ion iom pli konkretan.

— Kia lumeto? —Rineno demandis, reveme.

Li ŝajne rekonsciiĝis pro renkontiĝo kun mortsorĉisto, mi rimarkis.

— Mi havas nenian ideon —mi respondis—. Sed diru al mi, Heraso, ĉu vi vere kredas, ke en tiu speco de gravuraĵoj, oni trovas komparojn kiel «kvazaŭ grandega polpo»? Ĉar tio longigas senutile la enigmon. Mi ne komprenas la utilecon.

— Kiu scias —Heraso respondis trankvile. Lia rigardo iris el mia kajereto al sia libro preskaŭ ĉiun sekundon—. Eble poeto skribis tion.

— Poeto! —Rineno ekkriis—. Mankis nur tio, ke li faru metaforojn.

— Tio estas la principo de enigmo —Ulio intervenis per pacienca tono—. Ĉio malklaras, kaj tio normalas. Ni nur devas pripensadi, kion signifas tiu frazo.

— Ne pripensu tro, junulino, tiu enigmo tute ne havas sencon —la magiisto grumblis, levante maldaŭre la okulojn—. Neniu sorĉisto, ke li estu poeto aŭ ne, farus enigmon tiel malklaran, se li volus, ke iu solvus ĝin. Iru ripozi, mi diros al vi, kiam mi trovos ion.

— Ni ne lacas —la princino certigis—. Ĉu mi povas helpi vin?

Heraso levis sian nuran brovon.

— Ĉu vi konas la runojn?

— Hm… Ne —ŝi konfesis—. Sed mi volas helpi.

— Ha. Nu, se vi volas helpi, provu trovi ĉiujn librojn pri la runoj en tiu biblioteko. Certe mi ne vidis ĉiujn. Sed Dejlo, alproksimiĝu. Tie, tiu eta signo, kiun vi skribis, ĉi tie, ĉu vi estas certa, ke ĝi estis vere tiel?

Mi grimacis vidante Ulion eksalti kaj poste rigardi min per mokaj bluaj okuloj, kvazaŭ dirante «mi jam suspektis la mensogon». Mi kliniĝis sur la kajereton, evitante ŝian rigardon.

— Hm… —mi diris, neatentema—. Mi konfesas, ke mi ne plu rememoras, Heraso. Mi bedaŭras. Mi estas tre malbona kopiisto.

— Montru al mi —Ulio intervenis—. Mi ekzamenis tiujn gravuraĵojn dum horoj kaj horoj. Mi konas ilin parkere.

Ni restis mirigitaj.

— Ĉu vere? —Heraso diris vigle. Li skizis rapidan geston—. Tiam forgesu tiujn librojn, kaj sidiĝu apud mi. Vi helpos min ripari tiujn desegnaĵojn. Ĉu vi ankaŭ rememoras la profundon de la gravuraĵoj?

Ulio balancis sian travideblan kapon dekstre-maldekstren, reveme.

— Eble jes —ŝi certigis.

— Je ĉiuj la lacertoj! —La magiisto larĝe ridetis—. Via princino savos vin el la malbeno, junuloj. Ek al la laboro.

Jes, kvankam ĉiaokaze la malbeno ne plu efikis sur mi, mi pensis, dum mi faris signon al Rineno eliri el la biblioteko. Mi refermis la pordon malantaŭ Noktelo, kaj reeklumigis kandelon, kiu estingiĝis. Subite kaj timigante min, Rineno ekfalis sur la tapiŝojn.

— Rineno! —mi ekkriis impetante ĉe li—. Ĉu vi fartas bone?

Li kaŝis sian vizaĝon per la manoj.

— Mi… Mi vere bedaŭras, mia frato —li singultis—. Ĉio ĉi estas mia kulpo. Se mi ne impetus en tiun turon… Ho, ke Ravlavo helpu min, mi eĉ ne plu povas plori.

Mi frapetis iom lian aeran ŝultron.

— Nu, Rineno. Ni spertis pli malbonajn situaciojn —mi mensogis—. Kaj cetere, viro ne ploras.

— Pff… —Rineno elspiris, apartigante la fingrojn de siaj nigraj brilaj okuloj—. Mi ne scias, kiu diris tion, sed tiu devis esti stultulo. —Mi ridetis kaj li enspiris—. Mi ja ŝatus, ke tiu mortsorĉisto aranĝus ĉion. Ĉu vi ne diris, ke li havis magiajn objektojn kapablaj helpi nin nuligi la sorĉon, kiel via ĉirkaŭkolo faras?

Mi relevis kapjesante.

— Li parolis al mi pri mantelo. Sed ĝia efiko estas nur maldaŭra. Plej bone estus tute solvi tiun enigmon.

Rineno okulis min.

— Do vi pensas, ke tio eblas. Tio estas… trankviliga. Mi ja envias al vi tiun ĉirkaŭkolon.

Mi mordetis lipon. Pro kutimo analizi ĉiujn eblojn, mi ekhavis teruran penson. Kaj se Rineno kapablis ŝteli al mi la ĉirkaŭkolon? Tio estis ideo tute stulta, sed mi plu pensadis, ke se anstataŭ Rineno estus Iziso, ekzemple, mi ja evitus dormi apud li.

Dum mi preparis infuzaĵon, mi rakontis al mia frato ĉion, kio vere okazis en Ahinavo dum mia longa ĉeesto ĉe Heraso. Rineno komencis vidi la eks-mortsorĉiston el nova vidpunkto. Kaj tamen hieraŭ mi vetus, ke li neniam akceptus la ideon, ke mortsorĉisto indas vivi. Mi tro bone rememoris la scenon antaŭ tri jaroj…

Ni estis senditaj de sinjoro Ralkuso al malgranda urbeto, kiu nomiĝis Marono, por peti nome de la reĝo, ke la estro de la regiono malpliigu la depagojn pri la tritiko, kaj faru la samon kiel la resto de la regno. Fakte Iziso avertis nin, ke ni devis esti atentaj.

— Io stranga okazas en tiu vilaĝo —li diris al ni—. Laŭ la famoj, la estro apartenas al danĝera sekto, kiu adoras la Morton. Estu atentemaj al la plej malgranda indiko, kiu povus pruvi tion, kaj kiam vi havos pruvojn, revenu.

La estro efektive estis kunhelpanto de mortsorĉisto, kaj kiam ni revenis, la Konsilistoj impetis por bruligi la duan kaj ĵeti la unuan en malliberejon. Ili profitis la okazon por igi iun el ili mem estro de Marono. Rineno konsterniĝis tiom pro tiu historio, ke mi fine firme decidis neniam paroli al li pri Heraso… ĝis nun.

— Dejlo —Rineno eligis tiam, rompante longan silenton. Mi jam finis mian infuzaĵon, kaj ni sidis unu antaŭ la alia, ĉiuj absorbitaj en niaj pensoj. Mi levis la okulojn al li.

— Jes?

Li ŝanceliĝis.

— Se iam ni reakiras nian korpon, kion ni rakontos al Iziso?

Mi elspiris.

— Tio estas bona demando.

— Krome, Iziso tuj divenus, se ni mensogas al li —Rineno elspiris—. Li konas nin tro bone.

— Ba. Ni zorgos pri tio, kiam la ĝusta momento venos —mi certigis.

Rineno duonridetis.

— Vi, kiu kutime estas tiel antaŭzorga, diras, ke ni zorgos, kiam la bona momento venos? Mi ne kredas tion! —li protestis per petolema tono.

Mi redonis al li rideton, kaj eksaltis aŭdante krion.

— Tio estis Ulio —mi diris leviĝante per eksalto.

Rineno grakis dum mi impetis al la biblioteko.

— Dejlo…? Ŝi estas la princino Ulio, mi rememorigas vin.

— Kio? —Mi jam tendis manon al la pordtenilo, sed la pordo ekmalfermiĝis abrupte, kaj la fantomo de la junulino aperis sur la sojlo.

— Ni trovis! —ŝi ekkriis, ege ridetante.

Rineno vespiris samtempe, ke espero plenigis min.

— Ne esperu —li grumblis, kaj laŭtvoĉe li demandis—: Vi trovis kion?

De la interno, aŭdiĝis ĝoja ekkrio de Heraso:

— Sed ja klare, tio estis tute klara!

Ulio faris signon al ni, ke ni eniru.

— Ja temis pri polpo —ŝi diris, kun tremanta voĉo—. Eniru, rapidiĝu!

Ni impetis por iri ĉe la magiisto.

— Jen! —li anoncis gaje—. Ni malĉifris ĉion.

— Kaj? —mi demandis.

— Paciencu! Sidiĝu kaj aŭskultu min. —Li svingis folion, kie li videble skribis la famindan enigmon, kaj voĉlegis—: «Tie troviĝas la Animo de la Lumo, kiu disigos la malbenon de la Senkorpuloj, kiam kiel fenikso ĝi renaskiĝos el siaj malsekaj cindroj aliformiĝinta en grandegan polpon».

Ulio estis ekscitita. Rineno kaj mi paliĝis. Tio estis ĉio?, mi demandis min, terurita, komprenante nenion. Mia frato vespiris, tute elrevigita:

— Nu, kie do estas tiu mantelo?

Ulio vidis, ke ni estis tiel malesperaj, ke ŝi ne povis reteni sin, kaj ekridis.

— Ĉu vi ne vidas? Tio klaregas! En ĉambro de la turo, troviĝas kofro plena de cindroj, ĉu mi ne parolis al vi pri ĝi? Tiam nu, vi nun scias. Kaj ni nur bezonas malsekigi ilin. Tio estas tute simpla!

Mi okulis ŝin, mire. Sufiĉis akvumi cindrojn por disigi la sorĉon? Nu, almenaŭ tio estis pli kredebla ol mortigo de polpo en la Transvento, mi pensis.

— Sed, kaj la turo? —Rineno diris, rekonsciiĝante pli rapide ol mi—. Ĝi estas tute detruita, nun.

Mi divenis la grimacon de Ulio.

— Jes, certe. Sed la kofro estas fortika. Ĝi estis solida. Kaj cetere cindroj ĉiam restas cindroj.

Rineno, pro subita impeto, leviĝis.

— Ni iru.

Heraso sulkigis la brovojn.

— Trankviliĝu, ĉiuj vi. Nun noktas. Se vi estas tiel rapidemaj, vi foriros morgaŭ je la sunleviĝo, sed dum la nokto ne estas bona ideo promenadi en la montoj de Cermio, akorde? Bone. Kaj nun mi montros al vi tiun mantelon.

La travideblaj okuloj de Rineno briletis strange.

* * *

— Estas mi la princino, mi rememorigas vin! —Ulio grumblis per incitita tono.

Ni malsupreniris la deklivon al la ebenaĵo sub la unuaj lumetoj de la tago. Antaŭ ol iĝi for de la vido de la galerioj, mi levis manon. Heraso, en sia ruĝa tuniko, redonis al mi mian saluton. Li insistis, ke mi kunportu Noktelo kun mi. Laŭ li, la kato de la neĝoj bezonis aventurojn.

— Li ne povas resti maldiligentadi ĉe mi por ĉiam —li argumentis.

Unuflanke, mi estis kontenta havi lin: mi ja ŝatis la malgrandan tigron. Aliflanke, mi divenis la kaŝitan penson de Heraso: li sentis, ke li ne vivos tre longe, kaj ne volis lasi la katon sola. Mi deturnis mian rigardon pro tiu malgaja penso.

— Sed vi jam surmetis ĝin hieraŭ vespere, via moŝto —Rineno grumblis, iom incitita.

Ili parolis pri la mantelo: Rineno ege volis porti ĝin por la malsupreniro, kaj la princino akceptis, sed nun ŝi grumblis, kvazaŭ bedaŭrante. Dum ni malsupreniris, mi ellasis ŝian manon en neniu momento.

— Nu, ne malpaciĝu —mi intervenis—. Post kelkaj tagoj, ni estos ĉiuj denove kvazaŭ novaj.

Ulio ne rebatis, kaj lasis sin kunporti. Feliĉe, ke ni ne plu estis ĉiuj fantomoj, ĉar la vento blovis, tiun matenon. Kiam ni alvenis sur la ebenaĵo, mi eligis plendan grumblon.

— Tiuj ŝuoj tute ne estas ŝuoj.

Rineno kapjesis, rigardante siajn proprajn piedojn malgaje. Ni rapide elfaris sandalojn tiun nokton, sed ili vere estis malmulte fortikaj.

— Se mi estus vi, mi demetus tiun mantelon nun —mi konsilis al li—. Vi ja aŭdis Herason, la kontraŭsorĉo ne povas daŭri pli ol kvar sekvantajn horojn. Estas pli bone gardi ĝian energion, por kiam oni vere necesos ĝin.

Rineno obeis, kaj kiam li demetis sian mantelon, mi vidis lin aliformiĝi denove en fantomon.

— Estas pli agrable aliformiĝi en fantomon ol en homon —li rimarkis.

Mi elspiris, amuzita, dum mi gardis liajn vestojn en la sakon, kiun donis al mi Heraso. Mia frato faris signon, ke ni antaŭeniru, kaj ĉar la vento ankoraŭ blovis, mi prenis la manojn al ambaŭ. Ni paŝis jam ekde horo, kiam Ulio siblis inter siaj dentoj, kaj haltigis nin.

— Goblenoj.

Mi grandigis la okulojn, alarmite. Nun vere ne estis la momento renkonti tiujn ekzistaĵojn.

— Kie?

— Tie.

Mi okulsekvis ŝian montrofingron kaj vidis kelkajn aperantajn ombrojn. Ni kaŝis nin malantaŭ arbeto, kaj restis senmove dum longa momento, timemaj… Kaj poste mi ekridis.

— Tiuj ne estas goblenoj, ili estas homoj!

Ulio sulkigis la brovojn, tendante la kolon por pli bone vidi.

— Ĉu vi estas certa?

— Tute certa —mi certigis.

Rineno kapjesis.

— Sed tio neniel ŝanĝas la fakton, ke ni devas esti nevidataj —li rimarkis.

Tiam, malantaŭ ni, ekkrio aŭdiĝis.

— Mi trovis lin!

Mi ekparaliziĝis por momento.

— Ili serĉas iun? —Rineno murmuris inter siaj dentoj—. Kiu?

Sendube, min, mi pensis, surprizite. La homoj alproksimiĝis… Kaj inter ili, troviĝis la ĉasisto, Jaroŝo la Gufo. Mi sentis la danĝeron kaj elspiris:

— Kaŝu vin, kaj se tio fuŝiĝas, kuru for de la ebenaĵo, kiam vi povos. Mi provos deturni ilian atenton.

Mia frato rigardis min, zorgema, el la ombro de arbeto.

— Evitu la ombrojn —mi aldonis, antaŭ ol proksimiĝi al la kvin homoj, kiuj alproksimiĝis, kun Noktelo sekvante min—. Bonan tagon! Ĉu la ĉaso estas bona?

Malantaŭ mi, la juna homo eliris el la subarbaro. Li certe estis, kiu malkovris min, mi elspiris kun iom da postsento kontraŭ li.

Jaroŝo la Gufo observis min, mire.

— Ĉu vi estas vivanta?

Mi palpebrumis kaj ekkomprenis tion, kio okazis: la ĉasisto, revenante al Ahuzato, rimarkis, ke la pilgrimanto ne revenis al la templo, do li alarmis la vilaĝon, certe kredante, ke ia besto manĝegis min. Tio estis afable zorga de li.

— Nu… jes, kial tia demando? —mi rebatis, afable, ludante mian rolon de senkonscia Oroniso—. Mi nur volis pasi la nokton en tiu bela loko, ĉu tio estas malpermesita?

La ĉasistoj interrigardis inter si.

— Ne —Jaroŝo fine respondis—. Sed tiu loko danĝeras por iu, kiu ne havas armilon. Precipe dum la nokto.

— Ha! —mi diris, ridetante ŝajnigante senkonsciemon—. Ne zorgu pri tio. La Dioj zorgas pri mi. Sed vi alvenas en la ĝusta momento. Mi ĵus estis ironta al aliaj pli malproksimaj regionoj, kaj mi estas kontenta adiaŭi vin. Ke la Diaj Animoj protektu vin. Mi deziras al vi bonan tagon.

Mi skizis saluton kutiman de la Oronisoj kaj malproksimiĝis, lasante ilin tie, mirigitaj. Noktelo alpremiĝis al miaj kruroj, timigite.

— Noktelo…! —mi flustre petis lin.

La katego multe malkvietis: li videble tute ne kutimis pasi tiel proksima de aliaj homoj. Kiam mi alvenis al alia arbareto, mi frapetis lian kapon.

— Kuraĝu, Noktelo!

Liaj verdaj okuloj rigardis min, nekonvinkitaj. Mi daŭrigis mian iradon, irante al la sudo. Post apenaŭ dek kvin minutoj, kiam mi eliris el la arbaro, proksime al la ebenaĵo, mi aŭdis Rinenon voki min. Mi levis la okulojn, konfuzita, kaj trovis ilin ambaŭ alkroĉiĝantaj al branĉo, je du metroj de la grundo.

— Estas la vento! —Ulio klarigis, terurite.

Efektive, la ventopuŝoj iĝis pli intensaj. Netrovante pli bonan ideon, mi prenis ilin de la piedoj, kaj tiris ilin malsupren.

— Dankon —mia frato diris.

Mi impetis por preni ĉiujn du per la mano.

— Mi malŝategas fantomojn —Rineno vespiris.

Mi ekridis, kaj li ĵetis al mi malvarmigan rigardon. Mi tuj afektis senkulpecon.

— Kaj aparte, ĉio iras bone?

— Kiuj estis tiuj homoj? —li demandis.

— Ĉasistoj. Unu el ili vidis min hieraŭ, kaj ŝajne li maltrankviliĝis pro mi. Mi ŝajnigis esti Oronisa pilgrimanto.

Rineno duonridetis.

— Ŝabo Ilŝundo de Trevalo?

Mi grimacis, ridetante, kaj kapjesis.

— Li mem.

Ulio rigardis nin, scieme.

— Pri kio vi parolas? Kiu estas tiu Ŝabo, kaj kial vi ŝajnigas, ke vi estas li?

— Ho. Tio estas simpla kutimo. Ĉiuj Oronisoj nomiĝas Ŝabo, aŭ preskaŭ —mi ŝercis—. Kaj cetere, kiam ni estis pli junaj, ni renkontis iun, kiu nomiĝis Ŝabo Ilŝundo de Trevalo, en Tananto. Li estis stranga ulo.

La princino paŭtis.

— Mi ja vidas, ke la profesio de diplomato lernigis al vi multajn lertaĵojn.

Mi grakis, ĝenita, kaj montris la ĉielon per la mentono.

— Fulmotondro proksimiĝas.

Ulio ŝajne forgesis ĉion, kaj atentis pri la nigraj nuboj, kiuj proksimiĝis el la oriento.

— Antaŭen do —ŝi diris per kuraĝa tono. Kaj ŝi aldonis per eta voĉo—: Ne ellasu nin, Dejlo, he?

Mi ridetis kaj respondis:

— Neniam.

Post duonhoro, fulmotondro estis sur ni. La pluvo tamburis kontraŭ la rokojn, kaj la vento iĝis tiel forta, ke ni decidis rifuĝi en arbaron. Kaj la fulmotondro malproksimiĝis, lasante ĉion malseka. Mi tremis kaj la okuloj de Ulio rigardis min.

— Kiel mi diris, aŭtuno venas —ŝi anoncis, kvazaŭ profeto.

Ni eliris el la arbaro. La nigraj nuboj malproksimiĝis rapide al la sudo, lasante malantaŭ ili glitan kaj kotan teron. Mi grumblis kaj demetis miajn mizerajn sandalojn, kaj poste ĵetis ilin en la koton.

— Ili utilas por nenio —mi diris, por pravigi min.

Dum la sekvaj minutoj, mi havis la impreson fariĝi tute kota, kaj mi preskaŭ enviis la elegantajn movojn de miaj du fantomaj akompanantoj.

Verdire, mi komencis iĝi laca kaj malsata, sed ĉar mi trovis neniun akcepteblan rifuĝon, mi penis daŭrigi neprotestante. La suno malleviĝis jam, kiam ni ekvidis la Vojon de Kantoro.

— Vilaĝo —Ulio observis.

Efektive, malproksime, oni povis distingi amason da domoj, perditan en dezerta kaj ondolinia tereno. Nur kelkaj arbetoj prisemis tiun regionon. La ĉielo grizis, kaj mi facile sukcesis vidi Ulion kaj Rinenon.

— Ni ĉirkaŭiros —mi proponis.

Ĵus post kiam ni daŭrigis la marŝadon, bruo de hufoj aŭdiĝis. Mi turniĝis kaj ekvidis du junajn rajdantojn transirantaj galope la terenon, al la vojo. Ambaŭ kriis kaj ridegis. Mi observis ilian iradon, kun rideto sur la lipoj.

— Ĉu vi rememoras, Rineno? —mi diris—. Ni estis same kiel ili, je ilia aĝo.

Rineno, aliĝinta al la grundo, sulkigis nebulajn brovojn.

— Eble.

Li relevis sin, kiam la rajdantoj iĝis malproksimaj.

— Diru al mi, Dejlo, ĉu vi ne iom lacas? —Ulio demandis tiam.

Mi levis brovon, surprizita, kaj ekkomprenis, ke mi ĵus oscedis.

— Hm… jes, iom —mi konfesis.

— Diable, tio estas vera —mia frato eligis—. Vi devas esti tute laca. Vi devus diri tion al ni.

— Ho —mi diris—. Ni ja devis antaŭeniri. Tamen mi ne malakceptus paŭzon. Sed ni malproksmiĝu antaŭe de tiu vilaĝo.

Ulio faris mokan paŭton.

— Akorde.

Kiam noktiĝis, mi faris signon, ke ili haltu.

— Mi nun vidas nenion.

Rineno kaj Ulio sidiĝis, kaj mi provis fari fajron. Tamen, pro la pluvo, ĉio malsekis, kaj mi baldaŭ rezignis. La aero ne tro malvarmis, mi decidis. Tiun vesperon, ni silentis, ĉiuj absorbitaj en niajn pensojn. Tremanta, mi rapide kovris min per malnova kovrilo, kiun donis al mi Heraso.

— Bonan nokton —mi diris.

Ambaŭ respondis al mi, kaj mi spertis strangan impreson pro scio, ke ili estis vekitaj ĉe mi. Kun la okuloj direktitaj al la ĉielo, mi daŭre rigardis la ombrojn de la nokto, antaŭ ol endormiĝi fine.

Kiam mi vekiĝis, mia menso fajris, kaj mi tremis.

— Ne —mi murmuris.

La bluaj okuloj de Ulio ekzamenis min, zorgemaj. Ankoraŭ noktis, sed la ĉielo iom lumiĝis, kaj la Luno brilis malantaŭ malklara vualo.

— Vi havas febron —ŝi informis min. Ŝia voĉo estis maltrankvila pro antaŭtimo.

La vizaĝo de Rineno aperis proksime de mi, pala, kun la frunto sulkigita. Li surmetis denove sian mantelon, mi komprenis.

— Lia frunto varmegas.

Mi sentis du fortajn brakojn preni min de la ŝultroj kaj levi min iom.

— Dejlo. Mi kunportos vin vilaĝen. Ni ne povas lasi vin ĉi tie.

Mi faris kelkajn paŝojn antaŭen, ŝanceliĝante, kaj poste ekkomprenis la sencon de liaj paroloj kaj ekhaltis.

— Ne. Vi ne povas daŭrigi sen mi —mi eldiris malforte. Mia kapo doloris min terure.

Ili ne respondis al mi, kaj mi lasis ilin kunporti min duonkonscienca. La kurso ŝajnis al mi longa kaj mallonga samtempe. Poste mi aŭdis voĉojn, kaj Rinenon respondanta. Bruo de pordo kaj ni eniris en domon.

— Ĉi tie —malafabla voĉo diris.

Ni eniris en ĉambron, kaj mi pensis, ke ni estis en gastejo. Rineno helpis min etendiĝi sur la lito.

— Ho ve, kiel ridinda estas tio —mi sukcesis eldiri.

Rineno frapetis mian ŝultron.

— Ne zorgu. Ripozu. Post kelkaj tagoj, ni revenos —li flustris.

Varma kaj malvarma, tremante sen fortoj, mi elspiris.

— Vere, ne estis la ĝusta momento —mi plendis—. Ĉu vi ne havas srelenon?

Tra mia malklara vido, mi rimarkis eksalton de Rineno.

— Dejlo —li flustris riproĉe—. Vi ne trinkos drogon nun. Vi nepre ne pensu pri tio.

— Nu, jes, mi pensis pri tio —mi rebatis, dum mi fermis la okulojn.

— Ba. Dormu do. Kaj ne pensu kiel Iziso. Nepre ne moviĝu el ĉi tie kaj…

Li kliniĝis al mi. Mi sentis lin movi ion.

— Kion vi faras? —mi demandis, duondormante.

— Nenion, mi kaŝas iom vian Gemon —li murmuris.

Pripensante pri ĝi, mi malfermis la okulojn, terurite.

— Nepre neniu devas demeti ĝin de mi!

Malvarma mano tuŝis mian frunton.

— Dormu —li ripetis.

Kiel se temis pri ordono, mi sentis min iĝi en la profundon de la dormo, venkite. Per murmuro, mi eligis:

— Zorgu pri Ulio, mia frato.

8 Kataso

Kiam mi vekiĝis, mi sentis strangan teksaĵon sub miaj malpuraj fingroj, kaj mi palpebrumis kaj tusis. Miaŭo respondis al mi; tio estis Noktelo.

Mi ridetis malvigle.

— Bonan tagon, Noktelo.

La kato de la neĝoj, buliĝinta kontraŭ mi, frotis sian grandan lipharan kapon kontraŭ mia mano. Mi karesis lin, kaj ekzamenis la ĉambron per okuloj malviglaj.

Mi troviĝis en eta ĉambro kun fenestro kun fermitaj fenestroŝirmiloj. Kelkaj polvaj radioj tragutis per la fendoj. Aŭdiĝis bruo de manĝilaro kaj voĉoj, venante certe el la gastejo, el la teretaĝo. Ekstere, ĉevalo blekis, kaj basa rido aŭdiĝis. Mi streĉis orelon, kaj elspiris. Almenaŭ, la vento ŝajne kvietiĝis.

Ho, kiel ridinda tio estis! Mi fermis la okulojn dum momento, kaj remalfermis ilin. Miaj palpebroj estis pezaj kaj bruligaj, kaj mi penis bridi mian menson, por ne lasi ĝin vagadi.

Tio ĉagrenis min. Mi, kiu jam suferis doloron de vundoj kaj de frapoj, restis fiksita sur lito kaŭze de simpla nazkataro aŭ gripo aŭ kio ajn. Mi malsukcesis helpi Rinenon per la plej ridinda maniero.

Mi pli bone farus petante al Ralkuso, ke li sendus min patroladi!, mi pensis, ĉagrenite. Tiam mi ne devus surmeti magian ĉirkaŭkolon, kreitan de estaĵo de la Abismo, kaj mi certe estus pli trankvila. Sed mi ne konus Ulion.

Mia koro subite premiĝis, kiam mi imagis la princinon kunportita de la vento malproksimen. Mi kunpremis la dentojn. Rineno ja povis bone protekti ŝin dum mia forestado. Mi levis manon kaj tuŝetis mian frunton. Ĝi ŝvitis. Ĉu mi kapablos…? Mi skuiĝis, preparante por stariĝi. La doloro de mia kapo vekiĝis tiam, ŝtopante ĉian penson. Mi havis la impreson havi bulon el fajro, kiu bruligis min interne.

— Diable —mi grumblis.

Noktelo levis la kruron kaj metis piedon milde sur mian bruston. Miaj okuloj refermiĝis, kunportante bildon de verda rigardo.

Kiam mi rekonsciiĝis, mi aŭdis voĉojn en la ĉambro. Mi malfermis okulon kaj ekkomprenis pli-malpli, ke la kuracisto estis tie, palpante mian pulson, kaj aŭskultante mian koron. Mi tusis, kaj la juna kuracisto grimacis, kvazaŭ kun abomeno.

— Odoras malsano, tie —li grumblis fine—. Nu, nun ke vi jam vekiĝis, malfermu la buŝon.

Mi obeis, demandante min ĉu la malgranda infano, kiu tenis skatolon inter la manoj estis helpanto de la juna kuracisto… se tiu vere estis kuracisto, mi kompletigis, malfideme. Mi sentis la pezon de mia Gemo, kovrita per peco da teksaĵo, kaj mi trankviliĝis.

La kuracisto ŝanceliĝis.

— Ŝajne tio ne tro gravas. —Li metis manon sur mia frunto kaj kapjesis—. Tio eble estas normala gripo.

Lia «eble» konfirmis al mi, ke tiu homo ne estis kuracisto.

— Do eble ne temas pri la ruĝaj gripoj? —la juna infano demandis, kvazaŭ li elreviĝis.

La alia elspiris.

— Alportu. Mi donos al li infuzaĵon de rakruso. Tio vigligos lin.

Dum li okupiĝis, mi tusis denove kaj brue klarigis mian voĉon.

— Diru al mi —mi grakis—. Kie estas la kuracisto?

La juna homo rigardis min malvarme.

— Nu, kie vi volas, ke li estu? Mi estas la kuracisto de la vilaĝo. Nu do, trinku tion.

Mi rigardis liajn okulojn, kaj vidis lin heziti, kvazaŭ li estis timigita. Mi tendis manon, kaj stariĝis malfacile. Mia kapo turniĝis kiel turbo. Kiam mi trinkis unuan gluton, mi grumblis.

— Tio estas malbongustega.

La kuracisto ridetis moke.

— Vi estas akareano, ĉu ne?

Tiuj el la nordo ankoraŭ parolis pri akareanoj anstataŭ ravlavanoj, mi rememoris. Mi trinkis la reston antaŭ ol respondi:

— Jes ja, kia estas la rilato?

La rigardo de la malgranda infano lumiĝis, dum la kuracisto reprenis la vazon. Mia kapo daŭre suferis pro ondoj de varmo. Mi elspiris kaj reetendiĝis.

— La rakruso, tio estas sango de orko kun ŝelo de oranĝarbo —la kuracisto respondis fine, leviĝante. Mi subite sentis mian stomakon tumulti. Li ridetis—. Tio estas rimedo el tie ĉi, malŝatata de la akareanoj, kiel vi vidas. Sed ĝi efikas.

Li iris jam al la pordo, kaj mi okulsekvis lin, kun naŭzo.

— Ĉu ni lasas lin tiel? —la infano demandis.

— Jes, ni revenos morgaŭ, se li vivas ankoraŭ.

La juna homo ridetis al mi, nek malĝentile, nek simpatie. Ambaŭ eliris. Laca, mi sulkigis tamen la brovojn.

— Noktelo.

La kato eliris el sub la lito, kaj revenis sur min. Mi elspiris karesante lin. Li ronronis.

— Mi devus foriri —mi deklaris tiam.

La katego rigardis min, ŝajne riproĉe.

— Vi pravas, mi ne devu. Sed…

Mi stariĝis. Noktelo miaŭis, enuigite. Mi frapetis lian kapon.

— Mi fartas bone. Mi devas iri kun Ulio kaj Rineno.

Mi metis piedon eksteren de la lito, kaj leviĝis. Mi ŝanceliĝis vidante la ĉambron balanciĝi ĉirkaŭ mi.

— Ho, mi ne ŝatas tion —mi grumblis.

La pordo malfermiĝis denove, kaj junulino aperis kun pleto. Vidante min levita, ŝi restis mirigita dum kelkaj sekundoj, kaj poste ŝi kriis:

— Nu, kie do vi kredas, ke vi estas, akareano? Vi revenu tuj al la lito! Kaj vi manĝu tion. Ek! —ŝi insistis, dum ŝi eniris.

Mi klopodis reveni liten, kaj reetendiĝis, obeeme. Ho kiom mi ne ŝatis tion, mi ripetis min mense. Mi manĝis, kion alportis la junulino, kaj mi dankis ŝin ĝentile, antaŭ ol ŝi foriris. La laciĝo tuj venkis min denove.

Mi vekiĝis pro lumo intensa, kiu trapasis miajn palpebrojn. Mi duonmalfermis la okulojn, kaj mi vidis sur mia brusto la Gemon de la Abismo, kiu brilis per mil fajroj. Noktelo ĵus murmuregis, laŭirante muron de la ĉambro, kun la okuloj sulkigitaj.

La teksaĵo, kiu kovris la ŝtonon, jam falis. Mi reprenis la Gemon per mano, kaj ellasis ĝin kun ekkrio: ĝi estis glacia. Mi restis paralizita por momento. Heraso malkonsilis vigle al mi detrui la ĉirkaŭkolon, kaj eĉ pli demeti ĝin, kaj mi ripetis siajn parolojn al mi, por ĉesigi mian deziregon ĵeti la ĉirkaŭkolon for de mia vido. Prudente, mi metis la kovrilon inter la Gemo kaj mia brusto, rememorante historion, kiun rakontis al mi iam mia pliaĝa fratino, pri kavaliro kun glaciigita koro… Nun ne estis la momento por forvagi. Mi turnis la okulojn, kaj mi pripensis trankvile. Se la Gemo komencis iĝi ŝercema senatende, mi havos gravajn problemojn.

Kaj surprizinde la lumo ekmalaperis tiel rapide, kiel ŝi aperis. Fajrero trakuris la Gemon, farante cirklojn pli kaj pli malrapide, kaj poste malaperis. Nur dolĉa lumo de Luno tragutis tra la fenestroŝirmiloj. Mi tuŝis la ŝtonon kaj sentis, ke ĝi estis varmeta. Stranga. Tre stranga, mi ripetis al mi, movante la lipojn. Ho… kaj mi ja ne estis magiisto! Mi komprenis nenion pri tiuj strangaĵoj. Heraso konsilis al mi serĉi pli da informoj en la biblioteko de Eŝilo: ĝi estis laŭdire la plej plena el la tuta Forbasdo, kaj ne surprizus min, ke mi trovus respondojn al miaj demandoj. Sed kun ĉio ĉi, eble mi eĉ ne atingos Eŝilon vivanta.

Mi subite kredis aŭdi la etan voĉon de Rineno diranta al mi “ne komencu esti maloptimisma, Dejlo”. Mi skizis rideton, stariĝis iom kaj restis fiksita. Atendu minuton, mi pensis. Kaj la doloro, kiu tamburis mian kapon? Kaj la febro? Ili malaperis. Mi tuŝetis mian kapon, skuiĝis kaj sentis, nekredanta, ke mian ĝenatecon kaŭzis nur mia malfortaĵo.

Ĉu eblis, ke la Gemo de la Abismo iel rilatis al tiu ŝanĝo?, mi demandis al mi, etendiĝante denove, konfuzite. Noktelo proksimiĝis ŝtelpaŝe, prudente. Mi bonvenigis lin varme. Almenaŭ mi ne estis sola.

Mi dormis malmulte pli, maltrankvila kiom mi estis, kaj mi baldaŭ eliris el mia lito. Mia flikita griza tuniko atingis miajn piedojn. Noktelo etendiĝis kaj rigardis min, demandeme.

— Ni foriru —mi deklaris.

Vidante nenie mian sakon, mi supozis, ke Rineno kunportis ĝin, kaj mi nur haltis por tiri la kovrilon, pro manio. Mi turnis la tenilon… La pordo estis fermita.

— Je Ravlavo —mi murmuris—. Ili enfermis min, Noktelo!

La kato de la neĝoj trankvile svingis sian voston. Mi mordetis mian lipon, kaj direktis min al la fenestro, kaj malfermis la fenestroŝirmilojn. Tio ne estis la plej bona maniero eliri el gastejo, precipe en mia stato, sed kion alian mi povis fari? Mi havis nenion por hokmalŝlosi la pordon. Mi sidiĝis sur la rando, kaj turniĝis al la tigro.

— Ek, kuraĝulo. Oni diras, ke la katoj ĉiam falas pieden —mi kuraĝigis lin.

Noktelo sidiĝis sur la planko, kaj levis kruron por leki ĝin, maldiligente. Mi retenis grumblon.

— Noktelo… —mi minacis lin. Mi ŝultrumis vidante lin tiel obstina. Tiu malgranda tigro vere estis malkuraĝulo—. Kiel vi volu.

Mi komencis malsupreniri preskaŭ atendante vidi la katon ĵeti sin sur min por deteni min. Sed ne. Mi alvenis al la grundo sen maloportunaĵoj… kaj sen Noktelo. Mi levis la okulojn al la fenestro, incitite.

— Noktelo —mi flustris.

Kapo aperis ĉe la rando. Liaj verdaj okuloj observis min tra la nokto. La strato estis dezerta. Mi faris signon, ke li saltu, sed li restis, tie, observante min.

— Nu, amiko, vi havas malfacilaĵojn kun la kato?

Mi eksaltis vidante enkapuĉan figuron eliri el la ombro.

— Ne, tute ne —mi rebatis, prudente. Mi jam imagis lin elingiganta dagon por ŝteli al mi la Gemon… Mi vere devus preni ian ajn objekton por defendi min, mi bedaŭris. Sed la enkapuĉa homo ŝajne ne intencis proksimiĝi pli.

Mi rapide forirus, se ne estis Noktelo… Mi provis trankviliĝi.

— Vi estas la malsanulo de la gastejo, ĉu ne?

— Ĉu tio estas tiel videbla? —mi rebatis.

— Nu, ne. Fakte la kuracisto diris, ke vi fartis malbone. Sed ŝajne vi resaniĝis bone. Diru al mi, kiel vi nomiĝas? Vi estas akareano, ĉu ne? El Eŝilo? Ĉu vi konas la pordon de la trianguloj?

Mi sulkigis la brovojn, subite streĉita. La pordo de la trianguloj… Jen kio diris multe pri tiu enkapuĉa homo.

— Mi devis supozi —mi elspiris ĉagrenite—. Vi estas peono de Iziso?

La homo demetis sian kapuĉon per gesto, kaj pala ridetanta vizaĝo aperis. Ĝi estis plena de cikatroj.

— Peono, spiono aŭ ekspeono, mi ne plu scias —li respondis per ŝercema tono—. Vi estas Dejlo, ĉu ne? —mi kapjesis, kaj li tendis amike al mi manon—. Kataso por servi vin. Estas honoro renkonti vin. Mi iris serĉi vin, sub ordono de Iziso.

— De Iziso aŭ Ralkuso? —mi demandis.

— De Iziso —Kataso ridetis—. Mi ne estas sufiĉe altklasa por ricevi ordonojn de Konsilisto!

Mi grimacis.

— Jes, nu. Kaj nu, mi ĵus estis forironta.

— Jes, tio videblas. Estas mirindaĵo, ke mi trovis vin ĉi tie. Ĉu estas vera, ke via frato lasis vin sola en tiu gastejo por foriri al la sudo? Ĉu vi trovis la princinon?

— Hm… —Mi hezitis, kaj decidis ne impeti—. Ni ade serĉas. Sed ni preskaŭ sukcesis. Diru do al Iziso, ke li ne zorgu.

Kataso ridetis moke.

— Vi foriris antaŭ pli ol monato.

— Ha… Ĉu vere?

— Jes. Sed, ĉiaokaze, Iziso ne plu zorgas pri la princino. Li trovis plej bonan ideon. Li petis al mi revenigi vin urĝe al Eŝilo, vin kaj vian fraton.

Mi eligis sufokitan siblon.

— Tio estas… Sed vi… Atendu. Vi parolas serioze?

La Cikatrulo kapjesis vigle.

— Mi parolas serioze. Tio okazas al mi, kelkfoje. Nu, do se vi sentas vin sufiĉe forta por vojaĝi, mi proponas vin iri kun mi morgaŭ je la sunleviĝo. Mi havas ĉevalon por vi. Ni iros serĉi vian fraton, kaj ni reiros al Eŝilo. Kion vi opinias?

Mi vespiris, malpacience.

— Mirinda. Sed kion vi diris antaŭe pri la princino? Kial Iziso ne plu volas ŝin, nun?

Kataso ŝultrumis.

— Mi estas nur peono, kiel vi diris. La detaloj, vi ja scias… —Mi ĵetis al li malvarmigan rigardon, kaj li ridetis, montrante ĉiujn dentojn—. Laŭ mia opinio, ne estas, ke Iziso ne plu volas princinon, sed la Konsilistoj akordiĝis por forlasi la monarĥion, kaj fari parlamenton, kiu regos ĉion.

Mi glutis salivon.

— Parlamenton —mi ripetis, mirigite.

— He jes. Tio estas kaŭze de la tanantanoj, verŝajne. La reĝo de Tananto ekkoleriĝos, kiam li scios, ke li ne plu rajtos havi sian legitiman heredaĵon! —Li ridis iom—. Estas freneze, kiel tiuj estroj malfaciligas siajn vivojn.

Malgraŭ mi, mi redonis al li duonrideton.

— Ha! —li diris—. Mi ne imagis vin tiel juna. Post ĉio, kion oni rakontas pri vi inter viaj kunuloj de la ofico… Sed ne plu babiladu!, kiel dirus Iziso. Mi atendas vin je la sunleviĝo antaŭ la gastejo?

Mi kapjesis. Ne estis la ĝusta momento por elŝteliĝi.

— Jes. Atendu. Ĉu vi laboras por Iziso ekde longe? —mi demandis.

Kataso ŝultrumis.

— Ekde kelkaj monatoj. Antaŭe mi laboris por la reĝo de Tananto.

Li silentiĝis, mordetante sian lipon. Eble li pensis, ke li tro parolis. Mi ekridis silente.

— Do vi devas esti bone trejnita. Oni diras, ke la tanantanoj estas la reĝoj de la intrigoj. Kiom vi aĝas?

— Dudek du jarojn.

Mi ekgrandigis la okulojn.

— Nu ja —mi elspiris, impresita—. Kaj tiuj cikatroj, tio estas pro tio, ke vi razis vin tro rapide?

Mia piko ŝajne incitis lin, kaj mi tuj bedaŭris pro tio.

— Vi ja estas amuza —Kataso simple eligis.

— Pardonu min, tio estas kutimo. Mi estas tiel. Bone. —Mi frapetis lian ŝultron, por saluti lin—. Ni do revidos nin morgaŭ.

Kataso kapjesis kaj ĵetis al mi scieman rigardon.

— Ĉu vi supreniros same, kiel vi malsupreniris?

Supre, sur la rando de la fenestro de la ĉambro, Noktelo observis nin, moke. Mi grimacis.

— Jes, kial?

Kataso krucis la brakojn.

— Ĉu mi povas rigardi, kiel vi sukcesas fari tion?

Mi sentis min ĝenita, sed ne rebatis. Mi alkroĉiĝis al ŝtono, kaj poste al rando de fenestroŝirmilo. La supreniro ne estis tre eleganta, sed mi alvenis ĉe la fenestro kun nur kelkaj gratvundoj. Noktelo miaŭis ĝoje.

— Ne ŝajnigu, ke vi estu inteligenta —mi petis lin.

Mi turniĝis al la fenestro, kaj ĵetis rigardon al la strato. Kataso jam malaperis, kaj kie li estis antaŭe, nun nokta patrolo de gardistoj de Ahinavo pasis. Mi impetis por fermi la fenestroŝirmilojn. Nur mankis, ke unu el ili vidus min, antaŭ kvin jaroj, kaj ke li denuncu min al la Princo Evitinda. Ĉio eblis. Kaj se Kataso trompis min, kaj fakte li estis spiono de Ahinavo? Ne, tio estis sensenca. Kataso diris la veron. Tiu historio de parlamento… Mi elspiris, glitante sub la kovrilo. Tio, mi ja tute ne atendis. Sed, se la Konsilistoj decidis forgesi la Kronon, kion ili farus kun Ulio? Ĉu ili ŝanĝus sian opinion, se ili vidis ŝin aperi?

Konante kelkajn Konsilistojn, kaj konante Izison, mi subite konsideris la situacion de Ulio pli grava, ol ĝi ŝajnis al mi antaŭe. Se iam la princino reakiris sian korpon, klare: alie, ŝi povos fari nenion pli ol vagi el arbaro al arbaro… Mi skuis la kapon, malakceptante tiun malgajan sorton. Kia ajn estos la sorto de Ulio, mi ne forlasos ŝin.

— Tio povas ŝajni al vi amuza, Noktelo, sed mi ja ŝatas tiun princinon —mi murmuris en la mallumo.

Sufiĉe por malobei al la ordonoj de Iziso aŭ de Ralkuso? La respondo malfruis. La fakto estis, ke ĉio ĉi vere ne estis facila, mi pensis. Se ekzemple Iziso petis al Rineno kaj mi fari raporton plenan, kiel li foje petis al ni por la gravaj misioj, ĉu mi povus mensogi al li? Jes. Fakte, tio ne estis tiel malfacila. La problemo estis, ke mi ne povis lasi Ulion sola. Se mi revenis al Eŝilo kun Kataso, kiel mi faros, por ke la princino sekvu nin, sen ke Kataso rimarku tion? Ĉu vere estis bona ideo igi ŝin eniri en la ĉefurbon? Kaj cetere, estis alia problemo: kiel fari por ke Ulio akceptu veni al Eŝilo, tiu urbo, kiun ŝi nun abomenis? Mi unue devis certigi al mi, ke la sorto, kiun Ralkuso destinis al la princino, ne estis la morto. Indis esplori ĉiun eblon. Ralkuso povis ŝanĝi sian opinion inter la vespero kaj la mateno. Li estis unu el la Konsilistoj plej danĝeraj, mi decidis.

Mi vespiris, kaj aŭdis la duondorman ronronon de Noktelo.

Ekzistis alia eblo, klare: forkuri. Mi malaperus de la vilaĝo neantaŭsciigante tion al Kataso, mi retrovus Rinenon kaj Ulion, kaj ni tri forirus malproksime el Ravlavo… sen mono kaj sen ŝuoj. Mi ridetis pro memmoko. Rineno mortigus min, se mi farus tion. Malgraŭ ĉio, ni estis alnomataj la spionoj de Simrazo de niaj konatoj. Simrazo, mi ripetis al mi kun paŭto. Mi rememoris tre bone la fojon, kiam mia frato kaj mi ĵuris fidelecon al la duondiino de la Blua Dago, ento de la Diplomatio, agante kiel Iziso jam faris antaŭlonge.

— Ke Simrazo gvidu viajn okulojn, viajn manojn, kaj vian menson! —Iziso ekkriis per solena tono, kiu tiutempe pro mia juna aĝo lasis min buŝmalfermita.

Mi ĵuris fidelecon, kiam mi estis dekkvinjara, iom senpripense, je la tago, kiu sekvis la morton de la reĝo Kojbeno de Akareo. Iziso ŝajnis malmulte ĉagrenita pro tiu murdo, sed ĉu li partoprenis en ĝi? Mi ne sciis. Ĉiaokaze, mi tuj poste metis min en la servo de sinjoro Ralkuso. Mi ja pravis, kiam mi diris al Ulio, ke mia vivo estis pli unutona ol la ŝia: mi eĉ ne havis tempon ŝati ĝin. Mi preterpasis mian vivon… Kaj jen mi nun iĝis malgajeta.

Bone. Sed ĉu mi povis preterpasi tiujn parolojn, kiujn mi eldiris antaŭ la Konsilistoj? Fideleco, sindono kaj diligenteco pro mono, pensio kaj «solvita vivo»! Solvita por kiu, tion ili ne precizigis.

Tiu malsano lacigis min, kaj je la sunleviĝo kiam mi vekiĝis pro eksalto, kaj vidis la junan filinon de la gastiganto meti pleton sur la tablon apud la lito, kantetante, mi penis por ne reendormiĝi. Kataso atendis min.

— Vi ŝajne ja fartas pli bone, fremdulo —la junulino diris—. Manĝu tion. Diru al mi, vi ja intencas pagi al ni pro la kuracisto, ĉu ne? La ulo, kiu akompanis vin, promesis, ke li faros tion, kaj ke li malavaros. Tio almenaŭ ne estis mensogo, ĉu?

Mi levis brovon, kaj prenis benjeton. Ĝi bongustegis.

— Ĉio estos pagita —mi certigis fine.

La junulino paŭtis.

— Vi ja devu. Ĉar alie vi povas kredi min, ke mia patro koleriĝus. —Ŝi ridetis, petolema, kun la manoj sur la koksoj—. Kion vi rigardas, akareano?

Mi turnis la okulojn kaj reatentis pri mia benjeto. Ŝi iris malfermi la fenestroŝirmilojn kaj la lumo de la tago banis la ĉambron.

— Vi ne babilemas —ŝi rimarkis tiam—. Ulo atendas vin. Li estas el via regno ankaŭ, ŝajne. Vi estas amikoj?

— Iom —mi respondis, dum mi ekmanĝis duan benjeton.

Ŝi faris alian paŭton.

— Iom amikoj? Estas strangeta, via maniero paroli. —Ŝi paŭzis—. Li ŝajne ne estas tre amuza ankaŭ. Li estas plena de cikatroj.

La larĝa rideto, kiun ŝi adresis al mi, surprizis min.

— Hm… jes.

— Li estas militisto?

Ŝiaj okuloj lumiĝis.

— Jes tio. Li estas militisto. Bongustegaj, tiuj benjetoj! —mi deklaris. Kaj mi leviĝis—. Noktelo, ĉu vi venas?

La kato de la neĝoj eliris timeme la kapon el sub la lito. La junulino eksaltis.

— Mi kredis, ke la alia ulo foriris kun li! —ŝi diris, ekscitita—. Li estas tute beleta!

Noktelo komencis murmuregi, kaj mi retenis malfacile rideton.

— Noktelo, ni iru. —Alveninte al la sojlo, mi haltis—. Cetere, kial vi fermas la pordon, dum la nokto?

La junulino ruĝiĝis iom.

— Kio? Ho. Tio estas manio de mia patro. Li ne fidas pri la fremduloj. Sed, diru al mi, ĉu vi foriras nudpiede, tiel, kun nenio?

Mi mallevis la okulojn al miaj kalaj piedoj. Mi ridetis.

— Se vi havas ion por proponi al mi…

La junulino turnis la okulojn.

— Tio kostos al vi iom pli —ŝi antaŭsciigis al mi, levante la montrofingron—. Ŝuoj… Mi trovos tion al vi tuj!

Mi malsupreniris al la taverno pensante, ke tiu junulino ja estis fakte afabla. Mi renkontis Katason sidanta ĉe tablo, klakanta per la fingroj de unu mano, malpacienca. Li eksaltis, kiam li ekvidis min.

— Jam estas iom post la naŭa!

— Mi bedaŭras. Mi estis ankoraŭ iom malsana —mi senkulpigis min—. Bonan tagon —mi diris al la gastiganto, kiu respondis al mi per rapida movo de kapo. Mi sidiĝis ĉe la tablo, kaj faris signon al Kataso, ke li faru same—. Nu, diru al mi, nun ke ni estas kolegoj, ĉu vi povus fari servon al mi?

Kataso sulkigis brovon, nefideme.

— Kia servo?

— Mi tute ne havas monon —mi murmuris—. Rineno lasis min tie kun nenio… Li estis urĝita —mi klarigis, por senkulpigi lin—. Unuvorte, ĉu vi povus alprunti iom da mono al mi por pagi la gastigadon, la kuraciston, kaj…

— Jen la botoj! —la junulino ekkriis, malsuprenirante rapide la ŝtuparon.

— Kaj la botojn —mi finis.

Dum la gastiganto demandis, kio estis tiu historio de botoj, la vizaĝo de Kataso lumiĝis per rideto.

— Ne zorgu, amiko, konsideru tion farita.

Kiam mi surmetis la botojn, malnovajn sed en bona stato, mi aprobis kaj faris troigan geston de danko.

— Via filino estas la boneco mem —mi diris al la gastiganto, per solena tono de menestrelo.

Dum la junulino prenis afektitan mienon, kvazaŭ dirante «Mi ja scias», la patro ruĝiĝis.

— Jes ja, jes ja —li rebatis—. Iru do fari viajn afektaĵojn aliloke, kaj revenu al via regno!

Ni eliris el la gastejo gaje, kaj ni surseliĝis sur la du ĉevaloj de Kataso. Mi penis konvinki Noktelon ne moviĝi sur la selo, sed mi sukcesis fine, kaj ni malproksimiĝis de la vilaĝo trote.

— Via kato ja strangas —la Cikatrulo rimarkis—. Li estas… granda.

Mi paŭtis sciante, ke la katoj de la neĝoj ne havis tre bonan famon.

— Li estas malsovaĝigita.

Noktelo levis vigle la kapon, kaj mi ne povis eviti surpriziĝi denove: li ĉiam ŝajne komprenis ĉion. Mi okulsignis al li, kaj la eta tigro turnis la okulojn antaŭ ol rigardi la pejzaĝon, kiu preterpasis malrapide.

— Bone, do kien foriris la granda Rineno de Simrazo? —Kataso demandis, kiam ni ne plu vidis la vilaĝon.

Mi levis la okulojn pro lia mokema tono.

— Ĉu vi mokus mian fraton?

La Cikatrulo ŝajnis konfuzita por momento, kaj mi ekridis.

— Nu, do vi venas el Tananto. Ĉu vi kreskis tie?

— Jes… —Li hezitis—. Sed, kaj via frato?

Mi montris la vojon per la mentono.

— Ni daŭrigos rekte por momento. Rineno revenis al la Blua Arbaro.

Mi rimarkis, amuzita, la timeman rigardon de Kataso. Lia bruna hararo falis kvazaŭ akvofalo sur liaj ŝultroj. Mi demandis min denove, kiamaniere li sukcesis ekhavi tiom da cikatroj sur la vizaĝo.

— Ĉu ni eniros en la Bluan Arbaron? —li demandis. Lia voĉo almenaŭ ne tremis, mi konstatis.

— Jes. —Mi paŭzis—. Vi havas armilon, ĉu ne?

— Hm… Jes. Dago —li kapjesis—. Kaj mi havas mallongan glavon en miaj pakaĵoj.

— Plej bone. Ĉar mi havas nenion.

— Sed… —Kataso grakis—. Tiu arbaro estas danĝera.

— Danĝera? —mi ripetis, kvazaŭ surprizita—. Ho, vi parolas pri la goblenoj, la serpentoj kaj la arboj-manĝuloj? Ba, ne zorgu pri ili.

Li okulis min de lia ĉevalo.

— Arboj-manĝuloj? —li balbutis.

Mi klopodis por ne ekridi.

— Jes. Kaj troloj. Sed, mi certigas vin, ke se ni sufiĉe rapidas, ili ne atingos nin. Fidu al mi.

Mi adresis al li larĝan rideton. Kataso skuis la kapon, nedecideme.

— Vi mokas min.

Mi ekridegis, Noktelo miaŭis kaj blekis, kaj la ĉevalo baŭmis, kaj mi ĝuste retenis lin, kun larmoj en la okuloj.

— Pardonu, Kataso! Mi ne povis memregi.

Tamen Kataso ridetis.

— Do ni ne eniros en la Bluan Arbaron, ĉu ne?

Mi grimacis, iĝante denove serioza.

— Jes, ni iru. Sed trankviliĝu, ne troviĝas troloj en tiu arbaro, laŭ mia scio. Ĝi nur estas iom labirinta.

La timo de Kataso klare vidiĝis.

— Aŭskultu —mi diris—. Mi proponas prefere al vi, ke ni revenu al Eŝilo. Tiumaniere, mi povos surmeti vestaĵojn pli konvenajn, kaj preni glavon. Poste, mi revenos serĉi Rinenon kaj U… Jen ĉio —mi finis.

Kataso sulkigis la brovojn.

— Iziso petis min averti Rinenon ankaŭ.

Mi turnis la okulojn.

— Jes, sed nun, kun tiu tuniko kaj sen glavo, mi ne vere pretas por eniri en la Bluan Arbaron. Kaj vi perdiĝus en du minutoj.

— Ho! —li grumblis, incitita—. La granda spiono parolis.

Mi elspiris, malpacience.

— Mi diras tion, ĉar Rineno kaj mi perdiĝis kaj vagis en tiu arbaro dum tagoj, konsentite? Do vi pravas, eble vi sukcesus trovi Rinenon en tiu labirinto sen gvidanto, sed mi dubas pri tio.

La Cikatrulo faris surprizitan mienon pro mia sincereco.

— Bone —li diris, pli trankvile—. Mi konsentas, do.

Kaj jen unu afero aranĝita, mi pensis. Alveninte al Eŝilo, mi informiĝos pri la situacio rilate al la princino Ulio. Mi devos alfronti la demandojn de Iziso, certe, kaj mi devos imagi bonan historion. Mi nepre parolos al li nek pri fantomoj… nek pri mia ĉirkaŭkolo.

Ni daŭrigis la vojon ĝis Siszrio, grafujo de Ravlavo. La urbo ŝanĝiĝis iom ekde mia lasta vizito: oni razis preskaŭ ĉiujn la arbojn de la parko, kaj oni konstruis aliajn domojn kaj pligrandigis avenuon.

— Ĉu ni vizitos la grafon? —Kataso demandis dum ni antaŭeniris paŝe inter la homoj.

Mi rigardis lin, surprizite.

— La grafon?

Kataso ruĝiĝis.

— Nu… Mi kredis, ke vi bone interkompreniĝis kun la nobeloj de Ravlavo.

Mi elspiris, duon-amuzita duon-embarasita.

— Vi ja estas optimisma. Ne, se vi volu konsilon de mi, ju malpli oni vidas grafojn, baronojn kaj reĝojn, des pli bone oni fartas. Ni manĝos en taverno, sude, kaj ni reforiros. Mi volas alveni al Eŝilo tiun vesperon.

Kataso balancis la kapon dekstre-maldekstren.

— Tio estos malfacila, alveni tiun vesperon.

— Tute ne —mi rebatis—. La ĉevaloj galopas.

Kataso ridetis amuzita, sed ne respondis. Ni manĝis varman manĝon en taverno, kiu nomiĝis la Kaverno, kaj kiam ni eliris, mi serioziĝis: la ĉielo mallumiĝis kaj grandaj nigraj nuboj proksimiĝis de la oriento.

— Estas problemo? —Kataso demandis, surseliĝante sur la ĉevalon.

La vento kirlis miajn nigrajn harojn antaŭ miaj okuloj.

— Ne —mi rebatis.

Mi spronis mian ĉevalon, kaj ni eliris el Siszrio trote, kaj poste galope. Post duonhoro ni transiris la Ponton Sesagon, per kiu ni pasis, Rineno, Ulio kaj mi, kun tiom da malfacilaĵoj. Ni laŭiris la Bluan Arbaron, suden, sekvante la Vojon de Kantoro. Tondro aŭdiĝis. La nuboj superverŝis akvon kaj la ventopuŝoj fajfis en miajn orelojn. Korpremite, mi demandis al mi, kiel Ulio kaj Rineno spertis tiun novan malfacilaĵon. Almenaŭ, ili devis esti protektitaj de la arbaro. Se ili nur atingis ĝin…

La ĉevaloj galopis rapidege. Noktelo, alkroĉiĝanta al mia selo, havis malgajan mienon, mallevitajn lipharojn kaj grumbleman rigardon. Tra la sagoj de akvo, mi ekvidis ĝojan rideton de Kataso. Tute malseka, tiu juna homo ŝajnis feliĉa. Mi ridetis. Tiu Kataso ja estis afabla.

9 La radio de la nokto

Kiam ni alvenis al la pordoj de Eŝilo, la nokto jam falis ekde horoj. La ĉevaloj, kiuj nun antaŭeniris paŝe, estis lacegaj, kaj mi mem penis resti kun la okuloj malfermitaj.

— Mi ja diris al vi, ke ni ne alvenus antaŭ la noktiĝo —Kataso diris en la mallumo.

La kandeloj de la pordoj flamis. Ni preskaŭ alvenis. Mi respondis per grumblo: mi estis tute laca.

Alveninte antaŭ la pordoj, Kataso deseliĝis. Lia ĉevalo ade spiregis. Mia kunulo frapis al la pordo kaj deturniĝis. Lia vizaĝo lumigita de la flamoj sulkiĝis.

— Dejlo?

Mi palpebrumis kaj aŭdis malgrandan pordon malfermiĝi, antaŭ ol mi perdis la ekvilibron kaj falis de la ĉevalo. Noktelo murmuregis, Kataso ekkriis pro surprizo, kaj aliulo elspiris:

— Kiu vi estas?

Mi sentis naŭzon.

— Ho, kiel mi lacas… —mi ĝemis.

Mi sentis la malsekan pinton de la nazo de Noktelo tuŝi mian vangon. Kataso frapetis min iom sur la brusto.

— He! He, Dejlo! Ĉu vi fartas bone?

Mi batalis kontraŭ la dormemo, kaj kapjesis.

— Jes, mi fartas bone.

Mi aŭdis bruon de botoj kontraŭ la pavimero.

— Ĉu via akompananto fartas malbone? —voĉo demandis.

— Kio okazas? —eligis aliulo.

— Kapitano! Ili ja ne ŝajnas danĝeraj.

Mi aŭdis eningigon de glavo.

— Estas… Ho —la kapitano diris subite—. Mi vidas.

Mi penis stariĝi, kaj interrigardis kun li. Mi konis lin, mi pensis, konfuzita pro la lacego. Li estis kapitano de la gardo, kaj regato de Ralkuso. Mi nepre ne devis fari malbonan impreson… Mi relevis min.

— Saluton, kapitano Nabemo —mi eldiris.

Sub liaj mirigitaj okuloj, mi falis, endormigite.

* * *

Mi vekiĝis multe pli malfrue, en tute malgranda ĉambro, kun lito, kie mi apenaŭ enspaciĝis. Malgranda fenestro lasis pasi iom da lumo… Mi aŭdis la murmuron de la urbo, la kriojn, la radojn de la ĉaroj… Gaja melodio de fluto venis el la alia flanko de duonmalfermita pordo.

Mi stariĝis, vigligita de longa dormo. Mi nur esperis, ke nenio terura okazis, dum mi dormis kiel lupido en sia nestego. Sed kiu nestego?, mi demandis al mi, leviĝante. Mi puŝis la pordon, prudenta, kaj vidis Katason sidanta sur seĝo, ekvilibranta kontraŭ muro, kun la piedoj sur la tablo, ludanta fluton entuziasme. Kiam li ekvidis min, li ridetis.

— Ha! Jen la malgranda urso vekiĝis!

Mi ĵetis rigardon al la ĉambro. Ĝi estis simpla, sen ornamaĵoj. Kaj ĝi havis grandan pordon malfermitan al korto, kiu certe ne troviĝis en la altaj kvartaloj. Tiumomente, Noktelo aperis sur la sojlo por saluti min, frotante sin kontraŭ mia kruro.

— Ĉu tio estas via hejmo? —mi demandis, karesante la kategon.

— Jes. Mi ne sciis, kien alporti vin —li senkulpigis sin, sidiĝante konvene—. Ĉu vi fartas pli bone?

Mi kapjesis, ĉirkaŭrigardante denove la ĉambron, kaj mi okulis la junan brunulon.

— Ĉu ili scias, ke mi revenis?

Kataso grandigis la okulojn.

— Ĉu vi parolas pri la Konsilistoj? Ne. Nu, mi almenaŭ nenion diris al ili. Mi ne eliris el la domo. Mi atendis, ke vi refartu bone.

Mi elspiris.

— Tio estas afabla. Nu, mi revenos ĉe mi, kaj vestos min pli dece. Estis tre afabla de vi gastigi min ĉe vi.

Kataso ridetis, duon-amuzita duon-surprizita.

— Tio estis tute natura. Ĉu vi ne volas, ke mi akompanu vin?

Mi komprenis, ke sekvante min, li ĉefe volis signifi al Iziso, ke estis li, kiu trovis min. Mi turnis la okulojn.

— Se vi volas. Tiel mi redonos al vi viajn dudek eskudojn.

Li eligis nenian ĝentilan proteston, kaj mi supozis, ke li ne estis tre riĉa. Sufiĉis vidi, kie li vivis.

— Ni iru —mi diris.

Li gardis sian fluton en poŝon de sia pantalono, prenis la ŝlosilon, kaj ni eliris. Mi levis la okulojn ĉielen, kaj sulkigis la brovojn. Jam devis pasi la tagmezo.

Mi ĵetis rigardon al la strato. Vidante la tumulton, ni ne devis esti tre malproksimaj de la foirejo.

— Tio estas la kvartalo Lusero? —mi demandis, dum ni eliris el la korto.

Kataso kapjesis.

— Jes. Kien estas via hejmo?

— Tien —mi diris, irante maldekstren. Noktelo premiĝis kontraŭ mi, terurita pro tiom da aktiveco. Se li estus pli malgranda, mi prenus ĝin en miaj brakoj, sed tiu tigro ja devis pezi kiel barelo plena je akvo.

Eŝilo estis granda urbo, kaj malgraŭ la politikaj problemoj lastatempe, ĝi daŭrigis sian kreskadon. Ni trairis plurajn bazarojn, kaj ju pli ni malproksimiĝis al la malaltaj kvartaloj, des pli mi sentis, ke oni rigardis min kun malestimo. Mi ja devis ŝajni ridiga, kun tiu tute flikita tuniko.

— Dejlo —Kataso vokis min, iumomente. Li ŝajnis embarasita—. Kie vi vivas, precize?

Mi ĵetis al li prudentan rigardon, respondante:

— En la kvartalo Astreno.

La Cikatrulo singultis.

— Diable. Sed tiu estas la plej multekosta kvartalo.

Mi ridetis, hezite.

— Tio estas vera.

Kiam ni alvenis al la kvartalo Astreno, gardo vokis nin, kaj mi prezentis min. Li tuj lasis nin pasi, plej verŝajne demandante sin, kion povis fari diplomato kiel mi kun tuniko, malnovaj botoj kaj tiel stranga akompananto.

Tie, la domoj estis ĉiuj pli grandaj ol la aliaj, kun ornamaĵoj kaj beligaĵoj. Je tiu horo, la strato estis preskaŭ dezerta: multaj homoj iris por manĝi en la belajn tavernojn de la kvartalo Aŭrio, ĉe la riverego. Ni trapasis grandan placon, kun belega fontano, kaj mi vidis Katason halti antaŭ bela statuo, kiu bildigis la tutan korpon de Ravlavo, kiu rajdis grifonon kun birdaj flugiloj disvastigitaj. La juna homo ŝajne miris pro la skulptaĵo.

— Tie estas —mi diris, por eltiri lin el lia admirado.

Li turnis iom la okulojn, kaj ekvidis belegan domon, borderitan de plektobarilo bone stucita.

— Mi miras —li murmuris.

Mi puŝis la pordegon, kaj eniris. La Cikatrulo enspiris profunde, kaj impetis por kuratingi min.

— Nu ja. Ĉio ci apartenas vere al vi? —li demandis.

— Kaj al mia frato. Ralkuso trovis la domon al ni, antaŭ kvar jaroj —mi klarigis per senpartia voĉo.

Mi sentis min iom ĝenita vidi lin tiel mirigita. Ni trairis la ĝardenvojon, kaj mi streĉis orelon, antaŭ ol eksalti kaj preni ŝlosilon sur la rando de la pordo. Kataso rigardis min malfermi la pordon, surprizite.

— Tio surprizas min, ke ulo kiel vi lasu la ŝlosilon de sia domo en tiel atingebla loko —li komentis.

Mi duonridetis, kaj invitis lin, por ke li eniru.

— Ba. En la kvartalo Astrio, preskaŭ ne troviĝas ŝtelistoj. Kaj, ĉiaokaze, ni gardas vere nenion multvaloran interne. —Dum Kataso admiris la halon, mi aldonis—: Faru kiel en via hejmo. Post du minutoj, mi pretos, kaj ni iros al la Palaco.

Kataso levis brovon.

— Vi ĉiam estas tiel malprokrastema?

Mi haltis malsupre de la ŝtuparo kaj rigardis lin, surprizite. Li faris malprecizan geston kaj ŝanĝis la temon:

— Tre bela domo.

Mi ridetis kaj supreniris kurante la ŝtupojn. Noktelo miaŭis kaj sekvis min. Bone, mi pensis, kiam mi puŝis la pordon de mia loĝejo. Mi devis bone prepari min, por ne ŝanceliĝi, kiam Iziso demandos al mi ion ajn. «Kie estas via frato?», li demandus al mi. En la Blua Arbaro. Kaj mi rakontos al li trankvile la tutan «veron»: ke ni vagis dum tagoj en la arbaro, ke goblenoj postkuris nin, kaj ke ni falis en subterajn tunelojn, kiuj gvidis nin norden… Ĉar jes, kara Iziso, vi vidu, mi estis konvinkita, ke tiuj malbenindaj tuneloj gvidus nin al la princino! Kaj, cetere, mi perdis mian glavon kaj miajn vestaĵojn, sed mi trovis tunikon.

Mi jam surmetis blankan ĉemizon, kiam mi ekhaltis. Ĉu mi freneziĝis? Mia historio vere ne estis tre bona. Kiu imagus, ke homo, kiu tiel kutimis mensogi kaj solvi intrigojn, kapablus esti tiel malmulte imagema? Mi vespiris kaj prenis mian nigran tunikon de diplomato.

Mi bukis mian zonon, kiam mi ekobservis la ĉambron. La lito kun baldakeno, la grandega ŝranko plena de vestaĵoj, la belaj pentraĵoj… Kataso mirus pro tio, certe. Tamen mi apenaŭ povis konsideri tiun domon kiel mian: mi restis tie tre malofte. Sed Ralkuso insistis doni ĝin al ni pro formo: ĉiu deca diplomato devis havi domon, laŭdire.

Sub la sciema rigardo de la kato de la neĝoj, mi levis tabulon el la grundo, kaj eltiris malgrandan kofron. Tie troviĝis la insigno de Simrazo. Ŝance, ke mi ne kunportis ĝin por serĉi la princinon. Mi prenis ĝin, kaj alkroĉis ĝin al mia tuniko, kaj poste sen plua atendo, mi eliris sentante la pezon de la kaŝita Gemo de la Abismo ĉirkaŭ mia kolo.

En la halo, la juna brunulo tendis manon scivolan al kandelingo, sed retiris ĝin tuj, kiam li aŭdis min malsupreniri la ŝtuparon. Li okulis min.

— Mi ne sukcesas kredi, ke vi estas la sama persono, kiu supreniris la ŝtuparon ĵus antaŭe —li elspiris.

Mi turnis la okulojn, kaj rideto kuntiris liajn lipojn.

— Ĉu tio estas la insigno de Simrazo? —li demandis, okulante la cirklon nigran kaj oran, fiksitan sur mia brusto.

Mi kapjesis, embarasite.

— Jes. Prenu —mi diris, elprenante el mia poŝo etan monujon plenan de eskudoj—. Por la kuracisto, la botoj kaj ĉio.

Kataso elpezis ĝin, buŝmalfermite.

— Tio ja estas pli ol dudek eskudoj.

Mi ŝultrumis, kaj remalfermis la enirejan pordon.

— Ni iru? —mi instigis lin.

Kataso siblis inter siaj dentoj.

— Mi komencas kompreni, kial Iziso diras, ke vi estas siaj plej fidindaj servistoj, via frato kaj vi. Vi rekte iras al la laboro, mi ja vidas.

Mi rigardis lin, kun levita brovo.

— Mi dormis ĝis la tagmezo. Kaj cetere, ĉu vi mem ne diris, ke mi urĝe devis reveni?

— Ho, jes, certe —Kataso ridetis, sekvante min—. Mi forgesis tiun detalon.

Mi sentis, ke li mokis min pro ia kaŭzo, sed ne gravis. Ni iris direkte al la Palaco.

— Dejlo. Ĉu vi ne havas servistojn? —Kataso demandis, dum ni antaŭeniris tra dezerta strato. Noktelo rigardis scieme ĉirkaŭen, pli kaj pli fidema. Tamen ĉiufoje kiam li trovis ion strangan, li eksaltis, kaj iĝante preta por forkuri, li blekis kaj hirtigis siajn harojn…—. Dejlo?

Mi rememoris la demandon, kaj kapneis.

— Ne. Mi ne bezonas servistojn. Cetere, la domo preskaŭ ĉiam estas senhoma, ĉiaokaze, do kial purigi ĝin?

Miaj paroloj ŝajne igis la tanantanon pensema. Silente, ni ĉirkaŭiris la Grandan Foiron, kaj ni alvenis baldaŭ antaŭ la grandega korto de la Palaco de Eŝilo.

La konstruaĵo, majesta kaj ĉirkaŭita de belaj florplenaj kupolformaj arboj, stariĝis kiel kastelo kun multaj altaj turoj. Dum ni trairis la larĝan avenuon, kiu iris al la pordoj de la servistoj, Kataso komentis:

— Mi ĉiam demandis al mi, kiom da ĉambroj havas tiu mirindaĵo.

— Tricent kaj dudek —mi respondis.

Kataso levis brovon.

— Ĉu vi nombris ilin? —li ŝercis.

Mi adresis al li amuzitan rideton.

— Jes. Kiam mi estis infano.

— Do vi kreskis en la palaco! —Kataso ekkriis, nekredeme.

Mi faris paŭton, kaj puŝis pordon. Mi ne kutimis paroli pri mia vivo, kaj mi preferis ne daŭrigi. Mi ekvidis homon rufan kaj dikan, sidantan ĉe la enirejo, kun botelo inter la manoj, kaj mi ridetis.

— Saluton, Ĥarboso, mi ĝojas vidi vin.

La gardisto sulkigis la okulojn, kaj lia tuta vizaĝo lumiĝis iom post iom per rideto.

— Jen! La malgranda Dejlo —li diris—. Vi almenaŭ ne venas por denunci min, ĉu ne?

Li parolis pri la brando, kiun li tenis per la manoj: kompreneble, ne estis permesita drinki dum la deĵoro, sed jen ekde multaj jaroj Ĥarboso fajfis pri tio.

— Tute ne —mi rebatis—. Kiel fartas via kruro?

— Ba. Ne tre bone —li respondis kun grimaco—. Mi ankoraŭ devos havi tiujn lambastonojn dum kelkaj monatoj. Tio ja instruos al mi, kio okazas, kiam oni interbatalas en taverno.

— He, mi ja esperas tion!

Mi salutis lin denove, kaj malproksimiĝis, sekvite de Noktelo kaj de Kataso. Ni supreniris tuj al la supraj ĉambraroj. Mi estis certa, ke Iziso jam atendis min.

— Ĉu ni ne vizitos Izison? —Kataso demandis.

— Jes, kial?

— Nu, do tio estas ĉe la alia flanko de la palaco. Li vivas en la Turo de Elio.

Mi eksaltis, kaj rigardis lin, surprizite.

— En la Turo de Elio? Ĉu li ŝanĝis sian loĝejon?

La tanantano ŝultrumis.

— Ŝajne jes.

La Turo de Elio, mi ripetis al mi, ankoraŭ surprizite. Tio estis turo tre ŝatata de la loĝantoj de la palaco, kun tre bonaj vidoj al la urbo. Tiu kara Iziso surprizos min ĉiam.

Ni trairis do la tutan palacon tra dezertaj koridoroj. Post momento, mi sulkigis la brovojn.

— Kie malaperis la homoj? —mi demandis.

Kataso faris geston per la mano por komprenigi al mi, ke li tute ne sciis. Noktelo subite blekis, kaj mi vidis lin ĉirkaŭiri kakton, kun la nazo refaldita. Mi ekridis.

— Noktelo! Tiuj vegetaĵoj ne moviĝas —mi trankviligis lin—. Venu.

La kato de la neĝoj elspiris, kvazaŭ malkvieta pro tiom da novaĵoj. Ni alvenis fine al la Turo de Elio. Antaŭ la unua pordo, troviĝis gardisto apogita sur lanco. Li estis blonda, kun revema aspekto kaj perdita rigardo. Li estis Manzoso.

— Dejlo! —li ekkriis vidante min.

— Manzoso!

Mi manpremis la tenditan manon de mia infaneca amiko, kaj ni interfrapetis amike.

— Mi komencis kredi, ke vi ne revenos! —li diris, montrante ĉiujn dentojn—. Nu, la princinon, ĉu vi trovis ŝin?

Mi kapneis kaj repelis penton: mi ne riskos, ke Ulio estu en danĝero, ĉar mi ne kuraĝus fari etan mensogon. Plej bone estis ne diri la veron.

— Estis tuta monato de malsukcesa serĉado —mi vespiris.

— Sed ŝajne ili preskaŭ sukcesis —Kataso intervenis.

Manzoso levis brovon, dum mi retenis troigan elspiron.

— Kiel do tio?

Mi faris malprecizan geston.

— Mi rakontos al vi poste. Iziso estas tie?

Mia amiko kapjesis, elrevigite.

— Jes. Li atendas vin. La kapitano Nabemo avertis nin, ke vi alvenis hieraŭ…

Vidante lian esprimon, mi konkludis, ke li aŭdis pri mia falo de la ĉevalo hieraŭ. Mi faris paŭton de embaraso, dum Manzoso malfermis la pordon, kaj anoncis mian alvenon.

— Dejlo de Simrazo, sinjoro —mi aŭdis lin.

— Noktelo, bonvolu resti ĉi tie —mi petis lin mallaŭte.

La kato de la neĝoj miaŭis, ĉagrenite, sed ne sekvis min, kiam Kataso kaj mi eniris en la ĉambraron de Iziso.

En la ĉambro odoris incenso kaj malnova papero. Kvankam Iziso ŝanĝis sian loĝejon, la odoroj persekutis lin, mi pensis amuzita.

— Sinjoro —Kataso eldiris kliniĝante kun respekto.

Mi rigardis lin iom, kaj levis rapide la okulojn al figuro antaŭ ni. Kun grizaj haroj, verdaj okuloj tiel brilaj, kiel tiuj de Noktelo, kvadrata vizaĝo kaj majesta sinteno, Iziso staris antaŭ ni, krucante la brakojn. Li ne ŝajnis tre kontenta.

— Vi ja malfruis por retrovi unu el ili —li eligis al Kataso. Kaj, nelasante lin respondi, li daŭrigis—: Kara Dejlo. Do vi ja ne kapablis, trovi tiun princinon?

Mi skuis la kapon.

— Ne. Fakte…

— Ne gravas —Iziso interrompis min—. La momento ne taŭgas por neutilaj raportoj. Tananto baldaŭ deklaros militon kontraŭ ni. Kie estas Rineno?

Mi glutis salivon, kaj mia koro rapidiĝis.

— En la Blua Arbaro.

Iziso elspiris kaj krucis la brakojn.

— Kaj kion li faras tie, sen vi?

— Ni pensas, ke la princino Ulio troviĝas tie. Sed malfeliĉe, mi malsaniĝis, kaj li daŭrigis la serĉadon sen mi —mi klarigis.

La maljuna homo sulkigis la brovojn.

— Vi malsaniĝis? Nu. —Li elspiris—. Kaj vi sentas vin pli bone? —Mi kapjesis vigle—. Nu —li ripetis—. Plej bone, mi havas taskon por vi.

Ne, ĉu vere?, mi rebatis mense, mokeme. Nu, almenaŭ ŝajne ne interesis lin scii tion, kio vere okazis dum la lastaj tagoj.

— Kaj kio estas tiu historio pri milito? —mi demandis, vidante lin sidiĝi ĉe sia skribtablo.

Iziso eliris pergamenon el tirkesto, kaj klarigis koncize:

— Otomelo, la reĝo de Tananto, estas nun la nura heredanto de la Krono de Ravlavo. Sed la Konsilistoj ne volas, ke li sidiĝu sur la trono ĉe ni. La teritorioj de Tananto nur malriĉigus nin, ili diras. Tiam, ili decidis doni ĉiujn povojn al la Parlamento, kiu precipe konsistas el ili mem. Post tri tagoj, ni festos la Respublikon de Ravlavo. Kaj poste ni koncentros nian militistaron. Otomelo jam koncentras la sian.

Mi rigardis lin, mirigite, analizante la situacion.

— Milito —mi eldiris—. Tio estas sensenca. Ĉu ni ne povas trovi akordon?

Iziso adresis al mi ruzan rideton.

— Pro tio mi volis, ke vi revenu. Domaĝe, ke via frato ne estu ĉi tie tamen. Vi devos plenumi du gravajn taskojn samtempe.

Mi tremis.

— Mi povas iri serĉi mian fraton…

— Ne —mia mentoro tondris senkondiĉe—. Tempo mankas. Kataso akompanos vin. Li estas bona batalanto, kaj li helpos vin por via tasko. Fidu al li. Do, aŭskultu min bone, vi ambaŭ.

Li invitis nin, por ke ni sidiĝu. Kataso ŝajnis surprizita. Videble li ne atendis, ke Iziso petu al li kunlabori kun mi por problemo tiel grava, kiel milito. Tamen, Iziso ŝajne plene fidis al lia fideleco.

— Vi iros al la palaco de la reĝo de Tananto. Vi kiel diplomato, kaj vi kiel simpla servisto. Temas pri diplomatia misio: vi kutimas al tio, Dejlo, kaj mi ne kredas, ke mi devu konsili al vi por procedi. Vi profitos la okazon por doni diskrete tiun pergamenon al Kirio de Aobonto. Vi rememoras ŝin, mi ja esperas, ĉu?

Mi kapjesis. Kirio estis servistino de Iziso instalita en Vorseo, la ĉefurbo de Tananto. Mi jam vidis ŝin eniri unufoje en la ĉambraron de Iziso, kiam mi estis deksesjara. Mi bone rememoris ŝian belan vizaĝon de senkulpa junulino, kaj mi rememoris, ke mi pensis tiun tagon, ke ŝi estis la bildigo mem de la trompaj ŝajnaĵoj.

— Vi parolos al la reĝo —Iziso daŭrigis—, kaj vi diros tre klare, ke ni ne lasos lin fari, kion li volas, kaj ke ni pretas komenci militon por defendi nian regnon.

— Tre klare? —mi ripetis.

— Jes. Ili jam insultis nin tro, por ke ni estu mildaj: la reĝo de Tananto publike deklaris, ke la Konsilistaro plenis je krudaj herezuloj, kiuj provis detrui la bildigon de la Dioj. Mi preparis al vi belan paroladon. Prenu. Vi nur devos ekzercadi alĝustiĝante al la situacio. Ili devas kompreni, kun kiu ili traktas. Ne zorgu, ili ne maltimos fari malbonon al diplomato. La situacio ne estas ankoraŭ sufiĉe malbona por tio. Tamen —li diris, ŝanĝante la tonon—, mi volas, ke vi profitu la okazon, por kolekti ĉian eblan informon pri la militistaro de la reĝo, precipe pri ilia armilaro. Kataso, vi ŝarĝos vin mem pri tio, vi konas tiun fakon pli bone ol Dejlo.

Mi restis ŝajne sensenta, sed interne mi brulis. Tiu tuta historio vere okazis en malbona momento. Dum Iziso daŭre paroladis pri detaloj, mi aŭskultis nur per unu orelo, kaj pensis pri Ulio kaj Rineno. Kio okazos, se ili reakiris siajn korpojn, kaj Rineno konvinkis la princinon reveni al la regno?

— Iziso —mi diris, interrompante lin, kiam li plue eldiris konsilojn senfine—. Se vi permesu al mi… kio okazas kun la princino?

La maljuna homo sulkigis la brovojn.

— La princino Ulio de Akareo? Ho. Mi supozas, ke ni povas forgesi ŝin. Ŝi certe mortis ekde tiom da jaroj.

— Vi ne pensis tiel la lastan monaton —mi rimarkis.

Iziso levis la okulojn al la ĉielo.

— La lastan monaton, la Konsilistoj ankoraŭ ne akordis pri la temo de la Parlamento. Nu, kion do mi estis diranta…?

— Kaj kion vi farus, se Rineno kaj mi alvenus kun ŝi? —mi insistis.

Mia mentoro ŝultrumis.

— Certe ni metus ŝin sur la tronon. Kvankam… nun, tio estus pli malfacila. Estus malpaciĝoj —li konfesis—. Pli ol unu Konsilisto bone ŝatis la ideon de Parlamento reganta, kaj verdire, neniu volas revidi la filinon de la murdita reĝo. Eble ili pentas pri tio… —Lia duonrideto tremigis min—. Sed nu, parolu pri la realaj problemoj, Dejlo. Tiu junulino verŝajne mortis ie ajn, antaŭ dek jaroj. Kion ni devas eviti nun, estas sangelverŝa milito, kiu nur kaŭzus pli da ribeladoj. La reĝo de Tananto suspektas, ke ni spertas malfacilaĵojn, kaj li kredas, ke li dispremos nin, kvazaŭ ni estus fiinsekto. Seniluziigu lin, Dejlo, kaj igu fali la fulmon de Ravlavo sur Vorseo.

Mi turnis la okulojn.

— Se mi iras al Vorseo kiel diplomato, mi dubas, ke oni lasu al mi eĉ unu minuton —mi rimarkis.

— Certe. Tamen tiufoje mi ne bezonas vin kiel spionon, sed kiel paroliston. Neniu Konsilisto kuraĝas vojaĝi al Tananto kun la nunaj cirkonstancoj.

— Ho, kiaj kuraĝuloj —mi komentis.

Iziso ekridis, kaj Kataso observis nin laŭvice, kun levita brovo.

— Jes. Nu —la maljunulo diris, kun rideto sur la lipoj—. Cetere, vi havas spritan menson, vi povos priskribi al mi, kiam vi revenos, kiuj estroj de Tananto apogas la militon, kaj kiuj estas kontraŭ ĝi. Tio ja estos utila. La tri aliaj diplomatoj foriris al Nalfo, Siszrio kaj Verliŝo, por averti la estrojn. Do, morgaŭ matene, vi iros al Vorseo kun Kataso kaj dek gardistoj.

Mi surpriziĝis.

— Dek gardistoj? Tiom?

— Dek —Iziso certigis—. Tio estas nek tro, nek maltro. Fakte, la duono estas spionoj-gardistoj.

Mi elspiris. Tio trankviligis min, ke Iziso sendu ankaŭ spionojn-gardistojn: almenaŭ oni vidis, ke li vere pensis, ke neniu malbono okazos al ni, ĉar riski spionojn-gardistojn en embusko estus sufiĉe mallerta.

Nu, kiel mi malŝatis tion, mi tiam plendis mense. Mi interrigardis kun Iziso.

— Ne elrevigu min, he? —li eligis—. Tio eble estas la plej grava misio, kiun vi iam plenumos. Centoj da vivoj dependas de vi, Dejlo. Bone atentu pri viaj paroloj, kiam vi estos ĉe tiu malbeninda reĝo.

— Ĉiam tiel poezia, mia kara mentoro —mi rebatis kun eta rideto.

Iziso tendis al mi pergamenon por Kirio, kaj mi metis ĝin en mian ingon, kiun mi metis en internan poŝon, kaj poste mi prenis la paperon kun la «bela parolado». Mi subite havis la impreson, ke li preskaŭ estis demandonta, kiel okazis la serĉado de la princino, kaj mi impetis demandi:

— Kial la palaco ŝajnis tiel dezerta, hodiaŭ?

Iziso elspiris.

— Tio estas pro la Teatro de Rovzalato. Ĝi instaliĝis en la parko de la palaco, kaj ĉiuj la nobeloj iris manĝi tien por vidi la spektaklon. Vi vidas, kiel ili vivas: oni diras al ili, ke la reĝo de Tananto atakos nin, kaj ili forgesas tuj poste. Kelkfoje, oni demandas al si, kial oni tiom pripensadas por savi tiujn gentojn.

Kataso ŝajnis konsternita pro tiuj paroloj, kaj mi sufokis malkvietan ridon. Je Ravlavo! Mi ja laciĝis pro ĉiuj ĉi reĝaj intrigoj!

— Nu, tio ne estas ĉio, mi malsatas —mi deklaris, leviĝante—. Ĉu vi havas ion alian por peti al mi?

Iziso faris geston al Kataso, por ke li eliru.

— Vi faris bone duontaskon, Kataso. Je la sekva fojo, faru la tutan taskon, tio estos eĉ pli utila.

La juna brunulo ruĝiĝis, kaj leviĝis por kliniĝi kun humileco.

— Jes, sinjoro.

Mi ankoraŭ ne komprenis, kial Iziso ŝatis, ke oni nomu lin «sinjoro». Manio de li, sendube. Kiam Kataso malaperis, mi turniĝis al Iziso. La maljunulo ĉirkaŭiris la tablon, kaj frapetis al mi la ŝultron, rigardante min senĉese.

— Mi ja ŝatas revidi vin, Dejlo. Mi komencis laciĝi, parolante nur kun la malgrandaj spionoj. La palaco estas plena de fiinsektoj, kiel diras la reĝo de Tananto. Kaj la Konsilistojn, mi apenaŭ eltenas ilin. Tiu Ralkuso, kiu ordonas aĵojn al vi… —Li grumblis—. Mi ja ŝatos vidi lin labori senĉese kiel mi. Li estas frenezulo. Kaj li estis la nura, kiu vere volis revidi la princinon de Akareo. Bone zorgu pri vi, kiam vi vidos lin. Li kunvokis vin post du horoj, en sia turo. Estu humila, kaj ne levu tro la kapon, akorde?

Mi paliĝis.

— Ĉu li ankoraŭ faris stultaĵojn?

Iziso enspiris profunde, kaj deturniĝis.

— Antaŭ du tagoj, li igis serviston pendumita, ĉar tiu laŭ supozo rabis al li juvelon. Sen pruvoj. Mi ĉeestis la spektaklon, precipe por vidi la esprimon sur la vizaĝo de Ralkuso. Li ridetis. —Ni grimacis samtempe—. Tiu Konsilisto havas distordaĵon en sia kapo —li konkludis—. Sed li estas tro grava, por ke iu ajn el liaj akompanantoj, kiuj abomenas lin, eĉ kuraĝu voĉdoni kontraŭ li.

Mi kapjesis penseme. Tio ne surprizis min. Se Iziso nur scius ĉion, kion petis Ralkuso al Rineno kaj mi! Feliĉe, ke ni ne estis trejnitaj kiel murdistoj, alie li uzus nin por murdoj. La maldekstra mano de la Blua Dago, kiel Rineno nomis min kelkfoje, por moki min, ĝojis ĉiufoje, kiam Ralkuso ne estis en sia ĉambraro. Subita ideo venis al mia menso.

— Tiu servisto… ĉu estis la servisto Higrizo?

Iziso, kiu proksimiĝis al fenestro, skuis la kapon.

— Ne, elreviĝu. Li estis novulo. Higrizo, tiu estas farita el la sama ligno kiel Ralkuso. Mi abomenas tiun ulon: li ĉirkaŭrigardas ĉien scieme, kaj spionas min.

Mi observis lin, surprizite pro la maldolĉeco, kiun mi eksentis en lia voĉo. Li ŝajnis laca. Mia mentoro, kiun mi ja ŝatis malgraŭ ĉio, estis tro maljuna por travivi militon kontraŭ alia regno. Kaj mi ankaŭ, mi pensis, kun duonrideto.

— Dejlo.

Li deturniĝis, kaj nun okulis min per liaj brilaj verdaj okuloj.

— Kio?

— Tiu princino… ĉu vi vere kredas, ke ŝi vivas?

Mi ŝultrumis, kun la koro batanta.

— Mi ne scias. Mi almenaŭ kredis tion.

Iziso sulkigis la brovojn, kaj proksimiĝis al sia skribtablo.

— Se ŝi estus viva, tio povus esti problemo. Se Rineno ne aperas, kiam vi revenos el Tananto, vi iros serĉi lin, malgraŭ ĉio, kion povu diri Ralkuso. Kaj se via frato trovis la princinon… —Maldika rideto aperis sur liaj lipoj—. Ni ĉiam povos gardi ŝin en sekura loko kaj surtronigi ŝin, kiam la ĝusta momento venos…

Liaj lastaj paroloj lasis min mirigita.

— Atendu minuton. Ĉu vi pensas ankoraŭ, ke la princino Ulio povus iĝi reĝino?

Malgraŭ la dika pordo, Iziso mallaŭtiĝis la voĉon, kiam li parolis:

— Mi havas planon, kara. Ĉar la Konsilistoj faras nenion alian ol malpaciĝi kun siaj najbaroj, mi ja devas fari ion. Aŭskultu. Otomelo de Tananto havas filon. Se iam ni retrovas tiun princinon, kaj ni edzinigas ŝin al tiu junulo, eble ni sukcesos aranĝi ĉi tiun katastrofon: Ravlavo estas mortonta regno, Dejlo. Kaj Otomelo bone scias tion. Se ni devas unuigi la du regnojn, estus plej bone, ke ni faru tion konscie kaj direktante ĝin iom. La anoj de la Konsilistaro estas stultuloj. Ili nur pensas pri siaj riĉaĵoj. Certe, la unuiĝo de la du regnoj kaŭzos kelkajn malagrablaĵojn. La Konsilistaro malaperus, sendube. Kia katastrofo! —li diris ekridante.

Mi rigardis lin, kun la okuloj grandigitaj. Edzinigi Ulion al tananta princo? Kio estis tiu sensencaĵo?

— Nu, rekonsciiĝu —li diris al mi, pli serioze—. Mi scias, ke tio malfacilas por vi: vi devos perfidi la Konsilistaron. Sed, ĉiaokaze, tiu ne estos la unua fojo. Do, jen, dum vi, antaŭ ĉiuj, eldiros belan paroladon, laŭdante nian nekredeblan militistaron kaj nepreneblajn fortikaĵojn, vi informos la reĝon diskrete pri la propono de edziĝo. Agu kvazaŭ ni jam trovis la princinon. Se ni trovas la veran, plej bone, kaj alie mi trovos mem belan junulinon, kiu taŭgos. Ĉu vi komprenis?

Mi kapjesis, kaj penis por rideti.

— Via plano ja estas ruze malsimpla.

Iziso ŝultrumis.

— Tio estas la sperto de la ofico. Mi sentas min kiel eta reĝo movanta peonojn —li ŝercis.

Kaj unu el la peonoj estis mi, mi komprenis, ĝenite.

— Sed estas problemo —mi rimarkis—. La heredanto de la reĝo de Tananto estas lia plej aĝa filino, Vizao.

Iziso ridetis, montrante ĉiujn dentojn.

— Jes. Pro tio mi donis al vi pergamenon por Kirio.

Mi glutis salivon.

— Vi ja ne mortigos la filinon, dum mi mem estos en Tananto, en la palaco de la reĝo, ĉu ne?

Iziso turnis la okulojn.

— Pripensu iom antaŭ ol paroli, Dejlo. Mi dubas, ke se oni mortigas lian filinon, la reĝo de Tananto estos tre favora al iu ajn akordo, Otomelo estas konata de sia venĝema karaktero. Ne, Kirio simple donos senkulpigon al la reĝo de Tananto por senheredigi ŝin. Simpla kompromitiĝo sufiĉos. —Mia ĉagrenita esprimo ŝajne amuzis lin—. Ne ŝajnigu naivecon, kara.

— Sed… Iziso —mi eldiris—. Vi ja konas la sorton de la kompromitaj junulinoj en Tananto.

La maljunulo faris paŭton.

— Ne estas mia kulpo, ke la tanantanoj estas tiel malprogresemaj. Se Otomelo kapablas mortigi mem sian kompromitan filinon per siaj propraj manoj, tiel estu! La unuiĝo inter niaj regnoj evitos sangelverŝadon. Kaj se unu vivo devas esti fordonita por tio, ke tiel estu —li ripetis per grava tono.

Mi retenis grimacon. Mi tute ne ŝatis, kiam Iziso komencis paroli pri fordonitaj vivoj por plej bona celo.

— Do, resume, vi proponas, ke Ravlavo iĝu vasalo de Tananto —mi diris, per demandema tono.

— Ho, ne —Iziso rebatis—. Ravlavo estos regno kaj Tananto estos alia. Sed la kronoj estos unuigitaj. Ni nur gajnos.

Mi vespiris, venkite pro la revoj de grandiĝo de mia mentoro.

— Kaj se la princino ne aperas, kaj vi ne trovas anstataŭulinon sufiĉe konvinkan? —mi demandis.

La verdaj okuloj de la maljuna homo ridetis.

— Sincere mi ja trovis ŝin.

Mi eksaltis kaj elspiris. Sendube, li parolis pri la anstataŭulino.

— Ha, Dejlo! Vi ne ŝajnas tre vekita, hodiaŭ. Iru do manĝi. Atendu, aŭskultu. Tiun vesperon, la mesaĝistoj-diplomatoj, kiujn mi sendis, revenos, kaj mi invitis ilin por manĝi. Revenu vidi min poste, por ke mi informu vin pri la lastaj novaĵoj. —Mi kapjesis silente—. Iru kun Kataso, do. Li estas bona junulo. Li estas el Tananto, ĉu vi scias? Antaŭe li servis la edzinon de Otomelo, kiel spiono. Li eble ne estas granda spertulo ankoraŭ, sed vi povas tute fidi al li.

— Kial vi tiel certas? —mi demandis, pensante interne, ke se li vere fidis al li, li klarigus ankaŭ al li sian planon pri la geedziĝo de Ulio kun tiu malbeninda filo de Otomelo.

— Kataso estis fidela servisto de la reĝino de Tananto, ekde kiam li estis kvinjara —Iziso klarigis—. Kaj la reĝino de Tananto estas granda amikino mia, kiel vi ja scias.

— Fidela, sed li estis torturita —mi rimarkis.

Iziso levis la okulojn ĉielen.

— Se vi volas scii ĉion, Vizao, la filino de Otomelo, pri kiu ni parolis, punis lin kruele antaŭ kelkaj monatoj, ĉar ŝi pensis, ke li spionis ŝin por informi ŝian patrinon, kio estis vera. La reĝino sendis Katason al mi, por ke mi protektu lin, kaj sanigu liajn vundojn kun la plej bonaj balzamoj de la regno. Jen, vi scias ĉion pri via nova kunulo de vojaĝo.

Mi vespiris, volante scii nenion pli.

— Ĝis tiu vespero, do —mi eligis.

— Ne forgesu Ralkuson —mia mentoro rememorigis al mi, dum mi malproksimiĝis—. Kaj sciu, ke kvankam li ekfreneziĝas kelkfoje, li estas en nia partio: mi certas, ke kiam mi malkovre elmontros la princinon al ĉiuj, li estos la unua, kiu apogos min: li multe ŝatas sian rolon de serpento siblanta al la oreloj de monarĥoj.

Mi ridetis, malgraŭ mi. Iziso amuzis min kun siaj metaforoj. Kiam mi eliris, mi trovis Manzoson babilanta trankvile kun Kataso. Noktelo estis buliĝinta kontraŭ rando de fenestro, kaj ŝajne profunde dormis.

— Vi ja malfruis —Manzoso rimarkis.

— Mi preskaŭ foriris al la kuirejo sen vi —Kataso informis min, ridetante—. Ni parolis pri la diferencoj inter la kutimoj de Tananto kaj de Ravlavo. Mi diris al li, ke tiu kutimo kraĉi sur la vinon antaŭ ol drinki ĝin, por akordi pri komerca traktato, estas aĉa.

— Jes, nu, kaj tiu manio, kiun vi havas, la tanantanoj, trinki rekte de la barelo, kiel bovinoj, ne estas pli bona —Manzoso rebatis, kun moka rideto sur la lipoj.

Mi rigardis ilin, amuzite.

— Tiam —Manzoso diris—, vi iros paroli al la reĝo de Tananto?

Mi ŝveligis la vangojn, kvazaŭ malfeliĉa.

— Ho. Jes.

Mia amiko prenis pli malgajan mienon.

— Kaj kion vi diros al li? Ke li ja povas iri al la infero kuiri trutojn, kaj ke komenciĝas la milito?

Mi ja ŝatis Manzoson. Almenaŭ li havis klarajn ideojn: li ŝatis nek la militojn nek la perforton. El gardisto, tio estis trankviliga. Mi vespiris.

— Mi parolos al li, kaj ni ja vidos, kiel li reagas —mi respondis—. Bone, mi iros manĝi iom, kaj poste mi iros vidi sinjoron Ralkuson. Ĝis baldaŭ, Manzoso.

Kataso elspiris brue, dum mi salutis mian amikon kaj malproksimiĝis por veki Noktelon. La eta tigro oscedis malkovrante sian rozkoloran langon, kaj poste impetis al la koridoro, sen eĉ plej malgranda rigardo al mi. Kataso kaj mi sekvis lin. Miaj pensoj kirliĝis en mia menso kiel svarmo de vespoj. Mi komencis pensi, ke la ideo forkuri el Ravlavo ne estis, finfine, tiel malbona: mi nun eĉ sopiris la tagojn, kiam mi fantomis! Milito, reĝoj, reĝinoj, kompromitiĝoj, geedziĝoj… Tio superbordiĝis en mia koro.

— Ĉu vi fartas bone, Dejlo? Vi ne remalsaniĝas, ĉu ne? —Kataso zorgis, dum ni alvenis al la teretaĝo.

Mi apenaŭ ŝanceliĝis, sed tion rimarkis la lertaj okuloj de la juna brunulo.

— Mi ja fartas bone, Kataso. Estas nur, kiel mi diris, ke ju malpli oni vidas reĝojn, des pli bone oni fartas.

Mi puŝis la pordon de la kuirejo, lasante Katason pensema malantaŭ mi.

10 La arko de la pluvo

Alveninte antaŭ la ĉambraro de Ralkuso, mi haltis, dezirante esti aliloke, malproksime de Eŝilo. En la Blua Arbaro, ekzemple.

Mi petis al Slijio, la kuiristino, ke ŝi gardu Noktelon dum mi parolos kun Ralkuso. Mi esperis, ke tio ne daŭros multe. La du gardistoj antaŭ la pordo scieme observis min.

— Sinjoro Ralkuso atendas vin ene —unu el ili informis min, por rompi la silenton.

En lia voĉo, mi eksentis iom da kompato. Tio signifis nenion bonan. Mi grakis, kapjesis kaj frapis al la pordo. Higrizo malfermis ĝin. La servisto, kun pala vizaĝo kaj griziĝantaj haroj, eĉ nerigardante min al la okuloj, eldiris:

— Eniru.

Mi antaŭeniris en la ĉambraro de la Konsilisto. Troviĝis potoj kun floroj en la anguloj, spadoj kaj dagoj en ŝranko, kelkaj libroj, kaj meze tablo speciale kreita por la ludo Siropo, tre ŝatata tiumomente en la Korto. Sinjoro Ralkuso estis granda ludanto.

— Vi bonvolu sekvi min.

Lia unutona voĉo ĉiam agacis min. Kun ŝajne sensenta vizaĝo, Higrizo deturniĝis kaj gvidis min al ĉambro maldekstren.

— Sinjoro Ralkuso, Dejlo de Simrazo alvenis.

Neniu respondo aŭdiĝis, sed la servisto faris signon, ke mi eniru, kaj li refermis la pordon malantaŭ mi. La ĉambro estis pli malhela ol la salono. Mezaĝa homo kun nigra hararo bone frizita sidis ĉe malgranda tablo. Li daŭre kolektis trifoliojn kun kvar folioj, mi observis skuante la kapon. Lia pasieto naskis multajn ŝercojn, en la palaco, sed kiu kuraĝus inciti lin antaŭ li?

— Vi.

La glacia voĉo tremigis min. Ralkuso levis sin fine, kaj rigardis min kap-ĝis-piede, per siaj akraj grizaj okuloj. Lia vizaĝo ŝajnis glaciigita. Mi havis la impreson, ke la vintro subite alvenis. Mi kliniĝis iom.

— Sinjoro Ralkuso.

— Kiun vi servas? —li tondris.

Lia demando surprizis min.

— Vin, sinjoro.

— Do kial vi vizitis Izison kaj akceptis iri al Tananto sen mia konsento?

Mi ekgrandigis la okulojn.

— Mi kredis, ke vi estis informita pri tio.

— Eble. Sed tio estas tamen eraro de vi. Ĉu mi ne jam diris al vi, ke mi ordonas al vi rekte, sen perantoj? —Mi kapjesis—. Bone. Mi ne intencis sendi vin al Tananto, sed mi ŝanĝis mian opinion. Iziso kelkfoje havas bonajn ideojn. Vi jam scias, ke mankas al ni homoj, kaj ke milito povus esti fatala, se ni ne preparas nin bone. Do, ĉu vi scias, kion vi faros?

Mi rigardis lin, demandeme, dezirante iĝi surda por momento. La ideoj de Ralkuso estis tre ofte malinspiremaj. La konsilisto faris signon, ke mi proksimiĝu, kaj mi antaŭeniris du paŝojn, retenante vespiron.

— Kion vi volas, ke mi faru? —mi demandis.

La rideto de Ralkuso glaciigis mian sangon.

— Via diplomatia misio estos fakte la unua, kaj eble la lasta, atako. La regno de Tananto ne estas tiel stabila, kiel oni povus pensi. Malakordo okazas ĉie. La estroj de pluraj malgrandaj urboj nur bezonas kaŭzon por ribeli. Kaj ili kaŝas tion bone, sed en la sudo ili havas problemojn kun la sovaĝuloj de Katleno. Nu, mi preterpasas detalojn, ĉar via tasko ne estas kompreni ĉion, sed mortigi la reĝon de Tananto. Neniu volas, ke la princino Vizao surtroniĝu, sed ŝi estas la heredanto. Sen reganto, Tananto falos en intermiliton, kaj lasos nin trankvilaj por almenaŭ dek jaroj. Tamen —li aldonis, dum mi rigardis lin per malesprimaj okuloj—, vi devos subaĉeti la estrojn de la urboj Aĵurdo kaj Ejselo: ili perfidos Otomelon sen multaj kontraŭparoloj. Kiam ili pretos, vi ekagos, kaj forlasos Tananton kiel eble plej rapide. Nia militistaro atakos ilin, nelasante al ili tempon por reagi. Ha! Nenio estas pli bona ol vidi militon sufokita ekde la komenco!

Lia parolado igis min silenta por momento, kaj:

— Vi volas, ke mi mortigu Otomelon de Tananto per miaj propraj manoj?

Mi apenaŭ sukcesis reteni la abomenon, kiun mi sentis antaŭ tia eblo.

— Ne necese per viaj manoj —sinjoro Ralkuso rebatis, pacience—. Estus eĉ dezirinda, ke estu tanantano, kiu faru tion. Ju pli la tanantanoj malamos sin inter si, des pli ni fartos bone. —Liaj okuloj ekzamenis min—. Vi malsukcesis trovi la princinon de Akareo… Kiam mi revidos vin, ja bonos por vi, ke Otomelo ne plu vivu.

La minaco igis min sulkigi la brovojn. Iziso pravis. Tiu homo deliris: li eĉ maltimis minaci Servutulon de Simrazo! Tamen, sekvante la konsilon de mia mentoro, mi klinis la kapon.

— Otomelo mortos —mi deklaris trankvile.

— Kaj mi rekompencos vin pli ol vi povas esperi —sinjoro Ralkuso rebatis, kontenta.

Li faris neprecizan geston, por ke mi foriru, kaj mi impetis por eliri, kun la impreso, ke serpento persekutis min, tuj mordonte mian kolon per siaj dentegoj.

Higrizo sekvis min per la okuloj dum mi eliris el la ĉambraro. Ke ili iru al la diablo!, mi pensis. Mi jam sufiĉe tediĝis pro tiuj teruraj planoj. Neniam Ralkuso petis al mi mortigi reĝon. Nek homon, fakte. Kutime, li havis murdiston, por tiuj aĵoj. Sed ŝajne ĉi tiu estis murdita aŭ spertis iun ajn malfacilaĵon, kaj jen Ralkuso kredis, ke mi estis murdisto.

Mi pensis dum momento klarigi la planon de Ralkuso al Iziso, sed mi ŝanĝis mian opinion, kaj iris direkte al la kuirejo. Kiam mi malfermis unu el la pordoj, mi aŭdis ekridon de Slijio. La kuiristino ludis kun la kato de la neĝoj kun longa laĉo tute disfibrigita. Mia malbonhumoro foriris tuj, kaj mi ridetis rigardante ilin kuri inter la malplenaj tabloj. Noktelo mordetis la laĉon, kiam la kuiristino ekvidis min.

— Ho, Dejlo! Via kato estas mirinda. Li ŝajne komprenas ĉion.

— Jes, tio surprizis min ankaŭ —mi konfesis, proksimiĝante—. Dankon pro tio, ke vi zorgis pri li.

Noktelo, ne ellasante la laĉon, rigardis min per siaj verdaj okuloj.

— Kie vi trovis lin? —Slijio demandis, balancante la laĉon, ŝajne ludeme.

— En la nordo —mi respondis—. Kaj Kataso?

— Li foriris. Li diris, ke li havis aferojn. Tiu junulo ludas tre bone la fluton —ŝi aldonis ridetante—. Kaj li havas belan voĉon. Ĉu vi konas lin ekde longa tempo?

Mi turnis la okulojn.

— Ekde antaŭhieraŭ.

La pordo, kiu gvidis al la korto, malfermiĝis abrupte. Tri junaj nobeloj eniris ridetante. Mi deturnis la rigardon, kiam mi vidis, ke inter ili troviĝis juna rufulino kun brila rideto. Ŝi estis Alimo. Se ŝi ekvidis min, ŝi ne montris tion. La tri trairis la ĉambron, kaj malaperis per unu el la pordoj, kiuj kondukis al la salonoj. Slijio grumblis.

— Ŝi rigardis vin, Dejlo. Vi povus almenaŭ saluti ŝin.

Mi ruĝiĝis, kaj vespiris.

— Post la malbono, kiun mi faris al ŝi, Slijio?

Mi rememoris ankoraŭ, kiel malĝentile mi petis per akra tono al tiu filino de barono, ke ŝi ne plu sendu al mi fajrajn leterojn, kaj ke ŝi eĉ ne plu rigardu min. Ĉion ĉi mi faris sekvante la konsilojn de Iziso, kompreneble. Tiun tagon, mi sentis min mizera.

— Tio okazis preskaŭ antaŭ dek jaroj, Dejlo —la kuiristino protestis.

— Ŝi ne forgesis —mi rimarkis al ŝi.

— Oni ne forgesas, kiam iu ignoris onin tiel skandale, kiel vi faras. Vi devu esti malpli glacia, Dejlo.

Mi levis brovon, surprizite.

— Malpli glacia?

— Jes! Vi vivas kiel nobelo, sed vi scias nek amindumi virinojn, nek babiladi trankvile kun viroj, kaj tamen vi estas diplomato! Vi devus esti pli komunikema, mi opinias —la kuiristino eldiris, dum ŝi volvis la laĉon, kaj gardis ĝin en sian poŝon.

Mi ridetis, aŭdante ŝin admoni min.

— Eble —mi koncedis.

— Mi aŭdis, ke vi foriros el Eŝilo morgaŭ —Slijio diris, apartigante siajn longajn buklajn harojn de sia vizaĝo.

Mi kapjesis.

— Jes. Mi intertraktos kun la reĝo de Tananto —mi klarigis.

— Hm. Intertrakti —ŝi ripetis—. Tio estos malfacila. Oni diras, ke la reĝoj de Tananto estas ĉiuj surdaj.

Mi adresis al ŝi ridigan paŭton.

— Tiam mi parolos do sufiĉe laŭte. Nu, mi revenos hejmen —mi deklaris.

— Tio estas bona ideo. Vi ŝajnas tute pala. Ripozu vin bone!

Mi prenis ŝian manon, kaj por ŝia granda surpriziĝo, mi kisis ĝin ĉarme.

— Mi ne scias amindumi virinojn, Slijio? —mi spitis petoleme.

La kuiristino, ruĝiĝante, ekridis.

— Mi parolis pri ĝentilaj damoj, Dejlo.

— He. Ĝuste —mi rebatis.

Slijio grumblis, kaj faris signon, ke mi foriru, karesante Noktelon samtempe. Mi ridetis dolĉe, kaj salutis ŝin antaŭ ol malproksimiĝi.

— Noktelo, ĉu vi forlasas min? —mi demandis, vidante, ke la kato de la neĝoj ronronis pro la karesadoj de la kuiristino.

La malgranda tigro skuiĝis, frotis sian grandan kapon kontraŭ la mano de Slijio, kaj ĵetis sin antaŭen al mi. Mi eliris el la Palaco, kaj direktis min al la kvartalo Astreno. Mi haltis dum momento en la Granda Bazaro, provante forkuri el miaj pensoj, sed Noktelo estis tiel terurita pro tiom da tumulto, ke mi fine malproksimiĝis. En la multe pli kvieta kvartalo Astreno, mi kruciĝis kun kelkaj najbaroj, kiuj salutis min ĝentile. Poste, mi alvenis fine hejmen. Kiam mi malfermis la pordon, mi restis momente sur la sojlo, kun la brovoj sulkigitaj. Iu eniris antaŭe.

— Dejlo —voĉo flustris.

Du grandaj nigraj okuloj aperis ĉe la ŝtuparo. Mi kredis, ke mi svenus. Estis Rineno.

Dum Noktelo flaris la aeron ĉirkaŭ mia frato, certe rekonante lin, mi puŝis la pordon, kaj fermis ĝin per klako.

— Mia frato… ni estas perditaj.

Rineno sulkigis travideblajn brovojn.

— Kion vi rakontis al Iziso?

— Mi…

— Dejlo!

La ekkrio de Ulio plenigis min de feliĉo, sed kiam mi vidis ŝin aperi, ŝia esprimo de malvenko estis kvazaŭ ricevo de ponardo por mia koro. La vero estis bone videbla: tiu historio de cindroj kaj polpo kondukis al nenio.

— Dejlo… —la princino balbutis.

Ŝi ne povis plu elteni, mi komprenis.

— Kiel vi eniris en la urbon? —mi demandis.

— Facile. Sub la suno —Rineno respondis—. Nur hundo vidis nin, mi kredas. Sed nu, kiel vi diras: ni estas perditaj. Ne plu eblas esperi.

Peza silento falis sur nin, kaj:

— Mi tiom bedaŭras! —Ulio ekkriis subite—. Mi neniam devus eliri el mia turo, kaj mi neniam devus lasi vin eniri en ĝin. Mi neniam povos pardoni al mi… —Ŝi singultis, kaj falis sur siaj genuoj. Mi rigardis ŝin, konsternite. Mi kredas, ke mi neniam sentis min tiel malgaja kaj senpova.

— Ulio. Mi pardonas al vi —mi balbutis.

La princino levis al mi mirigitajn okulojn. Rineno grumblis.

— Klare! Vi ja reakiris vian korpon. Sed, kio okazas por mi?

En lia voĉo, aŭdiĝis mikso de postsento, malespero kaj kolero. Mi mallevis la okulojn, malĝoje, kaj genuiĝis ĉe Ulio por preni al ŝi la manojn. Mi sentis nenian elektrosenton. Mi ne plu estis fantomo. Tial la larmoj fluis sur miaj vangoj sen reteno.

— Ho, Dejlo —la princino Ulio diris dolĉe, alpremiĝante kontraŭ mi—. Ne ploru.

Mi apenaŭ sentis ŝian kontakton, sed mia koro bategis. Ĉu eblis, ke mi amu ŝin tiom?, mi demandis al mi naive. Mi aŭdis vespiron de mia frato, kiu malproksimiĝis, eble turmentite pro tia spektaklo: homo ĉirkaŭpremanta fantomon, tion oni ne vidis ĉiutage. Post longa momento, mi reagis, kaj vidis, ke Ulio rigardis min per okuloj bluaj kaj ridetantaj.

— Ni ankoraŭ havas la mantelon de via amiko —ŝi anoncis—. Ĉiu espero ne perdiĝis. Do, mi informas vin: la kofro, kiu enhavis la cindrojn, estis rabita. Certe de la goblenoj. Tamen, Rineno ne kredis min. Li kredas, ke mi mensogis pri la kofro, kaj li tuj volis reveni al Eŝilo, ĉar li pensis, ke vi mem revenus. Tiam, sufiĉas… —ŝi glutis salivon kaj pludiris—: trovi la goblenojn.

Malesperaj rapidaj frapoj al la pordo igis nin eksalti.

— Dejlo! Dejlo! —voĉo kriis el ekstero—. Oni urĝe kunvokas nin! Dejlo! Ĉu vi estas tie?

Kutime, mi reagis rapide… sed ne tiufoje. La pordo malfermiĝis, kaj Kataso aperis sur la sojlo. Kiam li vidis min genuiĝinta sur la halo, li grandigis la okulojn.

— Dejlo?

Abrupta movo igis lin pala.

— Mi… Mi… —li balbutis.

Mi impetis al li, kaj eliris fermante la pordon.

— Kion vi volas? —mi grumblis akre, kun la koro glaciigita.

Kataso malfermis la buŝon, kaj refermis ĝin plurfoje.

— Mi… mi… vidis fantomon! —li flustris rapide.

Mi maldaŭre fermis la okulojn.

— Ĉu oni neniam diris al vi, ke oni ne malfermas pordon sen antaŭa permeso? —mi grincis per la dentoj.

Kaj, antaŭ ol li respondu, mi malfermis denove la pordon kaj altiris lin enen. La tanantano ŝanceliĝis.

— Vi vivas kun fantomoj? —li diris, per tremanta voĉo. Li timis.

— Mi ja estas fantomo —mi rebatis, per ŝercema tono—. Nu, kio venigas vin?

— Sed… sed, kaj la fantomoj?

Mi redonis al li malvarmigan rigardon.

— Ĉesu do paroli pri fantomoj, Kataso.

La juna brunulo glutis salivon, rigardis min pli atente, kaj ŝajne trankviliĝis, vidante min tiel trankvila. Tamen, mi sciis, ke tiu sceno estis tro stranga, por ke li pensu, ke ĝi estis iluzio.

— Konsentite. Do, jen, temas pri Iziso —li klarigis—. Li volas, ke ni iru vidi lin tuj. La reĝo de Tananto kaj sia militistaro direktas sin al Eŝilo. Oni devas repripensi ĉiujn la planojn.

Mi aŭdis sufokitan sonon, ie en la apuda ĉambro, kaj mi tusis. Kataso sulkigis la brovojn.

— Ĉu vi fartas bone?

— Jes, Kataso, mi fartas bone —mi respondis, retenante rideton: li senĉese demandis al mi tion, ekde kiam ni interkoniĝis. Poste ideo alvenis al mia menso, kaj mi tusis denove.

Kataso prenis malgajan mienon.

— Vi ankoraŭ malsanas. Vi devus enlitiĝi.

Mi skuis la kapon, kvazaŭ martire. Kaj tusego sufiĉe konvinka skuis min.

— Kaj la reĝo de Tananto? —mi grakis, sufokite.

Kataso grimacis.

— Nu… —Li ŝajnis tre embarasita—. Vi vere estas malsana, ĉu ne?

Anstataŭ respondi, mi ŝanceliĝis. Li prenis min je la ŝultroj.

— Mi kondukos vin al la lito.

— Ne zorgu —mi flustris, preskaŭ senvoĉe—. Ho… kiel mi sentas min malbonstata. Tio estas terura. Kiam mi pensas, ke Tananto amasbuĉos nin. Reiru rapide ĉe Iziso. Ke li ne perdu pli da tempo. Mi timas, ke mi ne estas en stato por fari ion ajn… —Mi tusis.

Kataso sulkigis la brovojn, kaj kapjesis.

— Mi kuros tien. Zorgu pri vi.

Li eliris rapidege kaj mi refermis la pordon tusetante. Mi elspiris kaj deturniĝis.

— Kion vi faris? —La voĉo de Rineno tremis pro kolero—. Ravlavo tuj estos atakita, kaj vi ŝajnigas malsanon?!

Li preskaŭ kriis. Mi faris geston, por ke li mallaŭtigu la tonon.

— Rineno, mi klarigos al vi: tiu regno ne havas estonton. —Mi enspiris, kaj eligis—: Iziso petis pli-malpli al mi deklari militon al Tananto, kaj samtempe trakti kun la reĝo por… por edzinigi Ulion al lia filo…

— Kio?

Rineno prenis mian ĉemizon. Eĉ aliformiĝinte en fantomon, li estis forta. Ulio, starante proksime al la pordo de la salono, aŭskultis, kunpremante la lipojn.

— Jes —mi diris—. Sed mi ne parolis al li pri Ulio. Iziso intencas anstataŭigi ŝin per… malvera princino.

Paroli tiel klare antaŭ la princino embarasis min. Ulio ĵus enspiris aeron brue.

— Li freneziĝis —Rineno elspiris.

— Jes. Kaj rilate al Ralkuso, tiu ne konas la planon de Iziso —mi daŭrigis, volante fini jam—, kaj li petis al mi perfidi Simrazon kaj mortigi la reĝon de Tananto dum la diplomatia misio. Tiam, konsiderante ĉion ĉi, mi pensis, ke plej bone estos, por Ravlavo, ke la reĝo de Tananto regu ĝin, kaj ĵetu la Konsilistojn al la krokodiloj de la riverego. Kaj ke ni foriru el tie ĉi tuj.

Rineno restis buŝmalfermite.

— Mortigi la reĝon de Tananto? Sed, kiun kredas tiu Ralkuso, ke li estas? La plano de Iziso fine eble estas la plej bona…

— Ho, vi kredas tion! —mi grumblis—. Mi ja dubas pri ĝi. Nia mentoro ne volas perdi sian oficon, kaj provas konservi ĝin per ĉiuj rimedoj. Se li devus sendi nin mortigi ĉiujn la Konsilistojn por postvivi, li farus tion…

— Dejlo! —mia frato interrompis min—. Ne troigu, akorde? Do, ni resumu: Otomelo volas Kronon, Iziso volas sian oficon kaj eviti militon, kaj Ralkuso volas… —li grimacis— regi tute sola? Ja devas ekzisti solvo, por kontentigi ĉiujn.

Mi ekridis malkviete.

— Repensu iom, kion vi ĵus diris. Otomelo, Iziso kaj Ralkuso devus interbatali en areno, kaj jen ĉio solvita.

Rineno elspiris, mire, dum Ulio ridis.

— Dejlo, vi parolas pri via mentoro, nu!

Mi turnis la okulojn.

— Jes, mi konsentas. El tiuj tri, mi preferus multe, ke Iziso venku. Kaj nun, se ni ne rapidiĝas, ni estos ĉirkaŭitaj de tanantanoj, kaj ni ne povos eliri el la urbo por serĉi tiujn goblenojn.

— Al la diablo, tiuj goblenoj! —Rineno siblis—. Mi eĉ unu sekundon ne kredas pri tiu historio de cindroj.

Mi sulkigis la brovojn.

— Tamen ĉe Heraso vi kredis ĝin firme.

Mi aŭdis lian plendon.

— Tio estis nur pro espero. Sed Iziso ja diris, ke oni ne devas fidi al espero: ĝi perfidas vin ofte.

Mi observis lin, subite malkuraĝigita.

— Ĉu vi diras… ke vi esperas neniam liberiĝi el tiu sorĉo?

Ulio mallevis la ŝultrojn, kaj Rineno vespiris, nerespondante. Mi skuis la kapon, incitita.

— Vi tute ne devas malesperi, mia frato. Kiel vi diras ofte: ne estu maloptimisma. Ni eliru el tiu urbo. —Mi paŭzis—. Tamen, mi devus iri al la banko, por elpreni iom da mono el la kirasŝranko, ĝuste iom por…

— Dejlo —Rineno interrompis min.

— Por ke ni aĉetu manĝaĵojn… Nu, almenaŭ por mi…

— Dejlo? —mia frato insistis pacience.

— Kio okazas?

Mi rigardis lin demandeme, forlasante ĉiujn pensojn.

— Vi laŭ supozo estas malsana. Se iu vidas vin eliri el tiu domo, Iziso scios la veron.

— Jes… —Mi grimacis—. Sed…

— Cetere —li diris—, ni ĵuris fidelecon ne nur al Simrazo, sed ankaŭ al Ravlavo. Se oni vidas nin… foriri —li klinis sian travideblan kapon flanken—: oni pendumos nin.

Mi rigardis lin, kaj senatende, mi ekridis. Rineno elspiris ĉagrenite.

— Dejlo, mi seriozas.

— Jeees, hi hi…! Mi scias —mi diris, reprenante aeron. Mi komprenis, ke Rineno ĉefe volis paroli pri mi: Ulio kaj li facile povis eliri nevidataj. Kaj cetere, pendumi fantomon, mi ne sciis, ĉu tio eblis.

— Vi ne povas forlasi Eŝilon nun.

La firmaj paroloj de Rineno interrompis miajn pensojn. Pli serioze, mi faris nekonvinkitan paŭton.

— La reĝo de Tananto havas militistaron pli potenca ol la nian —mi argumentis—. Kaj la popolo kaj la duono de la Korto prefere akceptus tiun reĝon, eĉ se li estas tanantano, ol Parlamento kun Konsilistoj avidaj de potenco. Mi certas pri tio.

Ulio elspiris, enuigita.

— Nu, diplomatoj, aŭdante vin, oni kredus, ke vi ambaŭ regas la regnon solaj.

Rineno kaj mi interŝanĝis amuzitan rigardon.

— Ho, ne. Ni, regas nenion —mi certigis—. Ni nur estas Servutuloj de Simrazo.

Ulio proksimiĝis, scieme.

— Kio estas Simrazo?

Mi ŝultrumis, surprizite.

— Ŝi estas duondiino. Ŝi reprezentas la pacon, la diplomation kaj la spriton. Iziso, nia mentoro, instruis al ni pri ĉio, kion ŝi reprezentas. Ĉu vi neniam aŭdis paroli pri ŝi? Hm… Se oni pripensas tion bone, Simrazo estas antikva kredo… ĉu ne?

Rineno kapjesis.

— Jes. Nu, ne estas la momento por paroli pri diinoj. Dejlo, mi konsilas al vi, ke vi saniĝu el tiu terura malsano, kaj ke ni iru al la palaco kiel eble plej rapide.

Mi fiksiĝis, alarmite.

— Rineno, trankviligu min, vi ne intencas surmeti la mantelon, ĉu ne?

— Jes, mi intencas.

— Ĝi efikas nur dum mallonga tempo!

— Sufiĉe por paroli al Iziso —li grumblis—. Kaj mi rakontos al li la tutan veron.

Mi siblis inter miaj dentoj.

— Ho, ne, vi ne faru tion.

— Dejlo, mi scias, kion mi devas fari —li rebatis, ordonema—. Iziso helpos nin. Kaj la pastroj de Ravlavo ankaŭ.

Kaj Ulio kaj mi rigardis lin, mire.

— Rineno, mi ne sukcesas kompreni —mi konfesis—. Vi diros al Iziso, ke vi trovis fantoman princinon, kaj ke ni mem estas fantomoj, kaj vi pensas, ke li zorgos sendi vin ĉe pastroj, kiam militistaron estos antaŭ la pordoj post proksimume du aŭ tri tagoj?

Rineno prenis obstinan mienon.

— Se vi havas pli bonan ideon…

— Jes! —mi tondris—. Foriri el ĉi tie, dum tio eblas.

— Kaj vagadi dum nia tuta vivo kiel fantomoj —Rineno resumis—. Dum vi, klare, pendos de ŝnuro. Miriga.

Mi grumblis plende.

— Rineno, ni parolas tro, kaj ni ne agas! Tio ne estas konduto digna de ni.

— Ha! Mi konsentas tute kun vi. Do, atendu min tie, kaj ni iru.

Mi kruciĝis kun la maltrankvila rigardo de la princino. Rineno ne ŝanĝus sian opinion, mi pensis. Tamen, mi ne ŝatis la ideon reveni al la palaco. Eble mi estis malkuraĝulo, sed nu…

— Noktelo —mi diris—, restu kun Ulio, kaj protektu ŝin.

La kato de la neĝoj miaŭis, kaj mi havis la malagrablan impreson, ke li ne multe helpos Ulion. Tamen la princino karesis la kategon kaj ridetis al mi.

— Kion ajn vi faros, vi scias, ke mi ne volas fariĝi reĝino de Ravlavo.

— Ni tion ja scias, princino! —Rineno diris, en la salono. Li reaperis, kun la mantelo en la mano, kaj impetis al la ŝtuparo por aliformiĝi kaj vesti sin.

Ulio faris malgajan paŭton.

— Mi ne volas fariĝi reĝino —ŝi ripetis.

Mi kapjesis.

— Kaj vi ne estos reĝino. Sed kio vi volas esti, tiam?

La princino kunpremis la lipojn, kaj poste respondis:

— Ulio. Sen familia nomo kaj sen teritorio. —Ŝi ridetis—. Mi volas esti mi mem sen la sorĉo. Sed mi scias, ke multaj aĵoj en tiu vivo estas pli malsimplaj. Mi vidas tion aŭdante vin. Kelkfoje, mi demandas al mi, ĉu ne estas pli simpla esti fantomo. Sed mi ne povas rezigni pri… Tiuj goblenoj! —ŝi eldiris, kun alia tono—. Mi nepre devas trovi ilin.

— Ni trovos ilin —mi promesis al ŝi—. Sed antaŭe, mi aŭskultos Rinenon.

— Vi ne devus. Li eraras ĉi-foje.

Mi ŝultrumis, kun rideto sur la lipoj.

— Eble jes.

Li eraris multe, mi aldonis mense. Iziso eble estos komprenema, sed Ralkuso neniam akceptus, ke fantomo servu lin: por li, tio estus kiel akcepti limakon-mortsorĉiston. Koncerne al mi, li sendus min tuj reteni Otomelon en mortiga misio. Kaj morti ne estis unu el miaj unuaj celoj. Rineno nepre ne povis rakonti la veron.

Mi sentis, kvazaŭ venteton, la manon de Ulio tuŝi mian brakon.

— Mi scias, ke via vivo estas tie, en Eŝilo —ŝi diris—. Sed antaŭe, ĉu ne estus pli saĝa fari ĉion eblan por retrovi tiujn cindrojn? Tio estas nia lasta espero.

Mi rigardis ŝin al la okuloj… kaj ĝemspiris.

— Eble —mi ripetis.

Ulio grumblis apartiĝante de mi.

— Eble, eble… Tio estas digna de akareano! Mi konfesas, ke mi ĉiam penis kompreni la homojn. Sed tio estas tro. Ĉu vi ambaŭ tiel gravas por la Konsilistoj? Ili rapide reagus kaj sendus aliajn homojn.

— Hm… Certe. Sed tiuokaze milito komenciĝis. Rineno kaj mi ĉiam servis la regnon, kaj la Konsilistoj atendas, ke ni estu pretaj por obei.

— Ba! Tiam vi nur estas sklavo de la potenco, ĉu ne? —la princino siblis, ĉagrenite.

Mi mordetis mian lipon, embarasite.

— Pli-malpli —mi konfesis—. Tamen ne koleriĝu kontraŭ mi, estas Rineno, kiu volas reveni al la palaco. Mi ja volis foriri.

Ŝiaj bluaj okuloj sulkiĝis.

— Kaj mi supozas, ke vi ne kapablas fari ion sen la konsento de via frato?

Mi turnis la okulojn, agacite malgraŭ mi.

— Se ni sukcesas pacigi tiun militon…

— Ha! Ĉar vi estas tiel fortaj, ke vi kredas kapabli haltigi militon? —Ulio rebatis—. Ili ne bezonas vin. Ni iru serĉi la goblenojn, tio ja estas pli grava.

Mi komencis subite kompreni la rezonon de Rineno. Ĉu la Konsilistoj ne bezonis nin? Antaŭ kelkaj minutoj, mi respondus jes. Sed nun, mi dubis. La Konsilistoj estis maljunaj, kaj multe el ili estis diplomatoj ankaŭ. La spionoj… Nu, ne estis tiom da ili. Kaj la murdistoj… Ralkuso havis unu, sed vidante, kiun taskon li petis plenumi al mi, eble li ne plu ekzistis. Klare, Ravlavo tute pretis por aparteni baldaŭ al Tananto. Kio per si mem ne estis tre grava. Sed se eblis agi por ke la ŝanĝo estu la malplej sangelverŝa…

Mi levis la okulojn al la ŝtuparo.

— Kion li faras?

Mi impetis kaj supreniris la marŝojn kurante. Mi alvenis ĝis la ĉambro kaj puŝis la pordon. Rineno, surmetinte sian nigran mantelon, kuŝis sur la grundo, nekonscie.

— Ho, ne…

Mi impetis al li, kaj frapetis lian vangon, kaj poste vangofrapis lin… Nenio. Noktelo frotis sin kontraŭ lia brako, scieme.

— Heraso diris, ke tio povis okazi —Ulio diris, genuiĝante apud mi, kun zorgema mieno—. Li devas esti lacega.

— Li devas malsati —mi aldonis. Mi leviĝis—. Mi iros serĉi monon, kaj aĉeti biskvitojn el Rasolfo.

— Biskvitojn el Rasolfo? —Ulio ripetis.

— Tiuj estas la preferataj de Rineno —mi klarigis ruĝiĝante iom.

La vizaĝo de la princino lumiĝis.

— Mi rememoras pri tiuj biskvitoj! Rasolfo… Rasolfo… Li estas la granda kukisto de la urbo, ĉu ne?

Mi levis brovon.

— Jes. Ĉu vi manĝis liajn biskvitojn, kiam vi estis pli juna?

— Jes ja! Mia patro aĉetis el tiuj al ni tre ofte. Tigalio ŝategis ilin.

Subite, ŝia vizaĝo malgajiĝis, kaj mi timis, ke ŝi ploru, kun tiom da rememoroj en la kapo, sed ŝi regis sin.

— Iru do serĉi tiujn biskvitojn —ŝi diris al mi—. Noktelo kaj mi mem zorgos pri Rineno.

Ŝi adresis al mi dolĉan rideton, kaj mi kapjesis.

— Mi baldaŭ revenos.

Mi eliris el la domo, kaj kiam mi kruciĝis kun pasanto, mi rememoris, ke laŭdire mi malsanis, do mi tusis konvene. Mi antaŭe iris al la banko, kaj elprenis tricent eskudojn de mia kirasŝranko sub la atentaj rigardoj de gardisto, kaj poste mi direktis min al la kukejo. Rasolfo vivis proksime, en angulo de la avenuo Asklanioso. Li rekonis min tuj, kiam mi eniris en la butikon.

— Ho, Dejlo de Simrazo, kia bona surprizo! —li ekkriis—. Kiel vi fartas?

— Ne tre bone —mi diris per malforta voĉo—. Estas plezuro revidi vin, Rasolfo. Mi venas aĉeti biskvitojn.

Rasolfo estis granda fortika ulo, kun larĝa rideto kaj pufetaj vangoj.

— Klare, klare —li diris—. Vi ŝajne ne fartas tre bone, jes. Ĉu vi estas malsana? —li demandis, dum li okupis sin.

— Iom —mi respondis, lasante mian rigardon vagi sur la belaj kukaĵoj.

— Ha, do bona ideo estis veni ĉe Rasolfo, tiam! Biskvito el tiuj sanigos vin, mi garantias tion al vi.

Li ridetis larĝe, kaj enpakis biskvitojn kun peco de papero. Li certe ne zorgis vere pri mia malsano. Ekde la morto de Akareo, Rasolfo abomenis ĉiujn la homojn de la palaco. Li ne kompatus diplomaton sub la ordonoj de la Konsilistaro, eĉ se li ŝajnigis tion.

— Dankon, Rasolfo —mi diris, kiam li tendis al mi la biskvitojn.

— Tio kostas dudek eskudojn.

Mi ekgrandigis la okulojn.

— Tio pliiĝis —mi rimarkis.

— Milito eksplodis —li rebatis.

Mi grimacis, kaj donis al li dudek eskudojn.

— Oni diras, ke la tanantanoj estas survoje por amasbuĉi ĉiujn nin —la kukisto daŭrigis.

Mi tusis kaj grakis.

— Ne zorgu, Rasolfo. La urbo de Eŝilo ne spertos malbonaĵojn. Bonan tagon al vi.

Mi sentis lian rigardon sekvi min ĝis la elirejo. Li certe demandis sin, ĉu kiel diplomato mi ne devus laboradi anstataŭ aĉeti biskvitojn ĉe li. Mi elprenis biskviton el la volvita papero, kaj manĝis ĝin dum la reveno. Ĝi estis bongustega. Kiam mi alvenis al la placo kun la fontanoj, mi ekhaltis: tri ĉevaloj sen rajdanto estis ligitaj al la malfermita pordego de la domo.

Kun la koro batanta, mi impetis kaj alvenis ĉe la sojlo je la momento, kiam Iziso, Manzoso kaj Kataso alvenis malsupre de la ŝtuparo. La du lastaj portis Rinenon kun siaj brakoj. Noktelo miaŭis kolerege, sed kiam mia mentoro klakis per la lango por silentigi lin, la kato de la neĝoj ĝemis kaj malaperis al la kuirejo, tute timigite.

— Dejlo! —Manzoso ekkriis subite vidante min.

La tri rigardis min, surprizite.

— Sed… kion vi faras? —mi demandis, tiel pale kiel la morto.

Iziso levis manon por haltigi Katason kaj Manzoson. Lia kolera rigardo fiksis min en mia loko.

— Vi ne diris al ni, ke via frato revenis. Vi forgesis, eble?

Mi glutis salivon.

— Ne. Li ĵus alvenis. Ni ĝuste estis ironta al la palaco…

— Sed ĉu vi ne estis malsana? —Kataso demandis, ŝajne naive.

Mi ruĝiĝis ĝis la radiko de miaj haroj. Mi eĉ ne plu sukcesis regi min, mi admonis min.

— Jes, mi estis —mi rebatis—. Sed ne plu nun, mi sentas min multe pli bone.

— Ho. —La ŝajne mildeca voĉo de Iziso anoncis nenion bonan. Li alproksimiĝis kun sia longa, verda kaj malhela tuniko. Li ĉiam estis pli granda ol mi—. Do, se vi sentas vin pli bone, ni finfine povos zorgi pri… la regno!

Lia eksplodo igis min eksalti. Li mallevis la rigardon al miaj manoj, kaj grimacis pro malestimo.

— Mi vidas… biskvitojn?

Iziso ĉiam sukcesis, ke mi hontu. Mi vespiris.

— Ili estas por mia frato. Li malsanas.

Mia mentoro faris paŭton.

— Mi tion rimarkis. Ni vigligos lin tuj. Portu lin al la salono —li ordonis al Kataso kaj Manzoso.

Dum tiuj obeis, la maljunulo daŭre rigardis min. Tio rememorigis al mi tiujn maloftajn fojojn, kiam li punis nin, Rinenon kaj min, post ni faris gravan eraron. Mi sentis min malgrandigita.

— Venu —li admonis min.

Mi proksimiĝis, kaj subite lia mano prenis min per la kolo de mia ĉemizo, kaj devigis min rigardi lin al la okuloj severe.

— Vi estas diplomato, Dejlo de Simrazo. Vi estas ilo de la regno. Simrazo gvidas viajn okulojn, viajn manojn kaj vian menson! —li siblis—. Ĉu vi rememoras tion?

Ĉar mi ne povis kapjesi, mi elspiris:

— Jes.

Neniam en mia vivo mia mentoro tiel severis, mi pensis, kun mikso de kolero kaj humiliĝo. Li ellasis min, kaj mi retenis la deziron masaĝi mian kolon.

— Ne elrevigu min plu —li neprigis—. La momento estas grava. Mi ne devus malŝpari mian tempon rememorigante al vi viajn devojn.

Nu bone, mi komprenis, mi vespiris mense nerespondante. Estis tempo nek por la malsanuloj, nek por biskvitoj. Oni devis eviti tiun militon. Mi tute komprenis, kara Iziso.

Ni pasis al la salono, kaj mi riskis rigardon super mia ŝultro. La bluaj okuloj de Ulio rigardis nin, maltrankvile.

— Iru serĉi al mi glason da akvo, Manzoso —Iziso eligis.

La gardisto leviĝis tuj, kaj kiam li eliris, li faris paŭton, kvazaŭ dirante «atentu, la maljunulo ne emas al ridego, hodiaŭ». Rineno, etendiĝinta sur la sofo, estis ankoraŭ nekonscia.

— Kio okazis al li? —Iziso demandis, dum li eliris ion el sia poŝo.

Mi retenis ekkrion.

— Ho, ne… Iziso, vi ne vere intencas tion?

Mia mentoro fulmrigardis min, kaj sen vorto metis la herbojn sur la malgranda tablo, proksime al la sofo.

— Kio estas tio? —Kataso flustris al mia orelo.

Kun malviglaj okuloj, mi respondis:

— Sreleno.

La tanantano sulkigis la brovojn, eble provante rememori ion…

— Li drogos mian fraton —mi grumblis, kun la koro glaciigita.

Tiam la juna brunulo rememoris la ecojn de tiu vegetaĵo, kaj paliĝis.

— Ĉesu do viajn murmuradojn, kaj starigu lin —Iziso ordonis al ni.

Ĉar Kataso ne moviĝis, mi antaŭeniris, kaj tiris Rinenon por apogi lian kapon kontraŭ kuseno. Mi havis dum momento la ideon demeti al li lian mantelon… sed Manzoso alvenis tiam kun la glaso da akvo, kaj mi malantaŭeniris silente.

Iziso elverŝis la srelenon en la glason, kirlis iom per la fingro, antaŭ ol dekroĉi la makzelon de Rineno. Mi vidis la fluaĵon eniri iom post iom en la buŝon de Rineno.

— Ne faru tian malgajan mienon, Dejlo —Iziso elspiris ĉagrenite, kiam li remetis la glason duonmalplena—. Ne estas la unua fojo, ke vi ambaŭ uzas srelenon.

Ne, efektive, estis la dua. La unua fojo okazis antaŭ ses jaroj, kiam Ralkuso ordonis al ni reporti forkurantan anon de la familio de la mortinta reĝo de Akareo, iun nomitan Draŝeto, bofraton de Ulio, kiu laŭ Ralkuso volis iri al la Verliŝo por koncentri ribelan militistaron. Vidante, ke ni ne alvenos sufiĉe frue, ni decidis preni la riskon gluti tiun vegetaĵon, kaj doni ĝin ankaŭ al niaj ĉevaloj, sekvante konsilon de Iziso. Ni plenumis nian taskon, neferminte la okulojn dum tri tagoj, sed ni revenis kvazaŭ fantomoj, kaj Draŝeto de Akareo preskaŭ sukcesis forkuri denove pro la katastrofa stato de siaj kaptintoj. Post tiu momento, Ulio estis la lasta ano de la reĝa familio de Akareo.

Abrupta grumblo dekroĉis min de miaj malgajaj pensoj. Rineno ĵus stariĝis, kaj ĉirkaŭrigardis la ĉambron per agitataj okuloj.

— Kio okazas al mi? —li demandis per mallaŭta voĉo. Li tusis por eligi la akvon, kiu malbone enpasis, kaj li purigis sian buŝon per la dorso de la mano.

Iziso frapetis lian ŝultron.

— Vi denove estas kun ni, kaj vi finfine povos labori, Rineno.

— Iziso? —Mia frato sulkigis la brovojn. Li agitis sin febrante—. Vi parolas pri la milito kun la tanantanoj? Mi… ĝuste volis paroli pri tio al vi.

Li leviĝis frotante siajn manojn kaj brakojn inter si, kaj mi mallevis la rigardon, malkuraĝigite. Estus neebla eliri el Eŝilo por trovi tiujn goblenojn, nun. Restis nur esperi, ke tiuj goblenoj malfermu la kofron, kaj lasu ĝin sub la pluvo… Kaj eĉ tiam, mi mem penis kredi tiujn sensencaĵojn.

— Trankviligu vin, Rineno. Vi glutis srelenon —Iziso informis lin—. Dejlo, bonvolu trinki la reston. Ĉiuj planoj ŝanĝiĝis, mi ja diras «ĉiuj». Dejlo, redonu al mi tiun leteron por Kirio de Aobonto, mi detruos ĝin —li certigis, dum mi tendis ĝin al li—. Vi ambaŭ iros al la tendaro de Otomelo de Tananto. Vi foriros tiun nokton mem, kaj vi alvenos post du tagoj maksimume. Diru al li, ke li estas invitita por traktadi sur la Monteto de la Alvenintoj kun la anoj de la Konsilistaro de Ravlavo. Dejlo, vi gvidos lin al la Monteto. Rineno, vi petos aŭdiencon por vidi la reĝinon, kaj vi donos tion al ŝi. Nia situacio iĝas pli kaj pli delikata. La reĝino tamen estas nia nura espero por eviti militon, kiu por ni estus fatala.

Rineno vigle prenis la pergamenon, kiun tendis al li nia mentoro. Li gardis lin, kaj kapjesis.

— Akorde. Ni evitos tiun militon.

Iziso ridetis kontenta, kaj poste rigardis min, kaj lia rideto malaperis, anstataŭigita de severa esprimo. Sub liaj atentaj okuloj, mi antaŭeniris, prenis la glason da sreleno, kaj trinkis ĝin per unu gluto. La fluaĵo bruligis mian gorĝon.

— Konsentite —mi diris.

Iziso aprobis kaj grimacis.

— Nun, nur mankas konvinki la tutan Konsilistaron iri al la Monteto de la Alvenintoj —li murmuris.

Mi skuis la kapon, iom amuzite malgraŭ ĉio. Iziso estis spertulo pri improvizaĵoj.

11 Otomelo de Tananto

Ni ankaŭ drogis la ĉevalojn, kaj ni nun rapide galopis tra la herbejoj de la sudo, al Tananto. Mi nur esperis, ke niaj ĉevaloj ne spertus la saman malgajan sorton, kiel la antaŭan fojon.

Rineno havis febrajn okulojn, kaj gardis sian rigardon fiksita antaŭen. Mi havis la impreson, ke la sreleno efikis multe pli sur li ol sur mi. Cetere, kiam mi tendis al li kelkajn biskvitojn de Rasolfo, li nur prenis unu pro formo. Lia korpo laciĝis, sed li ne sentis tion. Ne pli ol sentus fantomo, mi pensis.

Ni rajdis ekde kvar horoj, kaj la suno malaperis jam malantaŭ la horizonto, kiam mi vokis mian fraton.

— Rineno! La mantelo ne daŭros eterne.

Heraso ja avertis nin, ke se ni uzis ĝin tro, la sorĉo povis difektiĝi. Mia frato altiris la kondukrimenojn, kaj skuis la kapon, kvazaŭ por liberigi sian menson.

— Vi pravas. Tamen… se mi demetas ĝin, ĉu vi kredas, ke mi kapablos rajdi?

Mi ŝultrumis.

— Vi ne havas alian elekton.

Post longa hezito, Rineno malbukis sian mantelon, kaj demetis ĝin. Lia korpo refariĝis travidebla, kaj li gardis ĉiujn siajn vestojn en la sakojn de sia selo. Li ĵetis al mi heziteman rigardon.

— Mi neniam kutimiĝos —li vespiris—. Ni daŭrigu.

Mi spronis mian ĉevalon, kaj iris trote. Rineno firmigis sian prenon sur la brido ĉiuminute, kaj li penis resti sur la selo. Lia ĉevalo, surprizita, ne komprenis, kial ĝia rajdanto fariĝis subite tiel malpeza. La lastaj radioj de la suno malaperis malantaŭ la horizonto, kaj la ombroj iĝis pli densaj.

— Mi bedaŭras, ke mi ne parolis al Iziso pri la princino —Rineno diris, iumomente—. Li certe protektus ŝin dum nia foresto.

Mi skuis la kapon.

— Ne. Estas pli bone tiel. Iziso estus tute elrevigita, kaj Ulio neniam pardonus al ni malkovri la veron.

Rineno faris paŭton.

— Vi vere ametas ŝin, aŭ tio estas nur impreso?

Mi ne povis reteni rideton, sed mi ne respondis. Rineno turnis siajn nigrajn okulojn al mi.

— Dejlo?

Mi vespiris.

— Mi scias, ke tio estas freneza, sed mi amas ŝin.

— Ho, ne. Tio estas pli ol frenezeco —Rineno certigis per malpeza tono—. Ne nur vi amas la princinon de Akareo, kiu eble iutage reĝos, sed vi ankaŭ amas fantomon, kiu eble restos fantomo por ĉiam.

— Rineno, vi ne plu scias, kion vi diras, kun la sreleno —mi rebatis—. Se ŝi restas fantomo, ŝi ne reĝos. Kaj se ŝi reakiras sian korpon, ŝi ne reĝos, ĉar ŝi ne volas regni.

Rineno grumblis.

— Tion ne decidos ŝi.

Mi sulkigis la okulojn, konsternite.

— Ulio faros, kion ŝi volas, neniu devigos ŝin surtroniĝi. Mi vere donis ĉion por la regno, Rineno. Dekdu longajn jarojn. Mi ne povas perdi pli.

Mia frato okulis min per kortuŝita rigardo, kaj mi ekkomprenis, ke mia voĉo tremis.

— Konsentite, mi estas stultulo —mi grumblis.

— Tiu sreleno igas nin diri stultaĵojn —Rineno konsolis min—. Ni ne parolu plu. Kun iom da bonŝanco, ĉio solviĝos, la tanantanoj revenos al Tananto, la Konsilistoj faros sian Parlamenton, la pastroj de Ravlavo redonos al ni niajn korpojn, kaj vi kaj Ulio ambaŭ povos foriri gaje ĉasi papiliojn malproksime de tie ĉi.

Ni interŝanĝis naivan larĝan rideton.

— Alkroĉu vin bone, Rineno —mi diris tiam.

Mi premis la genuojn, kaj mia ĉevalo ekgalopis. Rineno ekkriis, sed li atingis nin baldaŭ. Almenaŭ la vento ne blovis.

Ni rajdis dum la tuta nokto, kaj ankaŭ dum la sekva tago; kiam matene de la dua tago, ni paŭzis maldaŭre, mi devis konfesi, ke mi estis lacega.

— Mi ne komprenas —mi diris—. Ŝajne la sreleno ne efikas sur mi tiun fojon.

Rineno, aliformiĝinta en fantomon, nature sentis neniun laciĝon. Ni daŭrigis baldaŭ senĉese rapide sub la radioj de la suno. Se iu vidus nin, li nur vidus diplomaton rajdanta apud ĉevalo sen rajdanto.

Ni trovis la militistaron de Otomelo de Tananto longe antaŭ la noktiĝo. Ekvidante grandan nubon de polvo ĉe la horizonto, ni deseliĝis, kaj Rineno impetis por surmeti sian mantelon, dirante:

— Mi esperas, ke ĉi-foje mi ne svenos. Mi abomenas tion…

Apenaŭ kiam li surmetis la mantelon, li kriis pro sufokita doloro, kaj falis sur la herbon. La ĉevaloj ŝajnis preskaŭ imitonta lin.

Mi observis senpove mian fraton, kiu tordiĝis sur la grundo, kaj reakiris iom post iom konsistenco. Tio estis konfuza spektaklo. Mi helpis lin levi sin, kaj elspiris.

— Ĉu vi fartas bone?

Rineno kapjesis, kun malvigla rigardo.

— Iom da sreleno igus bonon al mi, tamen.

Mi ja sciis la dependecon, kiun kreis la sreleno, kaj mi grimacis aŭdante lin.

— Eble, sed ni ne havas tion. Iom da akvo, prefere?

Mi tendis al li felsakon, kaj Rineno trinkis tri longajn glutojn. Li ŝanceliĝis, kvazaŭ aliloke, kaj poste li skuis la kapon, kaj prenis decideman mienon.

— Ni iru.

Ni surseliĝis denove, kaj antaŭeniris paŝe. La militistaro jam trairis la landlimon… Tio ja iĝis maltrankviliga. Ni vidis kelkajn skoltojn, kaj ni eksciis, ke nia alveno jam estis anoncita.

Baldaŭ ni povis observi la militistaron de Tananto. Ĝi estis granda, kaj videble preparis sin por daŭrigi la marŝon.

— Okcent piedirantoj kaj ducent rajdantoj? —Rineno taksis.

Mi kapjesis, paliĝante.

— Proksimume, jes.

Ni aldonis nenion, sed mi estis certa, ke li pensis la samon: se tiu militistaro alvenus al Eŝilo, ĝi ne renkontus kontraŭanton. Nur la remparoj de la urbo povus malfruigi la malvenkon.

Nigra rajdanto apartiĝis de la tendaro.

— Ha —mi diris, kun moka rideto sur la lipoj—. Diplomato.

— Diplomatino —Rineno precizigis, post iom da tempo.

Kiam ŝi alvenis ĉe ni, ŝi altiris la kondukrimenojn, kaj salutis nin severe, rigardante niajn insignojn. Ŝi portis longan bluan tunikon, kaj ĉapelon kun formo de beko de aglo tre strangeta. Ni klinis ĝentile la kapon.

— Ni venas por paroli al via reĝo —Rineno deklaris per solena tono.

— Mesaĝistoj de Simrazo —ŝi eldiris grave—. Bonvolu sekvi min.

Ŝi deturnis sian ĉevalon, kaj ni sekvis ŝin, paŝe. La rajdantino gvidis nin al granda kaj luksa tendo ĉirkaŭita de ĉevaloj kaj soldatoj. Ni fine deseliĝis, kaj lasis la bridon de niaj lacegaj ĉevaloj al stalistoj, antaŭ ol sekvi nian gvidanton. Homo kun proksimume kvindek jaroj, eliris el tendo tiumomente, ĉirkaŭite de kapitanoj en armaĵoj. Sendube estis Otomelo de Tananto.

Ni kliniĝis profunde, tamen negenuiĝante: Servutulo de Simrazo genuiĝas antaŭ neniu, eĉ ne antaŭ sia propra reĝo.

— Dankon, Vizoro —li diris—. Do vi venas diri al mi, ke la trono de Ravlavo apartenas al mi? Vi ja malfruis.

Lia moko antaŭdiris nenion bonan. Sed kompreneble, li ja devis scii, ke li estis pli potenca.

— Reĝo de Tananto —Rineno eldiris—. Antaŭ ol niaj du regnoj intermortigu inter si, estus saĝa provi trovi akordon. La Konsilistoj de Ravlavo invitas vin por tio al la Monteto de la Alvenintoj post morgaŭ je la tagmezo.

Otomelo faris indiferentan mienon.

— Mi vidas.

Li deturniĝis iom por kruci la rigardon de unu el siaj kapitanoj, kaj rigardis nin denove.

— Kie troviĝas tiu monteto? —li demandis.

— En la sudoriento de Eŝilo. Mi gvidos vin tien, se vi tion deziras —mi intervenis.

La reĝo adresis al mi ruzan rideton, kaj kapjesis.

— Akorde. Sed mi iros tien kun mia tuta militistaro, kaj ni alvenos, kiam ni volos.

Rineno kaj mi ŝultrumis iom. Se li volis iri kun mil homoj, tio estis lia problemo.

— Reĝo de Tananto —Rineno diris tiam—. Mi ankaŭ devas peti ion al vi. Iziso de Simrazo volus, ke vi donu al mi aŭdiencon ĉe la reĝino, kaj ke vi permesu al mi doni mesaĝon al ŝi.

Otomelo duonridetis, imagante verŝajne la intencon de la Granda Diplomato.

— Mi vidas, tio estas mesaĝo de Simrazo, kaj vi portos ĝin al ĝia adresato, laŭdeve —li deklaris—. Sed eniru do, kaj ripozu almenaŭ dum horo. Vi ŝajnas… —li kliniĝis kaj eligis—: iom lacaj.

Mi vidis mokajn ridetojn aperi sur la vizaĝoj de la kapitanoj.

— Iliaj Konsilistoj ne devas esti en pli bona stato —elspiris unu el ili, tiel mallaŭte, ke mi preskaŭ ne aŭdis.

Rineno kaj mi akceptis la inviton, kaj antaŭ ol eniri en la grandan tendon, ili serĉfosis nin, serĉante armilojn aŭ venenon. Tio estis insulto al Simrazo, sed ni ne kuraĝis protesti. Oni deprenis de mi saketon de lavendo, kaj la soldato, kiu prenis ĝin, prenis amuzitan mienon, sed komentis nenion. Kiam li malkovris la Gemon de la Abismo, liaj okuloj brilis, kaj poste estingiĝis pro mia murdema rigardo.

— Ili ne havas armilojn, via moŝto —li deklaris, evitante time mian rigardon.

— Venu —Otomelo de Tananto diris—. Kaj pardonu min pro tiuj manieroj tiel malĝentilaj, sed oni neniam malfidas sufiĉe.

Oni povus kredi aŭdi Izison, mi pensis amuzita. Ni sekvis lin enen en la grandan tendon, kun pluraj el siaj kapitanoj. Ŝajne bonkora, la reĝo donacis al ni kalikon kun vinberoj kaj spican panon.

— Nu —Li diris—. Vi estas Dejlo kaj Rineno de Simrazo, ĉu ne?

Ni interŝanĝis rigardon, surprizite.

— Ĝuste —mi kapjesis—. Kiel vi konas nin?

— Ha! Mi aŭdis paroli pri viaj grandaj faroj. Mia edzino kaj via mentoro korespondas ekde longa tempo. Iziso, ĉu ne?

Rineno kaj mi kapjesis, silente. Pri kiuj grandaj faroj li volis paroli? Otomelo de Tananto pasigis manon kun ferganto en sia bruna griziĝanta hararo.

— Ili havas la saman pasion: aranĝi ĉion per paroloj kaj paco —li ridetis—. Tio estas nobla tasko, kaj ili ŝajne kredas vere je ĝi. Malfeliĉe, ĝi ne estas realisma.

— Ne certu pri tio —Rineno rebatis, glutante vinberon—. Ni povas ankoraŭ trovi akordon per civilizeca maniero. Kredu min, la paco estas multe pli riĉiganta ol la milito.

Otomelo ekridis abrupte.

— Mia mortinta patro diris ĝuste la kontraŭon! —li rimarkis—. Sed, diru al mi, kia estas la situacio en Eŝilo? Ĉu la popolo agitas sin? Ĉu oni timas la tanantanojn? —Li levis brovon moke pro nia manko de reago—. Mi supozas, ke via ofico malpermesas al vi paroli tro. Mi lasos do vin trankvilaj. Kaj ni iros al tiu monteto. Juna homo —li diris intence al Rineno—, ĉu tiu mesaĝo, kiun vi devas porti al la reĝino, ne urĝas?

Rineno grandigis la okulojn, komprenante, ke la reĝo ŝanĝis sian opinion, kaj ke li volis vidi lin foriri tuj. Li kapjesis kaj leviĝis.

— Ĝi ja urĝas.

— Mi esperas, ke via mentoro ne amindumas mian edzinon kun amparoloj —la reĝo ŝercis.

— Li ne plu vere havas aĝon taŭgan por tio, via moŝto —unu el liaj kapitanoj rebatis, kun skizo de rideto.

— Mi scias. Iru do —li diris al Rineno—. Malgraŭ mia ĵaluzo, oni diras, ke oni neniam devas intermiksi inter mesaĝisto de Simrazo kaj lia adresato, do… mi lasas vin foriri, kaj eĉ kun ĉevalo freŝa, kaj akompanita de du homoj ĝis Vorseo.

Rineno klinis la kapon pro danko, kaj mi grimacis mense. Se Rineno estis akompanita, kiel li povos demeti sian mantelon, antaŭ ol ĉi tiu malefiku? Ĉu Rineno almenaŭ pensis pri tio? La sreleno eble igis lin iom tro maltima…

— Ĝis baldaŭ, mia frato —li salutis min, antaŭ ol eliri el la tendo.

Mi ekvolis haltigi lin, averti lin… sed la atenta rigardo de unu el la kapitanoj rememorigis al mi, kie mi estis. Plej bone estis ne fari abruptan geston. La reĝo eliris, kaj en la tendo nur restis tri kapitanoj sidante sur seĝoj, babilante pri ne gravaj aferoj.

Mi pensis pri Ulio, kiu restis en la domo de la kvartalo Astreno kun Noktelo, kaj mi vespiris, malkuraĝigite.

— He, kuraĝu, ravlavulo —la ŝajne plej juna kapitano eligis—. Ni nur amasmurdos viajn superulojn. Kaj vi servos alian mastron. Oni diras, ke vi estas lerta kaj sindona diplomato. Vi nur devos leki la botojn de aliulo, kiuj estas malpli kotaj ol tiuj de la Konsilistoj…

— Kapitano Ajrelo! —voĉo tondris subite—. Bonvolu reteni vian langon.

Kapitano pli aĝa ol la tri aliaj ĵus aperigis sian kapon tra la enirejo. Mi grandigis la okulojn, kaj ekokulis la kapitanon Ajrelon. Do tiu knabo estis la filo de Otomelo. Tiu, al kiu Iziso volis edzinigi Ulion… Mi retenis malestiman paŭton.

— Diplomato, venu —la kapitano ĉe la enirejo diris al mi—. Vi respondos al kelkaj demandoj. Nenio kompromitanta, mi certigas vin.

Mi levis min, kaj impetis por eliri el la tendo sub la moka rigardo de la princo. Dum la sekva horo, mi informis la kapitanojn pri la ĝusta loko, kie troviĝis la Monteto de la Alvenintoj, kaj ili provis igi min ellasi ĉiajn eblajn informojn. Post momento, mi iĝis lakona, kaj ili ne insistis. Ĉar fakte mi nur estis diplomato: kial mi konus la planojn de la Konsilistoj de Ravlavo pli, ol necesis?

Oni pridemandis nenion al mi pri la defendoj de Eŝilo, kaj mi supozis, ke ĉiaokaze, ili jam devis esti informitaj pri multaj aĵoj. Baldaŭ, oni malinstalis la grandan tendon, kaj la akompanantaro de la reĝo ekmarŝis denove, sekvante la reston de la militistaro. Oni redonis al mi la du ĉevalojn drogitajn, kaj mi prenis ilin per la brido, antaŭenirante piede: la febra rigardo de la du ĉevaloj sufiĉis al mi por kompreni, ke ili lacegis.

Mi paŝis sole, sekvante la tanantanojn. Mi sciis, ke oni kaŝe observis min, sed oni ne plu parolis al mi. Kiam vespere la militistaro haltis, mi antaŭeniris per malrapidaj paŝoj, tre malantaŭe. Kiam mi atingis la unuajn tendojn, mi penegis por ne ekfali. Mi gvidis la ĉevalojn al trinkujo, kaj mi ŝanceliĝis, antaŭ ol sidiĝi nemalproksime de fajro. La tanantanoj, kiuj troviĝis tie, preparis la vespermanĝon, kaj vidante min unu el ili ekkriis:

— Se la militistaro de Ravlavo estas kiel tiu ĉi, ni nur bezonos frapeti ilin sur la ŝultron por venki!

Ridoj aŭdiĝis. La vigliga efiko de la sreleno komencis tute forlasi min, kaj mi palpebrumis, kun malviglaj okuloj. Efektive, ni alvenis sufiĉe frue, por ke la militistaro de Tananto ne instaliĝu ĉe niaj pordoj, sed Iziso malgraŭe havis tiajn ideojn… Tamen la lastan fojon, ke mi uzis srelenon, mi estis en multe pli malbona stato. Tiufoje almenaŭ mi povis pensi. Premo ĉirkaŭ mia kolo igis min tremi. Mi sentis la Gemon de la Abismo glaciigita kontraŭ mia brusto. Mi devis nepre legi pli pri tiu gemo, mi pensis.

Iu kalkansidiĝis ĉe mi.

— Ĉu vi fartas bone, diplomato?

Mi levis la okulojn, kaj ekvidis la Princon Ajrelon en lia bela armaĵo. Mi kapjesis firme, kaj spertis kapturnon.

— Mi fartas bone, dankon.

La bluaj okuloj de la princo okulis min en la duonlumo de la krepuskiĝo.

— Ekde kiom da tempo vi ne dormas?

Lia zorgema tono surprizis min eĉ pli ol lia demando.

— Ĉu tio estas kompromitanta demando por Simrazo? —li eligis tiam, kun moka rideto.

Mi turnis la okulojn.

— Ne.

— Do? —li diris, ĉar mi ne respondis.

— Ekde du noktoj.

Mi demandis min, fakte, por kio utilis tiu interparolado.

— Du noktoj? —Li ekridis—. Kaj vi estas en tia stato? Tio estas nekredebla. Mi pensis, ke la spionoj estis pli bone trejnitaj.

Li ridetis, moke. Mi ĵetis al li malvarmigan rigardon.

— Mi estas diplomato —mi rebatis.

— Certe. —La Princo Ajrelo leviĝis kaj mallevis la okulojn al mi—. Venu. Mi gvidos vin al via tendo.

Mi relevis min kiel eble plej bone, surprizita.

— Kiu tendo?

— La tendo, kiun la reĝo asignis al vi. Ĝi estas tien. Ne zorgu pri la ĉevaloj, iu ja zorgos pri ili.

Mi sekvis lin, kaj provis ne malproksimiĝi de li. Mi havis kapturnon… kaj tamen mi sentis, ke la gemo iamaniere sorbis la postefikon de la herbo. Sed la lacego persistis.

— Tie estas.

Mi dankis lin per la kapo: mi havis la impreson, ke se mi respondis al li, ne plu restos fortoj al mi por eniri. Tiam mi eniris… kaj ekfalis endormigite.

Mi vekiĝis tro frue, je la unuaj lumetoj de la tago. Iu metis sur mi kovrilon. Kaj iu vokis min. Mi aperigis dormeman kapon tra la enirejo de la tendo, kaj kruciĝis kun la rigardo de la reĝo. Mi vekiĝis abrupte, kaj impetis por eliri.

— Hm… Bonan tagon —mi diris—. Ni jam foriras?

Otomelo de Tananto rigardis min, kun levita brovo.

— Krom se vi volas dormi dum la tuta mateno…

Mi ruĝiĝis kaj la kapitanoj ekridis. Otomelo de Tananto ridetis.

— Mi moketas vin, kara diplomato. Mi certas, ke nun pli ripozita vi honorigos min rajdante apud mi.

Mi ekgrandigis la okulojn. Kaj poste mi penis reteni elrevigitan mienon kaj anstataŭ ŝajni iom entuziasma.

— Tio estos honoro por mi —mi respondis kliniĝante.

Oni donis al mi alian ĉevalon, kaj mi rajdis apud la reĝo de Tananto dum la tuta mateno. Surprizinde mi, kiu ĉiam evitis viziti la grandulojn de tiu mondo kiel eble plej bone, trovis Otomelon sufiĉe ridiga. Li konversaciis ĝoje, parolis pri ludoj, Historio, strangaj okazaĵoj, kaj filozofis gaje. Kiam mi pensis, ke li estis la ulo, kiun Ralkuso ordonis al mi mortigi… Tiam la reĝo kantis baladon, kiu rakontis la historion de fiŝkaptistino, kiu iris sur la maro, kaj estis kaptita de marrabistoj. Kompreneble, la fiŝkaptistino enamiĝis al marrabisto, kiu ne volis esti marrabisto, kaj ambaŭ sukcesis trompi la kanajlojn, kaj ili fariĝis estroj de urbo ĉe la marbordo.

— Kaj ili vivis feliĉaj por ĉiam —Otomelo de Tananto finis, kun rideto sur la lipoj—. Ĉu tio ne estas mirinda?

Mi faris mokan mienon kiel respondon. La reĝo prenis reveman mienon.

— Ĉu vi edziĝis, juna diplomato?

Mi retenis grimacon, kaj esperis, ke li ne komencu fari al mi tro da demandoj.

— Ne —mi respondis.

— Hm. Ĉu tio estas, ĉar vi neniam enamiĝis? —la reĝo insistis.

Nu, kaj por kio gravas tio al vi?, mi grumblis mense. Mia ĉevalo, kiu trotis apud la reĝo, rigidiĝis iom, kaj mi frapetis ĝian kolon.

— Jes, unu fojon. Kaj vi?

Mia pika demando ŝajne amuzis Otomelon, sed mi vidis pli ol unu kapitanon sulkigi la brovojn.

— Vi estas iom streĉa —li rimarkis—. Mi certe konis amon. Kiel ne ami tiun belan ĉarmulinon, kiu estas mia edzino!

Lia komento igis ridi silente pli ol unu kapitano. Otomelo daŭrigis:

— Sed mi demandis precipe tion al vi, ĉar ekzistas popoldiro en Tananto, kiu diras: sen amo, la diplomato surdas.

— Mi ne komprenas vian popoldiron —mi diris per ŝajne egala voĉo.

La reĝo duonridetis kaj levis manon.

— Sonu la paŭzon —li ordonis al heroldo—. Ni daŭrigos la marŝon post duonhoro.

Dum la servistoj impetis pretigi lokon, kie la reĝo povos manĝi, mi observis la soldatojn ekokupiĝi. Mi distingis, en tiu militistaro, arojn de elprovitaj militistoj, kiuj kutimiĝis al longa marŝado; sed troviĝis ankaŭ soldatoj tro junaj, kiuj estis tie ŝajne nur por impresi la malamikon per sia nombro, kaj mi konkludis, ke ĉiuj la estroj de Tananto ne apogis tiun militon, kaj ne kunvenis por la marŝo. Verdire, tio estis la unua fojo, ke mi vidis militistaron tiel grandan, kaj timigis min pensi, ke ĝi direktis sin rekte al Eŝilo. Nu, direkte al la Monteto de la Alvenintoj, mi korektis min.

Mi manĝis ĉe la tablo de la reĝo, kiel honora gasto. Tio embarasis min, ke la malamiko traktu min tiel bone, sed mi tamen ne malakceptis la manĝaĵojn, kiujn oni donacis al mi. La kapitano Ajrelo profitis ĉiun momenton por demandi al mi detalojn pri mia ofico, kaj ridindigi min ĵus poste. Mi malmulte faciligis al li lian taskon, sed tiu malvera kapitano ŝajne tiom enuis, ke li ne lasis min trankvila.

Ni pasigis la nokton proksime al Eŝilo, kaj la sekvan matenon diplomato, kiu servis alian Konsiliston, ekaperis kaj deklaris, ke la estroj de Ravlavo atendos la reĝon de Tananto sur la Monteto je la tagmezo.

— Tre bone —Otomelo certigis—. Diru al ili, ke mi estos tie, kaj ke mi esperas, ke antaŭ ol tiam ili akordos pri la nura saĝa kaj ebla decido: cedi sian lokon al la laŭrajta reĝo.

Mi rimarkis la teditan mienon de Ajrelo de Tananto, kaj mi demandis al mi, ĉu fine tiu junulo ne kaŭzus pli da problemoj ol antaŭsciite al sia patro. Kiu scias, eble li havis gloramon… Mi elspiris ĉagrenite mense: mi jam komencis imagi historiojn.

Kiam alvenis la tagmezo, la reĝo foriris kun sia akompanantaro, kaj mi sekvis lin, ege dezirante, ke la Konsilistoj estu saĝaj, kaj ke mi finfine povu reveni kun Ulio. Sur la supro de la Monteto de la Alvenintoj, la ravlavanoj instalis specon de granda teksaĵo riĉe ornamita por protekti sin de la suno dum la traktado. Mi deseliĝis, kaj dum la reĝo antaŭeniris al du longaj tabloj, kie estis la Konsilistoj, mi igis miajn ĉevalojn ĉirkaŭiri por iri kun Iziso, kiu troviĝis iom aparte, prudente. Li bonvenigis min per maldaŭra kapmovo.

— Dejlo. Ĉu Rineno iris viziti la reĝinon? —Mi kapjesis—. Bone. Ni ja vidos, kiel disvolviĝas tiu kunveno. Du Konsilistoj forkuris —li informis min.

Mi ekgrandigis la okulojn, kaj retenis ridon.

— Mi ja diris, ke ili multe kuraĝis, niaj Konsilistoj…

Sed Iziso ne humoris por ŝerci.

— Tri el ili apogas Tananton, sep estas kontraŭ ĝi, kaj Ralkuso… —Li grimacis kaj mallevis pli la voĉon—. Li volas aranĝi ĉion per murdo.

Mi levis la okulojn al la ĉielo.

— Mi scias.

Mia mentoro paliĝis iom.

— Li petis murdi la reĝon al vi?

Mi kapjesis diskrete.

— Ha —li elspiris—. Vi povus diri tion al mi antaŭe, ĉar mi ja kredis, ke li sendis iun ajn murdiston. Bone. Ni vidu tion, kio okazos.

Tiumomente, Kataso kaj Manzoso venis kun ni.

— Ĉio ĉi ja estas vigliga —Kataso eligis. Sed mi vidis, ke li estis malkvieta.

— Ne maltrankviliĝu —mi diris al li—. Se io fuŝiĝas, sufiĉos imiti niajn du Konsilistojn, kiuj forkuris.

Manzoso havis rideton pro amuziĝo. Iziso malinkliniĝis enspirante.

— Se iu el vi provas forkuri, tiu devos pagi tion al mi.

Mi kapjesis kun grava mieno, kaj turniĝis al la tabloj. La Konsilistoj, Otomelo kaj liaj kapitanoj ĵus sidiĝis post kelkaj ĝentilaj paroloj. Ili komencis traktadi, kaj mi penis aŭskulti ilin dum momento. Fine enuigita mi turniĝis al Iziso.

— Kion vi diris al la reĝino?

Mia mentoro elspiris, incitite.

— Vi ne bezonas scii tion. Silentu, mi aŭskultas.

— Bone.

Mi levis denove la kapon al la tabloj. Ili estis tedaj kun siaj traktadoj! Kaj tamen multaj vivoj dependis de ilia decido. Mi sentis subite, ke la suno malaperis malantaŭ la nuboj, kaj mi levis la kapon. Se ĉio okazis bone, Rineno jam devis preskaŭ alveni al Vorseo. Se ĉio okazis bone, mi ripetis al mi maloptimisme.

Venteto blovis, kaj pro ia hazardo, mi ekvidis blankan ombron malantaŭ arbeto pli malsupra. Mi sentis, ke la sango forlasis mian vizaĝon. Ĉu Ulio eliris el la urbo?

— Ni komunikos al vi nian respondon morgaŭ —Ralkuso deklaris, eltirante min el miaj malordaj pensoj.

— Kaj mi mem donos al vi respondon morgaŭ —Otomelo rebatis solene, leviĝante.

Mi ne sciis, kiom daŭris la kunveno, sed ĝi ŝajne jam finiĝis.

— Unu rimarko, tamen —la reĝo aldonis, dum la Konsilistoj stariĝis—. Tio surprizas min, ke la Konsilisto Minploso promesis al mi intermiton de milito kun tia sincereco, kiam aro da ravlavaj soldataĉoj provos tiun vesperon veneni la putojn de la vilaĝoj en la ĉirkaŭaĵoj.

La reago ne malfruis: la Konsilistoj ruĝiĝis, paliĝis, agitadis sin aŭ restis ŝajne tute indiferentaj. Iziso elspiris.

— Vi insultas nin —Konsilisto rebatis kolere—. Neniu soldataro estis sendita por veneni putojn.

Otomelo de Tananto prenis reveman mienon.

— Eble la onidiroj estis malveraj. Pardonu al mi miajn tro rapidajn parolojn. Bonan posttagmezon, Konsilistoj de Ravlavo.

Lia moka tono altiris al li malestimajn rigardojn. Ni observis la tanantanojn malproksimiĝi. Almenaŭ la duono de la Konsilistoj impetis por foriri kun siaj ĉevaloj aŭ postseĝoj. La aliaj restis por murmuradi inter si, dum la soldatoj de Ravlavo maltrankviliĝis verŝajne pensante, ke la kunveno ne estis sukceso.

Mi ekvidis tiam, ke Iziso jam malproksimiĝis, kaj Kataso, Manzoso kaj mi impetis por sekvi lin.

— Diru al mi, Iziso, ĉu tio pri la putoj estas vera? —mi demandis.

La maljuna homo faris malkontentan paŭton, sed ne respondis, kaj lia silento igis min sulkigi la brovojn. Li sidiĝis sur sia postseĝo, kaj dum la portistoj levis ĝin, li eligis:

— Kataso, Dejlo, kunvenu kun mi en mian ĉambraron tuj.

Ni observis lin malproksimiĝi, absorbitaj.

— Ĉu vi kredas, ke la reĝo Otomelo akceptos la kondiĉojn de la Konsilistoj? —Kataso demandis.

— Kiaj kondiĉoj?

La juna brunulo okulis min.

— Nu, tiuj, kiujn ili proponis: edzinigi la duan heredanton de Otomelo al la princino Ulio, kaj fari el Ravlavo parlamentan monarĥion. Ralkuso ŝajne ne kontentis… Ĉu vi ne aŭskultis la traktadon?

Mi elspiris.

— Ba. Jes, sed ne multe.

Kataso ekridis.

— Via menso kvazaŭ forestas, amiko.

Mi ŝultrumis, kaj reprenis la bridon de la du ĉevaloj.

— Ni revenu.

Kiam ni alvenis al la palaco, la tuta Korto agitadis sin: la serĝentoj kuris, la sekretarioj flugis el oficejo al oficejo… Ni preterpasis antaŭ la kuirejo, kaj mi salutis Slijion el malproksime, sed ŝi estis tiel okupita, ke ŝi eĉ ne vidis min. Ni trairis koridoron, kiam gardisto vokis min.

— Sinjoro! Sinjoro Ralkuso volas vidi vin tuj.

Maltrankviliĝo regis min. Kataso mordetis sian lipon.

— Ne zorgu, ke mi diros al Iziso, kie vi estas.

Mi kapjesis kaj salutis lin antaŭ ol sekvi la gardiston ĝis la ĉambraro de la Konsilisto. Kiam Higrizo igis min eniri, mi restis momente ĉe la pordo, nesciante, kion fari: Ralkuso ĉirkaŭpaŝis en la salono, rondirante ĉirkaŭ sia tablo de Siropo.

— Dejlo de Simrazo! —li tondris subite.

Li deturniĝis, kaj mi klare povis vidi lian koleregan esprimon. La kunveno ŝajne incitegis lin. Mi kliniĝis, prudente.

— Sinjoro Ralkuso.

Li antaŭeniris ĝis la tablo, kaj manprenis ĝian randon. Liaj fingroj estis blankaj kiel la neĝo.

— Kial mi petas al vi plenumi taskon, se vi ne kapablas plenumi ĝin?

Mi enspiris malrapide por trankviliĝi. Vere, tiu Konsilisto havis ideojn tute malkoherajn. Ne nur lia plano por mortigi Otomelo de Tananto estis sensencaĵo, sed ankaŭ li ŝajne ne ekkomprenis, ke la planoj tute ŝanĝiĝis, ekde kiam Otomelo transpasis la landlimon. La estroj de Ajurdo kaj Ejselo eĉ ne estis kontaktitaj, por ke ili interligu kun ni.

— Sinjoro Ralkuso —mi ripetis—. Vi petis al mi mortigi la reĝon de Tananto, sed vi ne precizigis kiam.

Miaj paroloj nur pligrandigis la koleron de la Konsilisto. Li ĉirkaŭiris la tablon kaj alproksimiĝis per vigla paŝo, kaj senatende, li vangofrapis min. Mi restis buŝmalfermite.

— Vi estas nulo! —li kraĉis—. Nulo!

Mi fulmrigardis lin.

— Konsilisto Ralkuso —mi grumblis—, restu ĝentila.

Li ekgrandigis la okulojn kaj malantaŭeniris ekkriante:

— Mi jam komprenas ĉion nun! Gardistoj! Arestu tiun homon! Li estas spiono de Tananto. Vi informis Otomelon, mi ĵurus tion! Metu tiun perfidulon en la malliberejon!

La gardistoj tenis min firme nun. Mi siblis inter la dentoj: mi miris.

— Sinjoro Ralkuso! —mi ekkriis—. Vi deliras!

Oni trenis min for de la ĉambro sen tio, ke mi trovu pli da vortoj por priskribi la freneziĝon de Ralkuso.

— Li malesperas —mi grumblis—. Amikoj, ĉu vi vere kunportos min al la malliberejo? —mi demandis al la gardistoj. Malgraŭ ĉio, mi konis ilin ekde mia infanaĝo…

Tiuj grakis.

— Nu… —unu diris.

— Ni ja devu —alia diris.

Mi spiris brue.

— Mi komprenas.

12 Unu vivo por alia

La malliberejo troviĝis ekster la palaco, en bastiono kun subteraj etaĝoj. Malsekaj kaj malvarmaj, ili plenis je ratoj, kiuj iris tra la malodoraj kaj labirintaj kloakoj al la bordo de la riverego. Mi iris tien nur unufoje, kiam Iziso insistis, ke Rineno kaj mi vidu, kiel aspektis la malliberejo de Eŝilo. Mi gardis malbonan memoron el tio, kaj enirante denove, mi ne surpriziĝis pri tio: tiu loko estis abomeninda.

Kiam la gardisto de la malliberejo igis min iri tra la koridoro ĝis mia ĉelo, mi ekvidis neniun malliberulon. Oni lasis min sola tuj, en la mallumo kaj tuta silento.

Sidante sur tabulo sen pajlo, mi streĉis la orelon. Neniu bruo, neniu grumblo. Nenio. Nu, jes, oni aŭdis plaŭdadon de akveroj kontraŭ ŝtonon, ie. Mi spiris brue. Kiom da tempo Ralkuso intencis, ke mi restu en tiu truo? Konante lin iom, eĉ surprizis min, ke li ne mortigis min senatende, se li vere pensis, ke mi estis perfidulo. Ĉu laŭ la onidiroj li ne senkapigis unu el siaj spionoj nur pro tio, ke li mensogis?

La pensoj kirliĝis en mia kapo. Mi ne ĉesis pensi, kiom Ulio pravis provante konvinki min iri rekte serĉi la goblenojn. Nun ni eble estus liberigitaj de tiu sorĉo, kaj ni jam forkurus for de Ravlavo, de Tananto kaj de tiuj malbenindaj traktadoj. Al la diablo, Simrazo, mi grumblis mense. Al la diablo, Iziso. Mi tondris kontraŭ mi mem kaj kontraŭ la Konsilistoj kaj la Korto, samtempe sciante, ke ĉio ĉi utilis por nenio. Nur restis espero, ke Otomelo de Tananto eniru en la kastelon kaj liberigu min perforte… Espero tute ridinda. Iziso ankaŭ ja povis provi ion ajn, sed oni neniam certis pri io kun li.

Post kelkaj horoj sakrante kontraŭ Ralkuso, mi endormiĝis. Mi dormis longe, kaj iumomente mi sonĝis, ke mi fantomiĝis denove. Ulio prenis mian manon kaj ridetis al mi, invitante min alproksimiĝi al tornado. Prudenta kiel kutime, mi neis al ŝi, kaj ŝia rideto malaperis. Ventopuŝo kunportis ŝin for de mi, kaj mi kriis ŝian nomon per ĉiuj la fortoj de miaj pulmoj… Mi vekiĝis kun eksalto, aŭdante melodion de fluto, kiu tuj haltis. La koridoro estis iom lumigita de torĉo. Mi aŭdis bruon de botoj, kaj:

— Ulio? —la voĉo diris. La vizaĝo de Kataso aperis malantaŭ la stangetoj, kun la fluto enmane—. Vi kriis la nomon de la princino Ulio?

Mi restis paralizita momente, kaj mi impetis al li.

— Kataso? Kion vi faras tie?

La lumo de la torĉo ĉe la muro lumigis per flamaj ondoj la streĉitan vizaĝon de la juna brunulo.

— Mi venas por vidi, kiel vi fartas. Iziso estas tute elrevigita. Kaj Otomelo jam komencis la sieĝon.

Mi ekgrandigis la okulojn.

— Dioj miaj!

Kataso ridetis.

— He, ja tute. Sed ne zorgu. Mi igos vin eliri el ĉi tie. Prenu, mi alportis tion al vi.

Mi rigardis lin, surprizite, dum li tendis al mi pecon da pano.

— Vi igos min eliri el ĉi tie?

— Iziso petis tion al mi —li klarigis—. Mi ja ŝuldas tion al li post ĉiuj la malbonaĵoj, kiujn mi faris al li.

Subita suspekto eniris en mian menson.

— Vi estas la spiono de Tananto, ĉu ne?

Kataso siblis inter siaj dentoj.

— Kion vi rakontas? —li rebatis.

Lia reago nur konfirmis mian supozon. Mi vespiris.

— Nenion. Nu, do kiel vi igos min eliri el ĉi tie?

Kataso retenis sin.

— Fidu al mi. Sed antaŭe mi volus, ke vi respondu al demando.

Mi sulkigis la brovojn, nefidante.

— Kiu demando?

Kataso kliniĝis kontraŭ la stangetoj kaj murmuris:

— Kial vi sonĝas pri la princino de Akareo? Teorie vi eĉ ne vidis ŝin persone.

Li rigardis min scivole. Mi deturnis la okulojn.

— Mi serĉis ŝin dum monato —mi diris—. Eble pro tio mi sonĝas pri ŝi.

Kataso skuis la kapon.

— Vi kaŝas ion, Dejlo —li insistis—. Vi trovis la princinon, ĉu ne? Vi kaj Rineno trovis ŝin. Sed kial vi forlasis ŝin? Ĉu ŝi mortis antaŭ viaj okuloj?

Mi grumblis.

— Vi ja konkludas aĵojn pro simpla krio. Eble mi diris «Uj» pro doloro anstataŭ Ulio, vi ne povas scii.

La tanantano turnis la okulojn, duon-agacita duon-amuzita.

— Ne provu ĉirkaŭparoli. —Ni interrigardiĝis fikse, kaj li vespiris—: Nu, ĉiaokaze, Iziso aranĝis ĉion. Post kelkaj horoj, du gardistoj de la malliberejo malfermos al vi la stangetojn al la kloakoj. Vi povos facile veni al la riverego. Mi atendos vin tie sur barko. Estos ankoraŭ la nokto, do neniu vidos nin.

Mi sulkigis la brovojn, penseme, kaj kapjesis.

— Konsentite.

Mi ne ŝatis multe la ideon iri tra la kloakoj de la urbo, sed mi ne havis multajn elektojn.

— Dejlo?

Mi ekrigardis la tanantanon. Li ŝajnis embarasita.

— Jes?

— Mi havas demandon por vi. Pri… nu… fantomoj. —Ĉar mi afektis enuigitan mienon, li aldonis—: Mi estas spiono, amiko. Mi estas certa pri tio, kion vidas miaj okuloj, kaj tiun tagon mi ne eraris. Vi genuiĝis ĉe fantomo.

Mi observis lin silente dum momento, kaj kapjesis.

— Tio veras. Mi promesas al vi rakonti ĉion ĉi, kiam ni estos sur la barko, se vi faras alian servon al mi.

Mia konfeso igis Katason pli silenta. La fantomoj estis verdire konsiderataj kiel monstraj kreaĵoj, same en Ravlavo kiel en Tananto.

— Kiun servon? —li demandis.

Mi hezitis kaj eligis:

— Iru al la domo de la kvartalo Astreno. Kaj se vi trovas… la fantomon, rakontu al li tion, kio okazis, kaj parolu al li pri la barko. Se vi povas igi ŝin eliri el la urbo… mi estus eterne danka al vi.

Kataso okulis min kun grimaco de abomeno.

— Ho! —li diris, agitata, apartigante sin de la stangetoj—. Ĉu vi diras al mi, ke tiu fantomo parolas? Kaj cetere, ĝi estas ŝi?

— Ŝi estas la princino Ulio —mi klarigis al li kontraŭvole, estante certa, ke la tanantano iros tuj rakonti ĉion al Iziso. Tamen li ŝajne perdis sian voĉon—. Nu… Ĉu vi fartas bone, Kataso? —mi kuraĝis demandi.

La tanantano ŝajne retrovis sian movkapablon, kaj eligis strangan bruon.

— Ho, dioj, kunportu min tuj —li murmuris.

Li elspiris, kaj poste rigardis min, sulkigante la okulojn, kvazaŭ li atendis, ke mi ekridu aŭ diru al li, ke mi mokis lin…

— La princino Ulio estas fantomo —li eldiris tiam, nekredante—. Ne zorgu, Dejlo, mi diros nenion al Iziso: se iam li ekscius, li mortus, mi certas pri tio. Diable… sed kiel tio eblas?

— Ĉio komenciĝis pro turo kaj malbeno. Hm… Mi klarigos tion, kiam ni estos sur la barko —mi promesis—. Intertempe, savu Ulion. Kun la sieĝo, ŝi ne povos eliri sola. Bonvolu fari tion —mi insistis, preĝante por ke li aŭskultu min.

Kataso faris paŭton, kaj leviĝis.

— Mi ne ŝatas tion, sed mi faros, kion mi povos. La gardodeĵoro ŝanĝos baldaŭ, do estos pli bone, ke mi eliru tuj. —Li hezitis, kvazaŭ li brulis pro deziro peti al mi pli da klarigoj pri la princino, sed li nur diris—: Post kelkaj horoj, la gardistoj venos. Tiam vi eliru el la kloakoj kaj ne faru bruon.

Mi turnis la okulojn, kaj levis manon por saluti lin.

— Ha, kaj cetere…

— Jes? —li diris.

Mi ŝultrumis iom.

— Dankon.

La juna brunulo duonridetis, sed ne respondis. Li prenis torĉon, kaj malproksimiĝis per grandaj paŝoj.

Mi mallevis la okulojn al la peco de pano, kaj prenis plenbuŝon, kaj poste pro malsato mi manĝegis ĝin, pensante pri la princino. Mi imagis la esprimon de Kataso antaŭ Ulio… Mi esperis, ke ŝi sukcesu trankviligi lin. Se ŝi ankoraŭ estis en la domo, mi aldonis.

La tanantano diris la veron: apenaŭ post kvar horoj, mi aŭdis bruon el la supera etaĝo, kaj mi vidis flamojn lumigi la murojn. Iu proksimiĝis. Mi leviĝis, kaj kiam maskita vizaĝo aperis, mi salutis lin per la kapo.

— Saluton.

Nerespondante, la figuro malfermis mian ĉelon kaj faris signon, ke mi sekvu lin. Li gvidis min tra labirinto de dezertaj koridoroj forlasitaj, kie neflua akvo malodoris en ĉiuj la tuneloj; li igis min trairi plurajn kradojn ronĝitajn de la tempo; kaj fine li malfermis kradon, kiu grincis akre.

Ĉiam silenta, la helpa nekonato indikis al mi, ke de tie mi mem devis elturniĝi. Li eklumigis alian torĉon kaj tendis ĝin al mi.

— Dankon —mi grumblis, demandante min, ĉu mi vere sukcesos eliri.

Mi antaŭeniris prudente tra la koridoro. La grundo estis glita. Mi aŭdis kradon refermiĝi, kaj mi deturniĝis por vidi la gardiston foriri.

— Kuraĝu… —mi murmuris al mi.

Mi bezonis tempon por eliri el tiu loko. Mi trovis nestegon kun dekoj de ratoj, kaj mi preskaŭ ekfalis post supreniri rustan ŝtuparon, kaj kiam mi finfine sentis aŭtunan venteton, mi retenis mian impeton, kaj sukcesis eliri el tiuj marĉaj tuneloj neglitante… antaŭ ol renkonti alian kradon. Mia torĉo nun preskaŭ ne lumis pli ol karbeto, kaj mi vidis nenion. Miaj vestoj estis malsekaj kaj gluaj. Ne eblis revigligi la flamon, mi vespiris mense. Tamen mi aŭdis la murmuron de la riverego, kiu troviĝis tre proksime, fluante malrapide al la sudo. Mi preskaŭ vidis ĝin.

Mi palpis kaj jam estis certa, ke mi mortos tie stulte, sen ke Kataso komprenu mian malgajan sorton, kiam mi subite falis kontraŭ stangeton, kiu grincis. Mi sulkigis la brovojn. Videble ne estis la unua fojo, ke iu pasis tie, mi komprenis. Eĉ ŝajnis, ke tiu vojo estis uzata pli ofte, ol oni povus kredi.

Mi apartigis la malveran stangeton, kaj traglitis kun danko al Ravlavo, ke mi ne estis dika, kaj mi remetis la stangeton, kaj malproksimiĝis paŝe tra la akvo, kun malpeza koro. Mi eliris!

Ekstere, oni vidis neniun radion de luno, la ĉielo estis tute nigra. Tamen mi ekvidis torĉojn sur la muregoj, kaj sur la alia flanko de la riverego kelkaj gardostarantoj ĉirkaŭobservis.

— Psst!

Kalkansidante ĉe la enirejo de la kloakoj, mi turnis la kapon en la mallumo.

— Suriru —La voĉo de Kataso diris.

— Kien?

Mi aŭdis la plaŭdadon de la akvo kontraŭ lignon, kaj mi tendis manon blinde.

— Dejlo… —la tanantano grumblis, malpacience.

Kaj fine niaj manoj intertuŝis, kaj mi manprenis la lian. Tre malrapide, mi antaŭeniris, kaj metis piedon sur la barkon… barkon?, mi demandis min, kun la frunto sulkigita.

— Tio estas floso, Kataso…

— Silentu.

Mi silentis, trarigardante la mallumon. La tanantano remis silente…

— Dejlo…

Trankviliĝo plenigis min, rekonante tiun voĉon.

— Ulio —mi murmuris—. Vi…

Alia averto de Kataso igis min silenta, kaj mi mordis mian langon por silenti.

Ni preterpasis la havenon, kaj nekredeble, neniu observogardisto vidis nin. Aliflanke, ni eĉ ne vidis nin mem…

Post longa, tre longa momento sidante sur tiu floso, kiu balanciĝis, ni falis en kirlon, kaj Kataso siblis. Ni turniĝis.

— Helpu min, Dejlo.

— Kun kio?

— Nu…

Mi levis brovon. Nia floso skuiĝis kaj finfine kaptiĝis inter branĉoj ĉe la bordo.

— Kiom da tempo restas por ke la suno leviĝu? —mi demandis trankvile.

Kataso grumblis.

— Anstataŭ paroli, vi povus helpi min liberigi la barkon.

— La floson —mi korektis, provante tamen helpi lin—. Ulio, kie vi estas?

— Tie…

Ŝia voĉo estis tiel malforta, ke mi maltrankviliĝis, kaj ĉesis forpuŝi la branĉojn.

— Ulio! Ĉu vi fartas bone?

— Jes.

Ŝia mallonga respondo ne trankviligis min.

— Kataso, ni estas malproksimaj de la urbo, nun. Ĉu ni ne povus eklumigi torĉon?

— Tute ne —tiu ĉi rebatis—. La militistaro estas en Eŝilo, sed la observogardistoj estas ĉie. Otomelo sendis patrolojn en la tutan regionon por kredigi la tutan Ravlavon, ke ili jam venkis.

Mi ne demandis al li, kiel li tiel bone sciis la detalojn, kaj mi kapjesis.

— Do, vi volas daŭrigi sur la riverego?

— Tio estas la plej prudenta rimedo, ĉu vi ne kredas?

— Hm… eble. —Verdire mi tute ne sciis: mi pli zorgis pri la stranga stato de Ulio. Subite, mi suspektis ion—. Kataso, vi vere iris serĉi Ulion, ĉu ne? Tio ne estas malbona ŝerco?

— Ne, mi certigas vin, ke mi iris ĉe vi, kaj mi vidis la fantomon —Kataso certigis—. Eĉ via kato sekvis nin. Li estas apud mi. Li tremas kiel arbfolio. Koncerne al la fantomo, se ĝi ne estas Ulio, mi ne kulpas pri tio: ĝi estas la nura, kiu troviĝis en la domo, laŭ mia scio.

Mi vespiris senpova en tiu sufokanta mallumo, kiu malebligis al mi vidi la princinon per miaj propraj okuloj. Ni liberigis la floson, kaj daŭre antaŭeniris. Kiam la ĉielo bluiĝis, mi komencis finfine vidi ion ĉirkaŭ mi. Mi vidis la figuron de Kataso, kiu sidis antaŭ mi. Mi vidis Noktelon bule, firme alkroĉiĝanta al la ligno, kvazaŭ paralizita pro timo. Sed mi ne vidis Ulion.

— Vi mensogis al mi, Kataso! —mi eksplodis—. Kie estas…

Mi ne finis mian demandon. Du bluaj okuloj fikse rigardis min, kvazaŭ malgaje, apenaŭ je kelkaj centimetroj de mia vizaĝo. Sed… ŝi estis tiel travidebla!

— Ulio —mi balbutis, konfuzita—. Kio okazis al vi?

— Mi malaperas —ŝi diris, per voĉo tiel milda kaj malforta, ke mi apenaŭ aŭdis ĝin.

Ŝiaj paroloj paralizis min.

— Ne —mi protestis, maltrankvilege—. Vi… Ne eblas. La goblenoj… Ni devas ankoraŭ…

Sed Ulio ne respondis. Ŝi mortos, mi komprenis. Ŝi foriros kaj disiĝos en la aeron por ĉiam. Mi levis tremantajn manojn al ŝiaj bluaj okuloj, kaj altiris ŝin kontraŭ mi. Penante por ne pripensi, mi diris al ŝi:

— Gardu ĝin bone.

Kaj per unu movo, mi prenis la Gemon de la Abismo kaj ĉirkaŭmetis ĝin ĉirkaŭ tio, kio ŝajne estis ŝia kolo. Mi ne havis tempon por vidi ŝian reagon: terura doloro eksplodis subite en mia kapo, la tero malaperis sub miaj piedoj, kaj mi sentis min morti.

13 Suldoro

Aŭdiĝis spiro regula kaj profunda. La intensa lumo de la tago tragutis per granda truo en la roko ĝis la plafono. Mirigita, mi restis dum longa momento observante ĝin, demandante min, ĉu temis pri la Pordo de la Ĉiela Regno de Ravlavo. Mi leviĝis, kaj ekkomprenis, ke mi nun estis fantomo, malpeza kiel la aero. Ĉu tio estis nur pro tio, ke sen la ĉirkaŭkolo la malbeno revenis, aŭ ĉu mi vere mortis? Mi ne sciis.

Iom post iom, mi rememoris tion, kio okazis, kaj mi fermis la okulojn, preĝante por ke Kataso estu komprenema, kaj sciu protekti Ulion. Poste mi malfermis denove la okulojn.

Ĉirkaŭ mi, mi vidis amasojn da tero kaj da skeletoj. Troviĝis rompitaj ostoj ĉie. Mi malantaŭeniris terurite. Ostoj!, mi ripetis al mi. Ronĝitaj ostoj. Malantaŭenirante, mi eniris en specon de kapelo ronda kaj malplena. Ĉu vere eblis, ke tio estu templo de Ravlavo, Diino de la vivo? Kial oni ne lasis al mi ripozi pace?

— Kio estas tiu bestkaverno? —mi eldiris per sufokita voĉo.

Mi aŭdis la surdan bruon de miaj vestoj, kiuj tuŝis la grundon. La insigno de Simrazo brilis nigre sub radio de lumo. Se la suno brilis tiel alte, tio signifis, ke devis esti proksimume la tagmezo, mi tiam taksis. Mi estis reelironta prudente el la kapelo, kiam subite mi vidis aperi el nenie, en la sama loko, kie mi vekiĝis, luman formon de virino. Mi impetis al ŝi, kun la koro batanta.

— Ulio —mi diris, elrevigite.

Ĉu mi sonĝis?, mi demandis min, rigardante la junulinon. Ŝi dormis… aŭ ŝi estis malviva? Aŭ mi sonĝis, mi ripetis al mi. Ĉio ĉi estis tiel stranga! Kaj cetere, Ulio laŭ supozo ne devis esti fantomo, nun. Se ĉio ĉi estis reala, tiam ŝi perdis la Gemon. Kaj se ĉio ĉi ne realis, tio klare signifis, ke mi mortis kaj falis en la inferon. Sed oni diris, ke la infero estis plena de ombroj, teruraj kreaĵoj, flamoj kaj bruligaj trezoroj. Tiu loko ŝajnis fakte trankvila krom… krom pro tiu stranga regula spirado. Mi sulkigis la brovojn, alarmita. Kiu ronĝis ĉiujn ĉi ostojn?

Mia korpo subite ekmoviĝis, aktivigita pro timo: mi prenis Ulion en miaj brakoj, kaj ĉirkaŭpremis ŝin kontraŭ mi, antaŭ ol iri al la kapelo. Tie almenaŭ ne troviĝis ostoj. Mi nomis min stultulo: mi devis trovi manieron eliri el tie ĉi.

Abrupta movo igis min mallevi la kapon. Ulio, en miaj brakoj, jam malfermis la okulojn kaj observis min senzorge. Ŝi malfermis la buŝon.

— Ĉu ni mortis?

Mi genuiĝis kaj metis ŝin milde kontraŭ la ŝtono respondante:

— Ne. Ni nur estas fantomoj.

Ulio sulkigis la brovojn ĉirkaŭrigardante.

— Mi ne sukcesas kredi tion —ŝi elspiris.

— Kial vi demetis la ĉirkaŭkolon? —mi demandis.

La princino mordetis sian lipon.

— Mi ne demetis ĝin. Mi simple falis en la akvon, kaj ĝi perdiĝis.

— Vi falis en la akvon? —mi elspiris.

— Pro ventopuŝo… mi kredas. Mi ne plu rememoras. Krom se oni atakis nin… Ho, Dejlo! —ŝi plendis—. Vi teruris min tiel, kiam vi subite malaperis! Ĉu vi… sciis, ke la ĉirkaŭkolo ne mortigos vin?

— Ne —mi konfesis lakone.

Ulio okulis min nekredeme.

— Tiam, vi…

— Ne parolu plu pri tio —mi interrompis ŝin ĝentile—. Ni provu eliri el ĉi tie. Ĉu vi fartas bone?

Mi vidis ŝin pli luma kaj ŝajne pli bonstata. Kapjeso de Ulio varmigis al mi la koron.

— Sed tamen nu, Dejlo, ni devas paroli pri tio —ŝi diris—. Vi savis al mi la vivon.

Mi sentis, ke mi ruĝiĝis malgraŭ la fakto, ke mi estis fantomo.

— Ne vere —mi grumblis—. Ni estas ankoraŭ fantomoj.

— Ha, ĉar por vi fantomo ne vivas? —Ulio rebatis kvazaŭ ofendita. Ŝi tuj faris amuzitan mienon—. Ni eliru el ĉi tie, do. Ĉu vi havas ian ajn ideon, kie ni…?

Ŝi enspiris profunde kaj eksilentis, kun esprimo de teruro pentrita sur sia travidebla vizaĝo. Mi komprenis, ke ŝi ĵus ekvidis la skeletojn.

— Ili estas tie ekde longa tempo —mi trankviligis ŝin elirante el la kapelo—. Tamen io vivas ie proksime. Io granda. Se ni nur povis atingi la plafonon…

Ulio rekuniĝis kun mi, atentema.

— Ne eblas, krom se la vento blovu.

Aŭ se ni sukcesu kunmeti ĉiujn ĉi amasojn da skeletoj sub la truo, mi pensis, nekuraĝante tamen proponi laŭtvoĉe mian malagrablan ideon.

— Estas tunelo tien —mi diris fine.

— Ĉu vi aŭdas la spiron? —Ulio murmuris.

Mi kapjesis.

— Jes. Ŝajne la estaĵo dormas.

— Ni devus fari malpli da bruo —la princino avertis min. Tamen mi eksentis en ŝia voĉo iom da sciemo.

Ni proksimiĝis al la tunelo, kiam subite terura murmurego paralizis nin. Mi havis la impreson, ke io en la ĉambro moviĝis… Mi prenis la manon de Ulio, kaj kondukis ŝin kontraŭ muro.

— Li ronkas —Ulio rimarkis.

Jes, sed kiu li estas?, mi pensis. Aŭ prefere, kio li estas? Almenaŭ estis klara, ke la estaĵo ne estis remaĉulo, pro la kvanto de skeletoj, kiujn li delasis tie.

— Ni proksimiĝu al la tunelo malrapide —mi proponis mallaŭte.

Ulio aprobis per la kapo, kaj ni atingis la tunelon. Mi haltigis ŝin, kaj antaŭeniris kuraĝe sola en la mallumo. Bruliga blovo sendis min malproksime malantaŭen en la ĉambro, kaj mi tuŝegis kranion de ĉevalo. Pluraj ostoj falis el la amaso, kaj mi restis paralizita dum momento. Rimarkinde, subita bruo en la tunelo vigligis min, kaj mi impetis por malsupreniri de la amaso. Ulio alvenis ĉe mi, kun okuloj grandigitaj pro teruro.

— Li proksimiĝas! —ŝi flustris per akra voĉo.

La nazego de monstro aperis sub la lumradioj. Li grumblis kaj palpebrumis, ŝajne incitite.

— Manĝaĵo? —li demandis.

Li ne parolis, sed liaj pensoj estis tiel fortaj, ke mi preskaŭ kredis, ke mi aŭdis ilin.

— Je Ravlavo… —mi balbutis.

— Li estas… drako? —la princino elspiris, buŝmalfermite.

— Ŝajne —mi kapjesis, kunligante la manojn, kvazaŭ por preĝi. Tamen mi nur provis trankviliĝi.

La drako estis almenaŭ speciala. Li havis verdajn skvamojn kaj brunajn okulojn. Kaj densa tufo, kvazaŭ laktuko, kreskis sur lia kapo.

— Manĝaĵo? —li ripetis tondre, ĉirkaŭirante en la ĉambro.

Li ne vidis nin ankoraŭ. Li preterpasis nin, kvazaŭ ni estis nur ornamaĵoj, kaj li iris al la kapelo. Tie, li flaris miajn vestojn kaj eligis:

— Aĉ…

Mi havis rideton imagante la odoron de kloako, sed tuj forigis ĝin. Mi faris silentan signon al Ulio, kaj ni iris kurante al la tunelo. Ni eniris rapide kaj ekhaltis.

— Tio ne estas tunelo —Ulio plendis, antaŭ netrairebla muro.

— He, ne —mi konsentis, elrevigita pro tiom da malbonŝanco.

— Li sukcesis forkuri —la drako diris per plendema tono—. La nura en kvardek jaroj, kaj li sukcesis forkuri! Tio plorindas.

Ni interŝanĝis miran rigardon, kaj revenis prudente al la kaverno.

— Kion ni faras? —Ulio demandis per apenaŭ aŭdebla voĉo.

— Ni atendas, ke li endormiĝu denove, kaj ni provos supreniri ĝis la elirejo —mi decidis.

— Tio ne eblas. Ĝi estas almenaŭ dudek metroj super ni.

Ulio pravis, mi pensis. Sed krom se mi estis blinda, ne ekzistis alia rimedo.

Kiam ni alvenis al la ĉambro, ni renkontiĝis vid-al-vide kun la drako, kiu ekgrandigis la okulojn vidante nin. Mi glutis salivon pro kutimo, sentante ke nia fino proksimis.

— Vi ne estas viando —la drako vespiris elrevigite—. Kiuj vi estas?

Lia verda hararo, kiu staris sur lia kapo, balanciĝis kaj refalis kvazaŭ palmo de Verliŝo. Ulio retrovis la parolon antaŭ mi.

— Ni estas fantomoj —ŝi diris per kvieta voĉo—. Mi estas Ulio. Kaj li estas Dejlo. Ni ne volis eniri en vian hejmon, sed ni aperis ĉi tie pretervole.

— Ha —la drako diris, antaŭenigante siajn nazojn. Lia spiro ĵetis nin abrupte kontraŭ la muron—. Ulio kaj Dejlo? Dejlo kaj Ulio. Bone. Sed vi ne estas viando —li insistis.

— Ne —Ulio konsentis, dum ni glitis ĝis la grundo, spirante malfacile—. Sed ni volus… eliri el ĉi tie.

La drako sidiĝis sur siaj malantaŭaj kruroj, kaj fiere rigardis nin el supre.

— Vi volas eliri? Ha! —Li ekridegis kaj montris al ni siajn grandegajn kojnodentojn—. Kia ŝerco! Oni ne eliras el la hejmo de Suldoro.

Mi komprenis, ke la drako nomiĝis Suldoro. Mi rememoris, ke en la libroj de Historio, kiujn Iziso igis min legi laŭtvoĉe multfoje, multaj drakoj havis nomojn. Abrihilisĥuro estis unu. Kaj Kabrisviŝo estis alia. Suldoro… tio sonis malpli timiga. Mi antaŭeniris kaj kliniĝis kun respekto.

— Suldoro —mi deklaris per tono de diplomato—. Mi aŭdis paroli pri viaj grandaj faroj.

La verda drako ŝajne sulkigis siajn skvamajn brovojn.

— Miaj grandaj faroj —li ripetis, surprizite.

— Hm… jes —mi diris, apenaŭ regante mian voĉon—. Aŭ almenaŭ tiuj de la drakoj.

Suldoro grumblis.

— La drakoj —li kraĉis—. Mi tediĝis de drakoj. Mi ne plu parolas al ili.

Ulio kaj mi okulis lin, mire.

— Sed… ĉu vi ne estas drako? —la princino honteme demandis.

Suldoro ŝajne preskaŭ incitiĝis, sed li fine nur diris:

— Jes. Tamen mi tediĝis de drakoj. Ili estas egoismaj, malĝentilaj, tedaj… —Li eksilentis kaj klinis la kapon al ni scivole—. Ulio kaj Dejlo. Mi preferas tiujn nomojn. Mi ne diros al vi la nomon, kiun oni donis al mi, kiam mi naskiĝis: ĝi vere malbelis. Do… mi konfesas, ke mi estas ermito. Malfidelulo. Renegato. Sed mi fajfas pri tio. Nu… ĉu estis vi, kiuj havis la ĉirkaŭkolon por manĝi?

Mi sulkigis okulon, nekomprenante.

— La ĉirkaŭkolon por manĝi? Ĉu vi parolas pri la Gemo de la Abismo?

Suldoro moviĝis, kaj lasis sian rigardon vagi en la ĉambro. Tiel sidante, li devis havi mezuron je kvar metroj, mi taksis.

— Mi ne scias —li respondis—. Mi ne konas tiun Gemon, mi neniam vidis ĝin. Sed fojfoje, tre malofte, ĝi alportas facilan manĝon. Tio ne okazis jam ekde kvardek jaroj, kaj mi tute ne atendis vidi fantomojn —li vespiris—. Mi devos eliri por ĉasi. Ĉu tio ĝenas vin, ke mi forestu por momento?

Li rigardis nin, kvazaŭ li vere atendis respondon. Mi skuis la kapon, mute.

— Tute ne —Ulio certigis nature.

Suldoro disvastigis tiam siajn flugilojn, kaj ĵetis nin tiamaniere sur la grundon. Li grumblis en siaj pensoj ion pri ĉevaloj kaj ursoj.

— Alkroĉu vin al lia vosto —mi flustris al Ulio.

Ni impetis dum la drako supreniris. Mi ĝuste ekprenis pinton, kaj Ulio alkroĉis sin al mia alia brako. Mi refirmigis ŝian tenon alkroĉante ŝin per la zono, kaj ni eliris el la kaverno. Apenaŭ ni vidis la arbaron, kiu etendiĝis malsupre, kiam abrupta frapo de vosto igis min ellasi la drakon. Tio ja estis bona, ke ni sukcesis teniĝi tiom da tempo. Normale ni falus ŝvebante malrapide, sed la rapideco de la frapo ĵetis nin rekte al la grundo. Arbo haltigis abrupte nian falon.

— Haaa… —mi diris.

— Ĉu io doloras vin? —Ulio demandis, tute taŭzita kaj pli luma ol iam ajn.

Mi pripensis dum momento kaj diris:

— Ne.

Ulio leviĝis per eksalto, ekscitita.

— Ni sukcesis! —ŝi ekkriis—. Ni estas vivantaj! Ni estas liberaj! Ni povos iri por reakiri la kofron!

Ŝi ridetis larĝe, kaj mi redonis al ŝi rideton pli heziteman.

— La drako —mi diris.

— Kio okazas kun la drako?

— Li revenas.

Fakte, Suldoro surgrundiĝis ĉe la enirejo de la kaverno kaj ĉirkaŭrigardis. Ni estis apenaŭ je kelkaj dekoj da metroj de li.

— Dejlo? Ulio? Ulio kaj Dejlo? —li vokis tiam, kun la nazego en la truo de sia kaverno—. Ĉu vi fartas bone? —Li malantaŭeniris grumblante—. Ili ne respondas. Mi ja aŭdis kriojn, mi ne estas freneza.

Sub la lumo de la suno, la verdaj skvamoj de la drako briletis. Lia laktuko, sur la kapo, estis tute ridiga. Sed kie do ni estis?, mi demandis min, rigardante la ĉirkaŭaĵojn arbarajn kaj plenajn de deklivoj. Suldoro vokis nin ankoraŭ je unu fojo, kaj poste vespiris kaj svingis la voston elrevigite, tiamaniere, ke la aero kirliĝis subite, kaj mi estis puŝita ekster mian kaŝejon kontraŭvole.

— Ho —la drako diris—. Vi estas tie. Vi… vi eliris!

Li estis tute mirigita.

— Mi bedaŭras —mi grimacis—. Sed ni devas okupi nin pri afero.

Suldoro ŝajne iĝis pli malgaja.

— Fantomoj, kiuj devas okupi sin pri afero? Kia afero? Vi ne manĝas viandon, laŭ mia scio —li rebatis.

— Ne —konfesis delikate Ulio, kiu sekvis min—. Sed ni devas serĉi kofron.

Suldoro elspiris.

— Kofron? Kofron plenan de oro? Aĉ, vi rememorigas min pri Disbilafo. Ŝi estis mia plej bona amikino, sed kiam mi demandis al ŝi, ĉu ŝi amis min pli ol la oron, ŝi mokridis min antaŭ mia nazego! Mi ne ŝatas la oron, ĝi malvarmas, ĝi ne verdas, kaj cetere ĝi ne parolas. Vi elrevigas min, Ulio kaj Dejlo. Dejlo kaj Ulio.

Kial do li ĉiam ripetis niajn nomojn?, mi demandis min, scieme.

— La kofro ne enhavas oron —Ulio klarigis tre kviete—, sed cindrojn. Magiajn cindrojn. Ni suferas pro malbeno, kaj ni devas ĵeti akvon sur la cindrojn por disigi la sorĉon.

Suldoro etendiĝis sub la suno, revema.

— Ha! —li diris fine—. Mi komprenas.

Li restis silenta dum plua momento, kaj li aldonis:

— Do mi pardonas al vi. Via tasko estas nobla. Tio rememorigas al mi tiujn antikvajn historiojn, kiujn oni rakontis al mi, kiam mi estis malgranda drakideto. —Li montris ĉiujn dentojn, ridetante, kaj lia verda hararo svingiĝis—. Kie troviĝas la kofro?

— Ĝin havas goblenoj —Ulio diris—, en la Blua Arbaro.

Suldoro movis la lipojn, kaj mi komprenis, ke li faris grimacon.

— Goblenoj! Ili estas abomenaj. Disbilafo ŝatis ilin. Ĉiu havas siajn proprajn gustojn. Mi preferas bovinojn. En la Blua Arbaro, vi diris? Mi ne konas ĝin, kie ĝi estas?

— Ĝi estas norde de Ravlavo —mi respondis—. Aŭ de Akareo, tio estas la samo. Ĝi estas okcidente de la Arbaro de la Hakiloj… kaj sude de la montoj de Cermio —mi aldonis ekkomprenante, ke li ankoraŭ ne vidis.

Suldoro eligis amuzitan blekon.

— Mi neniam aŭdis ĉiujn ĉi nomojn. Mi esperas, ke tio ne estas tro malproksima. Mi havas la impreson, ke vi estas afablaj personoj. Nu, se vi volu, mi povas provi konduki vin al tiu blua arbaro. Ĝi devas facile videbli, se ĝi bluas.

— Ĝi ne bluas —Ulio korektis lin, dum mi retenis ekkrion de surprizo pro lia propono—. Kaj ni estos tre kontentaj, ke vi helpu nin, Suldoro.

Mi rigardis ŝin terurite.

— Kial oni nomas ĝin blua arbaro, tiam? —la drako demandis scivole.

— Mi tute ne scias —la princino konfesis.

Mi intervenis:

— Tio estas pro tio, ke ĉe la rando, ĝi havas multe da arbaretoj kun bluaj beroj.

Ulio ridetis, amuzita pro mia klarigo.

— Nu, do kien ni iras? —ŝi demandis.

Ni interrigardis inter la tri, kaj poste Suldoro indikis sian dorson.

— Supreniru do sur mi, kaj alkroĉu vin bone.

Ni okulis lin, mire. Ĉu li seriozis?

— Ni falos —Ulio hezitis.

— Ni estas fantomoj —mi aldonis—. Je la eĉ plej eta vento…

Suldoro protestis.

— Mi ja tamen ne iros piede! Mi ŝatas aventurojn, sed tio estus tro.

Li iĝis necedema, kaj ni fine supreniris sur lian dorson kun malbona antaŭsento.

— Iru malrapide, amiko —mi diris.

Suldoro eksaltis, kaj turnis sian grandegan kapon al mi.

— Ĉu vi nomis min amiko?

Liaj grandaj brunaj okuloj estis surprizitaj. Mi demandis min denove, kiel diable mi akceptis supreniri sur lian dorson. Tio estis memmortiga. Iziso nomus min stultulo…

— Jes —mi rebatis—. Mi scias, ke ni apenaŭ interkoniĝis, sed pro tio, ke vi helpas nin, ni estas kunuloj nun, ĉu ne?

Miaj paroloj ŝajne flatis la drakon. Kia diplomatio, mi gratulis min. Tamen mia tuta plezuro malaperis, kiam la drako supreniris rekte al la ĉielo. Mi baldaŭ troviĝis en la aero, alkroĉiĝanta al Ulio, dum la drako daŭrigis sola sian flugadon entuziasme.

— Malrapide, jes ja! —mi grumblis.

— Ni mortos! —Ulio ekkriis terurite.

Ni ŝvebis kaj malsupreniris malrapide.

— Ne, ne zorgu —mi trankviligis ŝin, malgraŭ mia timo—. Sed plej bone estos, ke ni neniam petu denove al drako, ke li helpu nin.

La princino kapjesis vigle. Murmurego aŭdiĝis kaj ni levis la rigardon. Mi paliĝis.

— Ho, ne…

Suldoro ĵetis sin al ni. Li enfalis rapide kiel fulmo, kiel drako de la rakontoj por infanoj. Li pasis je kelkaj metroj de ni, skuante malmilde la aeron, kaj daŭrigis sian rapidan flugadon ĝis la grundo kriante:

— Dejlo kaj Ulio! Ulio kaj Dejlo!

Kiam li surgrundiĝis, ni aŭdis lin voki nin kriante siajn pensojn kaj grumblante.

— Ni estas tie ĉi! —Ulio kriis.

Mi imitis ŝin, sed tio ne efikis: la drako, eble aŭdante niajn kriojn, agitis sin, kaj serĉis nin en la arbetaĵoj, sendube firme kredante, ke ni ne povis resti en la aero turniĝante kiel turboj. La vento lulis nin, kaj mi havis la teruran impreson, ke ni neniam alvenos ĝis la grundo.

— Dejlo…

La voĉo de Ulio alvenis al mi tra la venteto. Mi tenis ŝin inter miaj brakoj: mi nepre ne volis perdi ŝin.

— Kio?

— Rigardu iom tien, malantaŭ la montoj.

Mi turnis la kapon kaj paliĝis.

— Ventego —mi anoncis, per ŝajne egala voĉo.

— Ne, ne —Ulio diris pacience—. Mi ne parolas pri tio. Rigardu pli malproksimen.

Mi sekvis ŝian rigardon, sed ne komprenis.

— Kio?

— Tiu monto, malproksime, estas tiu, kie vivas Heraso. —La vero frapis min kiel martelo—. Ni estas en la montoj de Cermio —ŝi konkludis.

— Ie malproksime en la nordo —mi elspiris—. Mirinda.

Fulmo trapasis la ĉielon malproksime, kaj tondro aŭdiĝis.

— Ho… —mi malesperis—. Ni neniam atingos la grundon! Ne maltrankviliĝu, mi krios. SULDORO! —mi kriegis.

Finfine, la kapo de la drako leviĝis. La ombroj de la nuboj komencis kovri la ĉielon. Suldoro supreniris kaj sekvis miajn kriojn.

— Ha! Mi atingos vin! —li diris.

Tio estis preskaŭ vera: liaj flugiloj ĵus ĵetis nin je kelkaj metroj pli malproksimen. Li grumblis, incitite.

— Sed ne forflugu do!

— Ni ne forflugas, sed estas vi, kiu forĵetas nin! —Ulio protestis.

— Mi alvenas —li respondis.

Ni vidis lin supreniri kiel sago, kaj poste enfali sur nin. Tiun fojon li ne maltrafos. Li tuŝegis nin plene kaj ni iris rekte al la grundo. Mi relevis min kiel eble plej bone.

— Malgraŭ ĉio, la fantomoj estas fortikaj —mi eligis.

Ulio ridetis amuzita. Suldoro surgrundiĝis proksime, kaj proksimiĝis al ni preskaŭ honteme.

— Ĉu mi faras tro da vento? —li demandis.

— Tute ne —mi respondis—. Kulpas ni, kiuj estas tro aeraj.

Mia malkvieta ŝerco ŝajne ne trankviligis lin.

— Bone. Do ni iras piede? —li vespiris, venkite.

Mi ekgrandigis la okulojn.

— Vi ankoraŭ volas helpi nin?

Suldoro klinis la kapon dekstre-maldekstren.

— Nu, jes. Mi havas neniun okupon krom manĝado. Kaj la drakoj de la regiono malestimas min. Paroli estas agrable. Do, kien vi iros?

Ulio deturniĝis kaj indikis la supron de monto per fingro.

— Ni devas transpasi tiun monton kaj poste aliajn ankoraŭ. Sed ni sukcesos.

Ŝiaj paroloj finiĝis per tondro, kiu igis nin eksalti. La pluvo komencis fali.

— Kaj se ni elirus el ĉi tie post la pluvo? —la drako proponis.

— Mi akordas kun vi —mi intervenis.

La drako revenis al sia kaverno, kaj Ulio kaj mi rifuĝis sub la arbaretoj, post ni certigis al li, ke ni preferis ne ĝeni lin en lia rifuĝejo. Ni ankaŭ devis promesi al li, ke ni ne forirus sen li: tiu verda drako ŝajne vere volis akompani nin. Alpremiĝante unu kontraŭ la alia, Ulio kaj mi sentis la plej malfortan ventopuŝon enigi sin inter la branĉaĵojn, kaj kelkaj malvarmaj gutoj trapasis min de tempo al tempo.

— Dejlo —Ulio subite diris, rompante longan silenton—. Mi ne diris al vi… dankon… pro tio, ke vi savis mian vivon.

Ŝi mordetis sian lipon, kun sincera rigardo. Mi skizis rideton.

— Tio estis tute natura.

— Nu, ĝuste, tio ne estis klara —Ulio elspiris—. Tiu ĉirkaŭkolo, mi ne scias tion, kio ĝi estas, sed ĝi vigligis min. Mi estis certa, ke mi malaperus por ĉiam. —Okazis silento, kaj poste—: Kial vi faris tion?

Mi ruĝiĝus, se mi povus.

— Mi… nu… —Mi grakis—. Mi ne pripensis. Mi agis, jen ĉio.

Ulio faris amuzitan paŭton, kaj ŝi levis manon por tuŝi guton de akvo sur folio. La akvo trapasis ŝian fingron, kaj glitis malrapide, ĝis ĝi falis teren. Ŝi daŭrigis:

— Kiam mi estis malgranda, mi ŝatis promenadi sub la pluvo kun Tigalio. Mi rememoras, ke soldato de mia patro diris, ke se mi elirus, kiam la pluvo estis tro forta, ĝi trapasus min. Tiu soldato estis iom freneza, sed mi ja ŝatis lin. Li nomiĝis Jadolĉo.

— Ha —mi diris ridetante—. Mi konas lin.

La princino ekgrandigis la okulojn.

— Ĉu vere? Ekde kiam do vi vivas en la palaco de Eŝilo?

— Ekde mi estas dekdujara.

— Antaŭ la morto de mia patro?

Mi kapjesis, ĝenite.

— Tri jarojn antaŭ ĝi.

— Do… —ŝi sulkigis la brovojn— kiel eblas, ke mi neniam vidis vin?

Mi ŝultrumis kaj ridetis al ŝi, amuzite.

— Ekzistas koridoroj por la servistoj, kaj koridoroj por la princinoj.

Ŝi klinis la kapon.

— Vi ne estas nobelulo?

Tiam, mi ridetis sincere.

— Ne.

La princino redonis al mi mian rideton, kaj etendiĝis kiel kato.

— Mi estas kontenta, ke mi revenis al Eŝilo, por vidi kiel ĉio ŝanĝiĝis. Sed tiufoje, mi promesas al vi, ke mi neniam revenos.

Mi restis silenta dum momento, kaj enspiris.

— Esti reĝino ne estas tiel terure, vi sciu.

Ulio deturniĝis vigle.

— Ĉu vi jam estis reĝino, Dejlo? —Mi ridetis ironie, kaj kapneis—. Hm. Dum miaj unuaj dek kvin jaroj, mi apenaŭ aŭdis paroli pri la popolo de Akareo. En la palaco, oni fajfis pri ĝi. Tial tiu Ravoso Mandoro volis amasbuĉi ĉiujn nin. Esti reĝino de regno ne konvenas al mi.

Mi elspiris.

— Vi eraras. Ravoso Mandoro ne detruis vian idaron por helpi sian popolon. Tio estus tro bela. La plejmulte ŝatis lin komence, certe: li estis malavara kun la militakiro. Sed poste, tio malboniĝis. —Mi ekobservis ŝian malgajan mienon kaj turnis la okulojn—. Ni ne parolu pri la estinto. Diru al mi, ĉu vi vere rememoras nenion, el kio okazis, antaŭ ol vi perdis la ĉirkaŭkolon? Vi diris, ke okazis atako…

Ulio levis la brovojn.

— Ĉu vere? Ha, jes. Mi jam diris al vi, ke mi ne rememoras. La ĉirkaŭkolo tuj efikis sur min. Mi refariĝis fantomo kiel antaŭe, sed mi spertis teruran naŭzon. Estas vere, ke mi aŭdis kriojn, sed mi ne scias, ĉu ili estis realaj, pro la konfuzo de mia menso. Poste, mi falis en la akvon.

Do Ulio ne retrovis tute sian korpon, kiam ŝi perdis la Gemon de la Abismo, mi konkludis. Sed pripensante tion bone, mi ne sciis, kiom da tempo pasis, ekde kiam mi aperis en la kaverno. Cetere, mi esperis, ke nenio malbona okazis al Kataso kaj Noktelo. Mi ellasis elspiron.

— La fulmotondro jam pasis, ŝajne. Almenaŭ ni renkontis afablan drakon, kiu volas helpi nin nun —mi ŝercis.

Mi eliris el la arbareto, kaj subita ventopuŝo kunportis min. Ulio prenis mian manon ridante.

— Ek al la Blua Arbaro! —ŝi diris.

Ŝiaj helbluaj okuloj brilis pro entuziasmo kaj espero.

14 La enigmo de la cindroj

Kapo kun verda hararo ripozis proksime de mi, elspirante kaj ronkante varme. Jam noktiĝis, kaj Ulio kaj mi povus daŭrigi la marŝon, sed la drako iĝis dormema, kaj ni promesis al li esti atentaj, dum li dormos.

Restis multaj tagoj por alveni al la malsupro de la montoj de Cermio. Suldoro grumblis, ke li alvenus en malpli ol duonhoro, sed nek mi nek Ulio volis denove sperti tiun flugadon, kiu tiom antaŭenigis nin. Koncerne al la maniero, per kiu Suldoro trairis la subarbaron, ĝi estis… katastrofa. Li verŝajne igis forkuri ĉiujn la vivajn estaĵojn je kilometroj ĉirkaŭe. Tamen surprize tiu granda lacerto ja estis afabla. Mi neniam kredus, ke iutage mi kapablus paroli tiel trankvile kun drako. Kaj tiun posttagmezon, ni tri parolis pri ĉaso, drakoj, fantomoj kaj kutimoj. Suldoro, kiel li ŝatis ripeti, estis malfidelulo al sia familio kaj sia popolo de drakoj. Laŭ li ili estis tro memamaj, kaj do ne eĉ kapablis senti amikecon, amon aŭ kompaton. Tial li pensis, ke lia speco nepre kondamniĝis al malprospero.

Ne kuraĝante fari tro da bruo, Ulio kaj mi pasigis la tutan nokton murmurante inter ni. La princino rakontis al mi nekredeblajn historiojn pri la Arbaro de la Hakiloj, kaj mi aŭskultis ŝin paroli pri grandegaj arakneoj, feinoj, marmotoj kun tri okuloj kaj multkoloraj cervinoj. Kvankam mi sciis, ke ŝi diris la veron, mi malfacile imagis ĉiujn ĉi estaĵojn, kiuj vagadis en tiaj necivilizitaj lokoj, kie malmultaj homoj kuraĝis promenadi. Estis mirinde, ke la princino postvivis tiujn tri jarojn. Iumomente, kiam la ĉielo komencis lumiĝi, ŝi demandis:

— Kaj vi, Dejlo? Kial vi neniam parolis pri vi kaj via vivo?

Mi faris paŭton.

— Eble ĉar ne indas paroli pri ĝi —mi diris sincere.

Ulio elspiris.

— Vi estas pli sekretema ol maljuna elfo. Sed ekkomprenu, ke mi scias nenion pri vi. Krom la fakto, ke vi estas diplomato, kaj ke vi havas fraton diplomaton kaj mentoron, kiu estis murdisto, kaj laboris por mia patro.

— Iziso estas la Granda Diplomato de Ravlavo —mi korektis ŝin, duonamuzite—. Li eble estis murdisto, antaŭe, sed mi certigas vin, ke mi ne estas tio. Nu, sincere, se mi diras al vi, ke ne indas rakonti mian vivon, tio estas, ke ne indas.

— Provu do, por ke mi vidu —Ulio insistis, nekonvinkite.

Mi vespiris.

— Mi estas filo de soldato. Je dek du jaroj, kiam mia familio vendis nin, Rinenon kaj min, por pagi ŝuldojn, Iziso decidis instrui al ni spionadon kaj diplomation. Post la morto de via patro, oni tuj igis min servi la regnon. Mi servis kiel mesaĝisto inter korporacioj, triboj kaj estroj, kaj mi konvinkis homojn pri multaj aĵoj, kiujn mi mem ne komprenis. Mi faris malbonajn aĵojn. Mi estis stulta knabo sub la ordonoj de abomeninda Konsilisto… kaj, en dek jaroj de servo, la diplomato de Simrazo nur savis kelkajn vivojn kaj probable kaŭzis multe pli da mortoj sen scii. Jen —mi konkludis, forpuŝante la maldolĉecon, kiu ekregis mian voĉon.

Ulio kapjesis, revema; tamen ne ŝi respondis, sed Suldoro:

— Mi nek komprenis ĉion, nek aŭskultis ĉion, sed ĉiaokaze, ne zorgu, Dejlo. Mi ankaŭ faris malbonaĵojn dum mia vivo —li diris levante iom sian grandegan verdan kapon al ni—. Unue, mi forgesis promesojn. Unufoje, mi ĵuris, ke mi ne manĝos elfon, kaj mi manĝis lin. Poste, mi terure kulpigis min. Sed, jen, mi ne povis malantaŭeniri en la tempo, do mi diris al mi: ekde hodiaŭ, vi ne plu manĝos viandon. Sed mi ankaŭ forgesis tiun promeson. Vi vidu, Dejlo kaj Ulio, Ulio kaj Dejlo, krom malfidelulo, mi estas malkuraĝulo kaj malnoblulo.

— Ho —mi diris, kortuŝite malgraŭ mi pro lia konfeso—. Sed tamen vi estas drako. Estas nature, ke vi manĝu viandon. Kaj por vi la elfoj kaj la homoj estas kvazaŭ kunikloj.

Suldoro kapjesis.

— Sed iom pli grandaj —li rimarkis—. Kaj ili povas tamen esti simpatiaj, kaj kiam oni konas ilin, oni ne plu kuraĝas ilin manĝi.

Ulio vespiris.

— Mi ankaŭ ne ĉiam estis afabla princino —ŝi diris—. Mi konfesos al vi ion. Unu tagon, antaŭ kvar jaroj, mi lasis orkon eniri en mian turon. Li freneziĝis eksciante, ke li fariĝis fantomo, kaj… kaj… mi provis konsoli lin, sed li ĵetis sin al mi kaj… —Ŝia voĉo tremis—. Mi devis mortigi lin.

Malgraŭ tiu tragedia historio, kaj la abomeno, kiun kaŭzis al mi tia sceno, mi ne povis reteni rideton.

— Oni kredus, ke ni estas en templo konfesante niajn pekojn —mi ŝercis—. Se tiu orko freneziĝis, vi ne povis fari multe por aranĝi la situacion. Kaj se vi estas drako, Suldoro, kaj vi ricevis edukadon de drako, vi nenion povas fari pri tio.

Mi ne aldonis, ke mi mem havis malpli da senkulpigoj. Sed tamen antaŭ ol mi konis Herason, mi ĉiam kredis agi bone. Ĉar antaŭlonge por mi agi bone estis sukcese plenumi ordonojn. Teruris min scii, ke mi kapablis pensi tion dum tiom da tempo.

Mi leviĝis per eksalto.

— Ni daŭrigu? —mi proponis.

Suldoro leviĝis ankaŭ kaj etendiĝis kiel tigro.

— Mi bedaŭras —li diris, vidante nin batali kontraŭ kirlo de la aero. Li tendis sian kolon kaj murmuregis tondre—. Ek al la aventuro!

Ni daŭrigis tiamaniere, kaj la tagoj pasis sen eĉ momenteto de enuo: ni babiladis pri ĉio ajn, kaj Ulio kaj mi esploris la regionon dum la drako dormis; ni ludis lasante nin kunporti per la vento, kaj estis la unua fojo, ekde kiam mi estis fantomo, ke mi sentis ĝojon pro flugado, ŝvebado kaj turniĝado en la aero. Suldoro estis babilema kaj ŝatis filozofi malgraŭ, li diris, la mokoj, ke tio altiris al li de liaj kunuloj. Li kunsentis kun multaj ideoj de Heraso, kaj li igis min promesi, ke mi iam gvidos lin al la magiisto, kaj li promesis al mi, ke li ne manĝegos lin. Ĉiaokaze, ĉar li estis duon-vivmortulo, mia maljuna amiko plej verŝajne ne fineniros en la stomakon de verda drako, kiu ŝatis dikajn cervojn kaj ĉevalojn.

Ni direktis nin al la sudo, kaj kiam ni alvenis al la malsupro de la montoj de Cermio, ni troviĝis je kelkaj horoj de la urbo Siszrio. Ulio kaj mi interŝanĝis malkvietan rigardon. Klare ni demandis al ni mem la samon: kiel ni vojaĝos nevidataj kun drako? Ni deturniĝis kaj vidis Suldoron antaŭeniri kvarpiede, ŝajne laca.

— Miaj kompatindaj piedoj —li plendis—. Tio estas, kvazaŭ mi estus apro! Nu? Kien ni iru?

Ulio indikis la sudokcidenton.

— Teorie tien —ŝi diris—. Sed ni ĉirkaŭiros al la sudo por eviti la homojn.

— Ĉirkaŭvojo? —Suldoro grumblis—. Por kio?

— Vi ne povas promenadi sur vojo —mi klarigis pacience.

— Ho. Mi vidas. Ĉu vi pensas, ke la homoj estas danĝeraj? —li demandis scivole.

Mi levis la okulojn al la ĉielo.

— Iom. Ili jam mortigis drakojn, vi sciis?

Suldoro skuiĝis.

— Mi scias la Historion. Nu, tiam, ek al la sudo.

Ni vidis lin antaŭeniri kiel mallerta lacerto. Post horo de marŝo laŭ la montoj, mi kliniĝis al Ulio.

— Ulio, vi ja ne intencas eniri en la Arbaron de la Hakiloj, ĉu ne?

Ŝi ŝultrumis kun naiva paŭto.

— Mi pensis, ke tio estis bona ideo. Tiel ni nur devos transpasi la Vojon de Kantoro, kaj ni estos en la Blua Arbaro sen tio, ke iu vidu Suldoron. Ĉu vi ne ŝatas mian ideon?

Mi grimacis, sed respondis:

— Mi ne havas pli bonan.

La ideo eniri en tiun arbaron ne plaĉis al mi, sed ĝi certe estis preferinda ol vidi aron da soldatoj ĉirkaŭi Suldoron, kun la glavoj enmane. Eĉ se la drako sukcesis elturniĝi, elverŝi sangon tiel stulte ne ŝajnis bona.

Ni trapasis la riveron sen malfacilaĵoj pli supre ol la ponto Sesago, kaj je la noktiĝo, ni alvenis al la rando de la Arbaro de la Hakiloj ĉirkaŭirante vilaĝon de homoj. La arboj de la arbaro estis eble malpli densaj kaj pli grandaj ol tiuj de la Blua Arbaro, sed la estaĵoj, kiuj vivis tie, estis multe pli danĝeraj. La gufoj ululis, la akridoj ĉirpis, la lupoj hurlis…

— Ni ne eniros tro profunde —Ulio garantiis.

Mi ekkomprenis, ke mi haltis, ĉirkaŭrigardante maltrankvile, kaj mi reprenis mian sintenon.

— Bone. Ĉiaokaze, kion farus trolo al fantomo?

Ulio ridetis, sed Suldoro ekgrandigis la okulojn.

— Troloj? —li eligis malestiman grumblon—. Mi abomenas trolojn.

— Ni renkontos neniun —Ulio diris—. Sekvu min. Ni trovos beletan lokon por la nokto.

Ni antaŭeniris ankoraŭ dum pli ol du horoj, en la mallumo. Fine, la verda drako tuŝegis kontraŭ arbon, kaj Ulio deturniĝis, kun kulpa mieno: ŝi faris ĉion eblan, por ke ni daŭrigu, ĝis Suldoro estu tute laca.

— Ĉu ni paŭzos? —ŝi proponis.

Suldoro elspiris brue.

— Jes.

La aventuro ŝajne ne plu tiel plaĉis al li, mi supozis, vidante lin buliĝi en la duonlumo de la Luno, masaĝante sian kapon. Tiun nokton, mi apenaŭ kuraĝis malproksimiĝi de la drako: la plej malforta bruo igis min eksalti, mia imago trompis min, kaj Ulio afable mokis min parolante pri hararaj ogroj, grandegaj vampiroj, serpentoj kun du kapoj, nevideblaj hirudoj…

— Kompatu min, Ulio… —mi diris, kiam mi ne plu povis elteni.

— Ja bone, mi silentos! —ŝi ridis, petolema, kaj ŝi etendiĝis sur la herbo maldiligente por observi la stelojn tra la branĉaĵoj.

La sekvan matenon, Suldoro deklaris, ke li havis kapdoloron, kaj li plendis dum la tuta vojo, ĝis ni retrovis la randon.

— Kaj, cetere, pluvas —li grumblis ĵetante malgajan rigardon al la griza ĉielo.

— Suldoro, vi ne vekiĝis bonhumore, tiun matenon —mi rimarkis.

La drako svingiĝis, kvazaŭ ŝultrumante.

— Nu —Ulio intervenis entuziasme—. Post apenaŭ du horoj, ni atingos la Bluan Arbaron. Kaj la vera aventuro komenciĝos!

Ŝiaj paroloj redonis kuraĝon al Suldoro, kiu stariĝis alte kaj murmuregis.

— Ek mi kuru!

Kiel tondro, li pasis antaŭ ni kaj impetis al la herbejo, balancante la piedojn flanken, kun la vosto rekta malantaŭ li. Mi ekridis.

— Vi ja vigligis lin.

Ulio ridetis larĝe.

— Tio estas danke al tio, ke li funde estas aventurema.

Kiam ni alvenis al la Vojo de Kantoro, pluvegis, kaj ni antaŭeniris malfacile. Suldoro estis antaŭ ni, kaj certe devis atendi nin rifuĝe, en la Blua Arbaro. Proksime, en malgranda arbareto, mi vidis figurojn kun armiloj, kiuj kaŝe observis la vojon kun avida rigardo. Rabistoj, mi komprenis kun malplaĉo.

Ulio ŝajne ekvidis ilin ankaŭ, ĉar ŝi altiris min de la brako.

— Ne restu tie ĉi.

Mi kapjesis, bedaŭrante povi fari nenion por savi tiujn, kiuj estos baldaŭ rabitaj. Ni nur antaŭeniris kelkajn paŝojn, kiam terura murmurego paralizis nin. La rabistoj kuris al la vojo… terurite.

Mi siblis inter miaj dentoj vidante Suldoron ekaperi. Li skuis la flugilojn kaj postkuris la rabistojn frapante la aeron per ungegoj kaj dentoj. Kvankam mi konis lin nur ekde kelkaj tagoj, mi ekhavis la impreson, ke li ridetis.

Surprize por mi, li mortigis neniun rabiston: kiam ĉiuj ĉi jam forkuris, li deturniĝis kaj direktis sin al la arbaro, serĉante nin per la rigardo. Ni vokis lin, kaj li venis kun ni.

— Mi multe ŝatas igi ilin forkuri —li senkulpigis sin.

Videble li ne komprenis, ke li atakis rabistojn. Kiam ni diris al li, ke li agis kiel heroo, lia verda tufo hirtiĝis, kaj li ŝveligis la bruston kaj fanfaronadis, haltante nur post longa tempo post ni eniris en la Bluan Arbaron.

Ekde tie Ulio gvidis nin: ŝi estis la spertulino pri arbaroj. Suldoro penis pasi en kelkaj lokoj, kaj elŝiris pli ol unu arbeton por liberigi sian vojon.

Kiam la sekvan tagon ni alvenis al la maldensejo de la detruita turo, mi vidis, ke Ulio malgajiĝis. Ŝi vagis ĉirkaŭ la turo dum longa momento, kaj ĝemspiris.

— Nu —ŝi diris—. De tie, mi trovis vojeton, kiam Rineno akompanis min. Al la okcidento.

Mi vidis ŝin heziti, kaj deklaris.

— Ni trovos tiujn goblenojn, Ulio, ne zorgu.

Ŝi ridetis, kaj mi prenis milde ŝian manon. Elektrosento trakuris min, kaj mi sentis kapturniĝon, sed mi ne apartigis min de ŝi.

— Mi havas la impreson, ke tiufoje ĉio solviĝos —ŝi diris.

Ŝia voĉo tremis pro espero, kaj mi ne volis elrevigi ŝin. Ĉar eble ŝi pravis. Aŭ eble ne. Tamen ĉiutage mi rememorigis al mi la promeson, kiun mi faris al ŝi, ĉe Heraso, kaj mi firme intencis plenumi ĝin.

Tiam ni komencis la ĉasadon. Unue Suldoro foriris por antaŭvidi, serĉante movadon inter la arboj. Li revenis parolante pri gazeloj, birdoj kaj bestoj kvazaŭ homaj, kiuj eble, li diris, povis simili al goblenoj. Senatende ni direktis nin al la loko, kiun li indikis, kaj Suldoro reflugis en la aeron.

Ni bezonis unu tagon kaj unu nokton por trovi ilin. Fakte ni renkontis unu el ili, kiu ekvidinte nin ektremis kaj forkuris kriante vortojn en nekonita lingvo. Li forlasis sian dagon, kaj mi kliniĝis por preni ĝin… vane: ĝi trapasis min rapide.

— Ni ne bezonos batali —Ulio trankviligis min divenante miajn pensojn—. Ĉiaokaze, du fantomoj kontraŭ aro de goblenoj kaj sen veka fajro, tio estus memmortigo.

Mi ridetis.

— Greka fajro.

— Jes tio. Nu, aŭ ni eniras kaŝe kaj silente en la vilaĝon, kaj malfermas la kofron, aŭ ni preĝas, por ke Suldoro rememoru nin, kaj surgrundiĝu.

Mi faris paŭton, revema, kaj adresis al ŝi duonrideton.

— Ne estas neebla eniri sen tio, ke iu vidu nin. Ni estas fantomoj, kaj cetere mi estas spiono. —Mi sulkigis la brovojn—. La problemo estas, ke unu el tiuj goblenoj vidis nin.

— Ba. Tio ne gravas. Mi nur esperas, ke ili ankoraŭ havu la kofron.

— Ili ja devu.

La princino mordetis sian lipon, nekonvinkite.

— Nu, pripensante tion bone, se ili kredis trovi oron en tiu kofro, ili devis senti sin elrevigitaj.

Mi elspiris amuzita, kaj faris signon, ke ŝi antaŭeniru. Ni trovis la kampadejon proksime de tie ĉi, en maldensejo kun multaj hakitaj arboj. Troviĝis grandaj tendoj, kaj ĉirkaŭite de bariloj, kelkaj kaprinoj, anseroj kaj kokinoj animis la malgrandan vilaĝon de goblenoj. Kelkaj infanoj kun taŭzita hararo kuris en la koto ridante. La suno lumigis ilin per siaj radioj ankoraŭ varmaj.

— Espereble Suldoro ne venu —Ulio diris fine, kaŝita malantaŭ arbeto.

Mi aprobis per la kapo: la goblenoj ne ŝajnis tre teruraj.

— Nu, kion ni faras? Ni atendas la nokton? —mi demandis.

La princino skuis la kapon.

— Sub la Luno, ni estus tiel videblaj, aŭ eĉ pli, ol sub la suno. Kaj cetere, dum la nokto ĉiuj estos en la tendoj. Ni iru tuj.

Sen multa planado, ni eliris el la arbetoj por proksimiĝi al la plej granda tendo. Ni ŝteleniris enen preter gobleno kun armilo, kaj ni konstatis kun trankviliĝo, ke neniu estis ene. La tendo konsistis el pluraj litoj, granda tablo kun benkoj kaj meblo kun tirkestoj. Ili ŝajne ja estis civilizitaj, mi surpriziĝis.

— La kofro ne estas tie —Ulio flustris.

Ŝia elreviĝo estis palpebla. Mi estis dironta al ŝi, ke ni ankoraŭ devis serĉi proksimume en dek tendoj, kiam voĉoj proksimiĝis. Mi tiris la princinon Ulion al la fundo de la tendo. Tio ja estis malbonŝanco. Tri goblenoj eniris babilante brue. Ulio kaj mi kaŝis nin sub lito, retenante vespirojn. Mi rememoris, ke mi demandis al ŝi, ĉu enigo de glavo povis mortigi fantomon. Ulio tiam ne respondis, kaj mi ja ŝatus redemandi tion al ŝi, sed ne estis bona momento: la goblenoj jam sidiĝis ĉe tablo, kaj nun elverŝis verdan fluaĵon en siajn glasojn.

Ni atendis dum longa momento. La parolado de la goblenoj estis raŭka kaj rapida, sed ĝi malrapidiĝis iom post iom, kiam la ĉiuj tri jam drinkis sian trian glason. Mi ne sciis tion, kio estis tiu verda fluaĵo, sed la efiko estis klara. Subite Ulio tiris min per la brako. Kun la lipoj kunpremitaj, ŝi indikis ion, sub alia lito. Ŝi indikis specon de… kofro! Mi restis buŝmalfermite. Tio ja estis bonŝanco. Mi faris signon, ke mi komprenis, kaj tre malrapide ni trenis nin ĝis sub tiu lito. Ulio agitadis sin malpacience.

Ni malfermis iom la kofron kiel eble plej silente… Mi ĵetis prudentan rigardon al la drinkuloj, kaj elspiris pro trankviliĝo. Ulio metis tremantan manon sur la cindroj kaj murmuris al mi:

— La akvo.

Per la rigardo mi serĉis akvujon, sed ne trovis unu. Mi tuj pensis pri tiu verda fluaĵo. Ĉu ĝi povus havi la saman efikon, malgraŭ la diferenco? Mi glitis ekster la liton. Etendita kontraŭ la grundo, mi rampis, kaj mi troviĝis baldaŭ sub la tablo, sen ke iu ajn vidu min. Tio ja estis talento, mi ridetis.

La kruroj de la goblenoj tuŝetis min, kaj mi faris paŭton pro malagrableco. Gobleno ekridegis, kaj mi kuntiriĝis ĝuste evitante baton de piedo. El la ombro de la lito, Ulio fikse rigardis min, kun maltrankvilo kaj espero. Kun la koro batanta, mi tendis manon al la tablo, kaj tuŝetis por preni unu el la glasoj. Mi ekhaltis, kiam mi aŭdis akran krion, kiu venis el ekstere, kaj aliaj krioj de timo sekvis. Surda murmurego, pri kiu mi ne atentis antaŭe, fortiĝis. Tio devis esti Suldoro, mi komprenis. La tri drinkuloj leviĝis kiel eble plej bone, kaj elingigis siajn glavojn mallerte, grumblante kaj ŝanceliĝante al la elirejo.

Sen plia hezito, mi leviĝis, prenis glason kaj impetis sub la liton, antaŭ ol ĝi trapasu mian manon. Mi ĵus metis ĝin grunden, kiam subite la suno lumigis la grundon de la tendaro: la tolaĵo foriris, anstataŭite de verda drako, kiu murmuregis kaj svingis siajn flugilojn, iom super ni. Mi pensis proponi al Ulio ĵeti la fluaĵon sur la cindrojn, ĉar ŝi estis fantomo ekde pli longa tempo, sed mi retenis tiujn ridindajn pensojn, kaj impetis por repreni la glason kaj ĵeti ĝin en la kofron.

Ni atendis dum momento, retenante nian spiradon. Mi baldaŭ vespiris, tute elrevigite: kiel mi do povis esti tiel kredema?

— Kie estas la polpo? —Ulio demandis, kun tremanta voĉo. Ŝi estis preskaŭ ekploronta.

La polpo, Ulio, estas en nia imago, mi respondis mense. Sed mi ne kuraĝis diri tion al ŝi.

— Ne! —ŝi ekkriis, malakceptante sian malgajan sorton—. La enigmo estis reala. Ĝi diris la veron. Ni devus esti homoj…

Plorĝemo skuis ŝin, kaj mi ĉirkaŭbrakis ŝin, lulante ŝin, kvazaŭ ŝi estus infano. La ĉagreno pezis al mi kiel armaĵo.

— Mi bedaŭras, Ulio. Mi… por momento kredis, ke mi savu vin. Mi vere bedaŭras —mi ripetis, kun sufokita voĉo.

Ulio enflaris, konfuzite. Tiam Suldoro renversis nian liton, kaj malkovris nin.

— Ha jen vi estas! —li ekkriis.

Mi adresis lacan rideton al li, kaj stariĝis.

— Mi ĝojas revidi vin, Suldoro. Sed bonvolu ne fari malbonon al la goblenoj.

— Ba. Ili ĉiuj forkuris. Kaj la malbeno? —la drako demandis, mallevante sian nazegon scieme al ni. Lia laktuko balanciĝis laŭ liaj movoj.

Mi skuis malgaje la kapon, dum la malĝojo de Ulio daŭre elverŝis sin, sub mia ĉirkaŭbrakado, en mian luman korpon.

— Ni malsekigis la cindrojn, sed nenio okazis —mi klarigis.

La drako okulis per siaj brunaj okuloj la kofron, kaj tuŝis ĝin per sia ungega piedo. Kaj senaverte, li ruktis kaj kraĉis fajron.

— Tiel vi estos venĝitaj, amikoj —li deklaris antaŭ mia surprizita mieno.

La cindroj kirliĝis nun ĉie, kaj algluiĝis al ni. Ili trapasis min kvazaŭ falstelo… Mi eligis sufokitan krion, sentante subite kvazaŭ bruligon, kaj poste akran doloron. Mi ŝanceliĝis, kaj preskaŭ svenis, sed mi teniĝis. Skvama kruro retenis mian falon.

Ĉio verdire okazis maldaŭre sed tre malagrable. Mi fine restis tremanta, nuda kiel vermo, kaj kun kapdoloro. Mi restis konfuzita dum momento, nepovante kredi, ke ĉio ĉi estis reala. La okuloj de Suldoro rigardis min atente. Mi malantaŭeniris pro subita teruro.

— Suldoro —mi diris per tremanta voĉo—. Mi estas via amiko.

La drako klinis la kapon al mi, kaj montris al mi siajn kojnodentojn.

— Mi scias. Sed vi bonodoras.

Pala mi genuiĝis ĉe Ulio, kun la intenco foriri el tiu maldensejo kaj malproksimiĝi de tiu verda drako. Ŝi estis nekonscia. Mi prenis tunikon de gobleno sur la grundo, kaj surmetis ĝin, kaj poste mi ĉirkaŭvolvis Ulion kun blanka drapo, kaj turniĝis al Suldoro. Li ekzamenis min ankoraŭ, kun pendanta lango.

— Vi ne manĝis la rabistojn. Vi ne manĝis la goblenojn. Do vi ne manĝos nin, ĉu ne? —mi eligis.

La drako vespiris.

— Se vi diras tion… Sed la goblenoj mortigos vin, ĉiaokaze: ili kaŝe observas nin de la arboj.

Mi ekgrandigis la okulojn, kaj nomis min stultulo: mi tute forgesis la ĉeestadon de la goblenoj.

— Kaj kion vi proponas? —mi demandis.

Suldoro ridetis, montrante ĉiujn siajn dentegojn.

— Aŭ mi manĝas vin kaj jen ĉio, sed tio estus malfeliĉa por vi. Aŭ mi kunportas vin malproksimen de tiu Blua Arbaro, kiu ne estas blua.

Mi elspiris, kaj sentis la esperon grandiĝi en mia koro.

— Vi farus tion?

Suldoro deturniĝis iom, invitante min supreniri sur sia dorso.

— Ni estas kunuloj de aventuro, ĉu ne?

Mi turnis la okulojn kaj kapjesis.

— Provu, ke ni ne falu: tiun fojon, la falo estus mortiga.

La verda drako grumblis.

— Mi rekaptus vin, se vi falus. Nu, eksupreniru do kun la beleta princino.

Mi aŭskultis lin, provante konvinkiĝi pri la klara vero: Suldoro estis nia nura eblo por savi nin. Tamen antaŭ ol foriri mi petis al li, ke li prenu la kofron, pensante pri Rineno, kaj poste tenante firme Ulion ĉirkaŭ miaj brakoj, mi alkroĉis min per mano al la drako, kaj elspiris:

— Malrapide, ĉi-foje, aŭ ni falos —mi insistis.

— Vi estas iom teda, Dejlo. Ulio estas malpli peza.

Mi ne povis reteni rideton. Suldoro batis per la flugiloj, kaj ni tuj troviĝis je cento da metroj super la grundo. Li demandis:

— Al kie?

— Al la sudo.

Mi observis la Bluan Arbaron, kaj ekdeturnis la okulojn, sentante Ulion skuiĝi. Mi vidis ŝin palpebrumi, kaj mi ekridis.

— Ulio! La malbeno malaperis!

La princino stariĝis kaj tuŝetis sin, mute. Ŝi rigardis min per siaj belaj bluaj okuloj, kaj ekkriis pro ĝojo. La vortoj ne eligis el ŝia voĉo pro tio, ke ŝi sentis sin tiel feliĉa, kaj tial eble ŝi ĉirkaŭbrakis min firme, dirante nenion. Mi sentis niajn korojn bati samtempe… La drako parolis:

— Fine mi vere agus malbone, se mi manĝegus vin. —Li batis trankvile la flugilojn—. Tio estas pruvo, ke oni ĉiam devas koni siajn ĉasaĵojn, antaŭ ol decidi ĉu indas manĝi ilin. Kaj cetere, kiel mi diris al vi, la bonaj sentoj pli valoras ol la oro. Alkroĉu vin!

Li enfalis, kaj mi impetis por sekvi lian konsilon. Ni sentis la venton frapeti nian vizaĝon. La abrupta surgrundiĝo malekvilibrigis nin, kaj ni falis… Suldoro rekaptis nin per sia vosto, kaj metis nin surgrunden kun surprizinda mildeco.

— Ho, amikoj! Tiu aventuro ne estis kiel tiu de Ruŝivalo la Sangelverŝanto, sed mi estas certa, ke tiu drako ne savis princinon. Ĉu vi havas aliajn aventurojn por mi?

Ulio kaj mi interŝanĝis amuzitan rigardon, kaj mi diris:

— Nu, ne ankoraŭ. Ĉu vi revenos al via kaverno?

Suldoro gratis sian bruston per piedo, penseme.

— Eble ne, konsiderante ĉion. Mi ja ŝatas tiun vivon de aventuranto. Ĉu vi pensas, ke mi povus fariĝi heroo?

Lia demando estis serioza. Ulio kaj mi ekridis.

— Eble, kiu antaŭscius! —Ulio diris, kun larĝa rideto sur la lipoj—. Vi jam preskaŭ estas tia.

Suldoro skuis la voston kaj disvastigis siajn flugilojn.

— Tiam, adiaŭ, amikoj, Dejlo kaj Ulio, Ulio kaj Dejlo! La drakoj baldaŭ ŝajnos malmulte majestaj kompare kun Suldoro!

Li supreniris, kaj ni adiaŭis kaj dankis lin. Li malproksimiĝis en la ĉielon, kaj baldaŭ iĝis malklara kaj verda malgranda figuro sub la radioj de la suno. Mi mallevis la rigardon, kaj observis la ĉirkaŭaĵojn. Ni estis apenaŭ je kelkaj horoj de marŝo de Eŝilo. Kiam mia rigardo kruciĝis kun tiu de Ulio, ni ridetis.

— Dejlo, dankon por ĉio, kion vi faris por mi.

Mi antaŭeniris sinĝeneme kaj prenis ŝiajn manojn.

— Kaj dankon por ĉio, kion vi faris por mi —mi diris.

Malrapide, tre malrapide, mi proksimiĝis al ŝi, kaj niaj lipoj renkontiĝis. Mi sentis min feliĉa. Ulio estis viva, mi estis viva, ni povos vivi kune… Mi apartigis min subite.

— Ulio… ĉu vi estas certa, ke vi ne volas tiun regnon?

Grumblo de Ulio malaperigis miajn dubojn.

— Ĉesu do paroli pri regnoj, Dejlo —ŝi diris, kun moka rideto sur la lipoj—. Ni iros trovi vian fraton kaj Noktelon, kaj poste ni iros tre malproksimen, al la Urboj de la Suno, ekzemple. Ĉar vi amas min, ĉu ne?

Nezorgante pli pri nia sorto, mi kisis ŝin. Mia koro tremis en mia brusto.

— Por ĉiam —mi diris. Kaj mi aldonis—: Krom se vi aliformiĝas en harpion je la sekva fojo, kiam vi eniros en turon.

Ulio ekridis.

— Tio estus ĝena —ŝi konfesis.

Ni ridetis, kaj ni turniĝis al la sudoriento. Estos malfacile trovi Rinenon, mi pensis, kaj mi kliniĝis por repreni la kofron plenan de cindroj. Se mi bone komprenis, sufiĉis elverŝi iom el tiuj cindroj malsekaj sur li, kaj li reakiros sian korpon. Stranga malbeno, jes ja.

15 Postparolo

— … salutu Sunaon kaj Viuron nome de mi. Via edzo, Pigado.

Mi sulkigis la brovojn, tenante la plumon en la aero.

— Via edzo? —mi diris—. Tio ne estas tre eleganta.

Starante antaŭ mi, la granda kaj fortika fiŝkaptisto elspiris.

— Nu, sed pro kia rajto vi opinias pri tio?

Mi ŝultrumis.

— Ba, forgesu, mi diris nenion, mi metos «Via edzo», sed tio estas malbela adiaŭo.

Mi trempis trankvile la plumon en la inkujon, kaj estis ĵus skribonta, kiam la fiŝkaptisto elspiris brue.

— Atendu. Kion vi metus anstataŭ tio?

Mi retenis rideton kaj prenis kvietan mienon.

— Via dolĉa edzo, kiu amas vin, ekzemple? —mi proponis.

La fiŝkaptisto turnis la okulojn.

— Ĉu tio ne estas tro… karesema?

Mi faris paŭton.

— Ne tro. Tio estas kutima, kaj cetere, ĉu vi ne amas vian edzinon?

— Pff, klare ke mi amas ŝin! —la fiŝkaptisto rebatis agacite—. Nu, konsentite por «via dolĉa edzo, kiu amas vin».

Mi ridetis, amuzite, skribis tion, sigelis la leteron kaj eligis:

— Post kvar tagoj, ĝi alvenos al sia adresato.

Mi salutis lin vigle antaŭ ol tendi la kolon por vidi, ĉu pli da homoj atendis ekstere por dikti al mi leterojn. Kiel estis varme en la Urboj de la Suno! La pordo, malfermita, gvidis al strato, en kiu la aero estis bruliga. Pli malproksime, oni vidis la maron. Subite ombro kaŝis la vidon. Rineno eniris per grandaj paŝoj, portante pakaĵon da papero.

— Jen la papero! —li diris—. Kiel pasas la tago, sekretario?

— Varmegas.

— Jes, sed Ulio havis mirindan ideon: ŝi bone kuiros cervon por tiu vespero.

Mi ekgrandigis la okulojn terurite.

— Sed normale estas mi, kiu preparas la manĝon! Cervon. Kiaj ideoj. Sed… ĉu ŝi laŭ supozo ne devis instrui pri himoriana lingvo tiun posttagmezon?

Rineno grimacis.

— Jes. Sed plejmulte el la lernantoj estas filoj de fiŝkaptistoj, kiel vi ja scias. Kaj hodiaŭ la granda ŝipo kun tri mastoj foriris, kaj la leciono estis prokrastita. —Li sulkigis la brovojn—. Kiel ja nomiĝis la ŝipo?

— La Kuraĝulo?

— Jen jes. Mi neniam rememoras tiujn nomojn.

Mi ridetis.

— Mi vidis lin preterpasi mian pordon antaŭ unu horo, kun ĉiuj la veloj disvastigitaj. Kelkaj ŝipistoj de la ŝipo sendis leterojn dum tiu posttagmezo. Laŭdire ili pensas, ke ili bezonos pli ol du monatojn por atingi la alian kontinenton. Nekredeblaj, tiuj uloj.

— Ili estas kuraĝuloj —Rineno aprobis.

Mi stariĝis kaj etendiĝis.

— Kioma horo estas?

— La sesa, mi kredas. Ni povus fermi, neniu atendas plu.

Mi kapjesis, kaj turniĝis al dormanta bulo.

— Noktelo?

La eta tigro oscedis kaj skuiĝis. Nu, li ne plu estis precize eta tigro: li ankoraŭ pligrandiĝis en unu jaro, kaj mi demandis min, kiom da tempo li pligrandiĝos ankoraŭ.

Ni eliris, ĉiuj tri. La strato dezertis, plena de seka kaj bruliga polvo.

— Ah, cetere, la cervo estis ĉasita de Suldoro —Rineno diris.

Mi levis brovon.

— Kaj ĝi estas plena?

Rineno ekridis.

— Laŭ Ulio, jes.

Ni trairis la havenon, kaj iris al la ĉirkaŭaj stratoj. Ni vivis en domo malalta ĉirkaŭita de floroj: Ulio ŝategis ilin kaj ĉiam konsterniĝis ĉiufoje, kiam Suldoro malbone surgrundiĝis kaj difektis kelkajn florojn. Por trankviligi ŝin, je la unua fojo, mi diris al ŝia orelo, ke la tufo de la drako povis konfuzi kun verda herbo, kaj Ulio, ridetante, ne kapablis admoni la drakon. La duan fojon, tio estis pli malfacila, sed nepre ŝi fine alkutimiĝis. Ĉiaokaze, la drako havis bonan ideon malpretendante al sia tasko de aventurema heroo, mi pensis, amuzite. Li ne celis tre bone dum surgrundiĝo… sed ekde kiam li instaliĝis en la urbo, ĉiuj eldorlotis lin, kaj neniu marrabisto provis alproksimiĝi al la bordo je malpli ol tridek kilometroj.

Mi flaris la aeron, kaj sentis odoron de brulo. Krio de protesto aŭdiĝis interne. Suldoro, kuŝita apud la domo, levis alarmite la kapon, dum Ulio vigle ekmalfermis fenestron. Densa fumo eliris. Ulio kaj la drako interrigardis inter si por momento; la unua spertis kvazaŭ kulposenton, kaj la dua ŝajnis kvazaŭ minacanta.

Rineno kaj mi interŝanĝis rigardon kaj ekridegis.

— Vi diris, ke ni manĝos kion, Rineno? —mi eligis, regante malfacile mian ridon.

Suldoro grumblis, certe demandante al si, kial li penis ĉasi ion, por ke oni faru cindrojn el ĝi.

— Mi bedaŭras, Suldoro —Ulio diris per senkulpa tono.

Kun larĝa rideto sur la lipoj, mi eligis:

— Se vi lasas al ni la kuirejon, Ulio, ni preparos bongustegan manĝaĵon.

La junulino turnis la okulojn, kaj apartiĝis de la fumanta fenestro, kaj ni eniris en la domon, kun Noktelo post ni.

* * *

Vi eble demandis vin, kio okazis kun Tananto kaj Ravlavo? Nu, verdire mi ne scias multe. Kiam ni foriris, ili ankoraŭ okupis sin pri traktadoj kaj sieĝoj. Estis Kataso, kiu helpis nin preni ŝipon al la Urboj de la Suno; mi ja proponis al li veni kun ni, sed li tamen volis resti, por ricevi la favorojn promesitajn de Otomelo de Tananto. Li igas min ridi nun, ĉar mi ĵus ricevis leteron de li: li skribas, ke li ja tediĝis de historioj de reĝoj, ke li ĵetis al la vizaĝo de Iziso sian novan insignon de Simrazo, kaj ke li decidis viziti nin. Mi havas kvazaŭ la impreson, ke kiam li alvenos ĉe ni, li rapide kutimiĝos al la feliĉo kaj trankvilo, kiuj regas nian vilaĝon. «Adiaŭ reĝoj, adiaŭ spionoj, adiaŭ parlamentoj, adiaŭ dioj!», li skribas en sia letero. Sincere mi ja volas revidi baldaŭ tiun tanantanon. Kaj tiel, cetere, li povos instrui ludadon de fluto al la infanoj de la fiŝkaptistoj. Ha! Ŝajne li ne venos sola: Slijio akompanas lin. Suldoro certe ĝojos, kiam li ekscios, ke ŝi estas tre bona kuiristino. Nu, kaj mi ne diris al vi, ke Rineno trovis pasion: li ŝategas la mozaikojn, kaj li ĝuste estas refaranta la tutan placon de la vilaĝo kun du amikoj, por fari veran artan kreaĵon. Tiu granda frato kun okuloj kaj haroj nigraj, kiu ĉiam ripetaĉis la parolojn de la maljuna Iziso… Kiu imagus tion? Koncerne al mi, mi neniam tiel feliĉis. Ĉiumatene, kiam mi vekiĝas apud Ulio, mi rigardas ŝin, kaj poste mi admiras la vilaĝon, la maron kaj la ĉielon… kaj ankaŭ Suldoron, kiu promenadas tra la aero, kun sia verda tufo balanciĝanta laŭ la vento.